32. Er is er één jarig hoera hoera….  

24 mei 2011

Bourg-Fidele -Aubigny-les-Pothees: 22 km.

dag 24, totaal: 477 km.

Vandaag is PP jarig en zingt T ieder uur een verjaardagliedje in verschillende talen. Bij gebrek aan kennis van liedjes worden het dus steeds dezelfde. PP zal weten dat ie jarig is!

In het plaatsje l'Echelle zijn we de route even kwijt en vragen we aan een tandloos oud vrouwtje met sexy schort en lange gebreide sokken waar het gemeentehuis is. Ze wijst ons de weg en net als we verder willen lopen komt om de hoek van een huis tot onze grote verrassing schoonzus Elly en broer Wim met de fiets aangelopen. Elly begint direct "lang zal ie leven" te zingen en T zingt vrolijk mee. Een grote verassing voor ons waar PP oprecht heel blij mee is. Omdat we wel toe zijn aan een pauze zoeken we een plek waar we kunnen gaan zitten. Helaas geen café of terras in dit dorpje te bekennen dus dan maar op het betonnen trapje van een oorlogsmonument. Blij verrast kletsen we er vrolijk op los.

De grootste verrassing komt echter nog... Wim en Elly hebben een B&B geboekt voor ons vieren waarbij de maaltijd is inbegrepen. Een cadeautje voor PP zijn verjaardag. Ook hebben ze de nodige wijn ingeslagen. Wij beloven in het dorp het gebak te verzorgen maar er blijkt weer geen winkel.

Voor het feest kan beginnen moeten we eerst nog ruim 5 km afleggen naar Aubigny-les-Pothees. We volgen de gele pijlen die richting in maar hebben kennelijk toch iets gemist en komen in het gehucht Blezy. Bij het eerste huis staat de deur open en vragen we aan een oude dame de weg. Voor we het weten zitten we binnen aan een glas water en tekent ze ons op een briefje de juiste weg. Een leuk kort gesprek en we merken dat we vorderingen maken met de taal. Gelukkig hebben we niet zoveel meters mis gelopen en vervolgen we via een onverhard pad. Als we halverwege dit pad rechts van ons achter wat hoge struiken ineens een hoop geritsel horen denkt T gelijk aan wilde zwijnen, omdat die in deze streek veel voorkomen. Enkele meters terug is een opening en we zien een hert over een perceel rogge wegrennen. Het was een flink beest. Voor een foto zijn we te laat maar onze ogen blijven erop gericht totdat we het beest in de bosrand zien verdwijnen. Eerder deze dag hebben we ook nog een hermelijntje kort voor ons de weg over zien steken. Een dun slank beestje met bruine vacht en het uiteinde van de staart zwart. In beide gevallen een genot voor het oog.

In Aubigny-les-Pothees zien we de kerkdeuren open staan en proberen we een stempel te scoren. In de kerk is een bouwvakker doende en we zien dat de kerk vol staat met bouwmaterialen, steigers en plantenbakken die daar binnen niet thuishoren. Als we naar de pastoor vragen blijkt dit dorp er geen te hebben. Geen stempel dus. 

Op eerdere aanwijzing van Wim lopen we via de doorgaande weg naar het einde van het dorp alwaar we bij de B&B aankomen. We worden hartelijk ontvangen door de vrouw des huizes die al geheel op de hoogte bleek. Iets later komen Wim en Elly aangereden, terug van de supermarkt 10 km verderop en met een heuse nogatinetaart. We krijgen de paarse kamer en na het douchen zitten we weer schoon en fris op het terras van de B&B. Het feestje kan beginnen en de taart wordt aangesneden. Onze gastvrouw doet ook mee. Het avondeten is samen met de gastheer en gastvrouw en we krijgen na een aperitief een menu in 5 gangen voorgeschoteld. Als hoofdgerecht heerlijke stukken malse rosbief in overvloed en recht uit de oven. Daarbij drinken we ook nog bijpassende wijnen. Een overheerlijk en geweldig feestmaal met nog gezellig naborrelen tot aan middernacht. Een onvergetelijke verjaardag met een onverwacht mooi cadeau......

33. Brabantse nachten zijn lang…  

25 mei 2011

Aubigny les Pothees –Wasigny: 26 km.

dag 25, totaal: 503 km.

Het ontbijt hebben we niet al te vroeg besteld en Wim en Elly hebben besloten om nog een avond met ons door te brengen. Wij lopen onze kilometers vandaag en zij gaan een overnachtingadres zoeken en wat bewegen in die omgeving.
We hoeven maar te laten weten waar we zijn en we worden opgehaald. Een makkelijk vooruitzicht. De gastvrouw laat weten dat de route die wij willen volgen niet meer klopt en komt met een herziene route geschreven in zowel Frans als Nederlands, vertaling volgens Google. Bij het bestuderen van de route lezen we o.a. de volgende tekst:

"op de boerderij, rijden het pad door het bos. Na 450m slaat u linksaf op een bosweg op 200m. Draai 90 graden langs een hek in grazige weide waar er meestal geen huisdieren, maar als ze vind open, is meestal van vaarzen met geen agressie, niet meer dan nieuwsgierigheid voor wandelaars tussen de twee lijnen aan de zoon".

Er was geen touw aan vast te knopen en we besluiten de tekst te laten voor wat het is en volgen de oude route. 

Tussen Faluel en Signy- l'Abbaye lopen we door een prachtig heuvelachtig landschap. Het is heerlijk zonnig weer en het ruikt er lekker naar hooi. Het hooi ligt overal op "dunjes" en het wachten is op de pakmachine. De boeren die voor het hooi gaan, doen in ieder geval goede zaken want het mooie weer houdt nog even aan. 

Rechts van ons horen we het luid gekwaak van kikkers van achter een haag komen. Als we stilletjes door de haag gluren zien we een kleine natuurvijver waarin verschillende groene kikkers elkaar met hun geluiden proberen te overtreffen. Dit keer hebben ze ons niet in de gaten en zien we telkens de dikke witte wangzakken opbollen tijdens het kwaken. Op de elektriciteitskabel schuin boven ons komt een heel mooi vogeltje zitten met een felgele kop en een bruin achterlijf. Als hij daarna weer weg vliegt zien we dat zijn buikje ook gemêleerd geel is. Een mooie geelgors. 
Iets later lopen we Signy-l'Abbaye binnen waar we in mediatheek gelukkig gebruik kunnen maken van Wi-Fi. Eerst zwager Martin per mail de felicitaties toedoen en vlug weer een story voor onze trouwe lezers. We lopen wat achter maar er wordt aan gewerkt. In het plaatsje Lalobbe komen Wim en Elly ons achterop gereden en horen we vanuit het portierraam "Biertje?" roepen. 5 Minuten later zitten Wim en PP aan een flinke pot Stella Artois en de dames aan de rosé. We moeten dan nog 6 km. lopen.

In Wasigny besluiten we genoeg gelopen te hebben en staat de bezemwagen al klaar. Wim en Elly hebben geboekt in Grandchamp bij de van oorsprong uit Tilburg afkomstige Jos Evers. Brabanders onder elkaar dus dat moet wel gezellig worden.

De kampeerboerderij van Jos was een aparte gewaarwording. We worden hartelijk ontvangen en geplaatst op het achterterras onder de parasol met een niet te beschrijven schitterend uitzicht over het dal en het dak van het loofbos. We krijgen gelijk te drinken. Jos blijkt een vrije vogel te zijn die gevlucht is voor de Nederlandse regeltjes en bureaucratie. 
Het is er een huishouden van Jan Steen waar de huisdieren alle vrijheid genieten. De hond loopt regelmatig weg maar heeft voor de nacht een vaste plaats op de bank. De poes, genaamd Jane Bond, ligt heerlijk te snorren op een stapel net gevouwen was. De kip met haar kuikens lopen tussen onze benen door. Wim en Elly krijgen de Afrikaanse kamer met uitzicht op het dal en wij de Franse met uitzicht op de kerk en het kerkhof. Voor beide kamers staat een toiletemmer klaar zodat we midden in de nacht niet onze nek hoeven te breken over alle te nemen hindernissen. Jos is uiterst gastvrij en schenkt de drank rijkelijk. Om 22.30 uur zitten we uiteindelijk aan de warme maaltijd. Gastheer Jos houdt het een uur later door vermoeidheid voor gezien en wij gaan door en maken nog enkele eigen flessen leeg. Er is veel gesproken en veel gezegd, het was een gezellige avond......

34. De eerste teek.

26 mei 2011

Wasigny-Avancon: 22 km.

dag 26, totaal: 525 km.

We worden al vroeg gewekt door de haan die op het kerkhof rondscharrelt. We hebben goed geslapen alleen nog een houten kop van de drank. Een Hollands ontbijt met Frans stokbrood. De ham was kwijt maar waarschijnlijk opgegeten door Jane Bond, die haar neus werkelijk overal instak. Als het uiteindelijk op betalen aan komt, schrikken we toch wel enigszins van de prijs omdat die niet overeenkwam met wat er in ons boekje stond vermeld. We blijken een oud boekje te hebben want bij Wim in het boekje staat wel de juiste prijs. Daarbij wordt apart ook nog een vrijwillig bijdrage gevraagd voor de genoten drank. Jos adverteert met voordelige voorwaarden voor pelgrims maar daar hebben wij niets van gemerkt. De gastvrijheid staat buiten kijf maar de prijs/kwaliteit verhouding ligt niet in balans. Wim en Elly zetten ons weer af in Wasigny waar ze ons gisteren opgehaald hebben. Ze besluiten er nog een dagje aan te plakken en voor de avond weer een onderkomen te regelen.

In Wasigny lopen we meteen al weer een kilometertje verkeerd. Niet goed in het boekje kijken en de naweeën van afgelopen nacht zijn daar debet aan. Uiteindelijk komen we weer goed en lopen we een met hoog gras begroeid pad op richting Justine-Herbigny. Onze aandacht wordt getrokken door het geluid van een hutteketut. We zien het beestje echter niet. Stapvoets volgen we het geluid dat even zo snel voort gaat ergens in de bramenstruiken. Na enkele minuten het hutteketut, hutteketut aangehoord te hebben vliegt er ineens een kwartel van ons vandaan. Hutteketut is het geluid dat dit beestje maakt maar in Heesch wonen mensen die dit beestje ook zo noemen. Een kwartelsoort dus, het is maar dat jullie het weten...We lopen vervolgens over een lange onverharde landweg dwars door de uitgestrekte akkervelden die een prachtig en kleurrijk tapijt vormen in het landschap.

Veel verschillende graansoorten, koolzaad, suikerbieten maïs en nog enkele gewassen waarvan wij de naam (nog) niet kennen. Ook hier is spraken van overmatige droogte waardoor de gewassen moeilijk op gang komen. De grond hier is leemachtig en de bovenlaag vertoont al ernstige sporen van uitdroging. Regen is gewenst. Er staat een flinke wind en we krijgen een beetje het gevoel op Hollandse bodem te zijn vanwege het wild wat we allemaal zien en de vele windmolens die hier helemaal verlaten maar wel in serie in het veld staan. We zien een fazanthanen, enkele hazen, patrijzen en het gebruikelijk vliegend wild. Aan de landweg lijkt geen eind te komen. Opvallend zijn de enkele velden die vol staan en helemaal rood kleuren door de aanwezigheid van de klaprozen.  

Midden in het veld en moederziel alleen hangt een klein "ons lief heertje" aan een kruis wat wel twintig keer groter is dan hij. Geen wonder dat hij op zijn kruisweg zo vaak gevallen is. Gekke gewaarwording dat dit soort gedachten bij ons opkomen. Een gevoel van medelijden komt in ons op.

We lopen door naar Avancon alwaar de bezemwagen ons achter "Le Marie" (het gemeentehuis) ophaalt. We slapen vannacht in hotel "Le Moderne", wat met zijn 2 sterren zeer goed uit de verf komt. We hebben zelf keuze in het menu en de wijn is inbegrepen. We mogen de computer gebruiken maar helaas geen Wi-Fi. T zet een bericht op de Reislog vanwege de achterstand van ons reisverslag.

Net voor het naar bed gaan begint het te jeuken in de knieholte van PP. Een klein zwart puntje doet de aanwezigheid van een teek vermoeden. Bij nader inspectie door T met hoofdlamp en bril blijkt een kleine teek zich lekker in de huid vast gebeten te hebben. Na een kortstondig maar hevig gevecht heeft de teek het loodje gelegd. 
Aanleiding tot een volledige inspectie van elkaar........?!?

35. Gite "Salle Communale".....

27 mei 2011

Avancon-Pomacle: 20 km.

dag 27, totaal: 545 km.

Na het ontbijt zetten Wim en Elly ons weer af in Avencon en nemen we afscheid van elkaar. Zij gaan weer naar huis maar wij gaan door. We vonden het hartstikke leuk dat ze bij ons waren de afgelopen drie dagen. Als ze net wegrijden trekken donkere wolken over ons heen en vallen er een paar druppels. Het is ook winderig en fris en we besluiten de regenjas aan te doen onder de poort die naar de binnenplaats van een boerderij leidt. Terwijl T nog met de regenkleding bezig is checkt PP nog even de hoofdpunten in de notities. Dan signaleert ons Iphoontje ineens een onbeveiligd netwerk, waarschijnlijk ergens in de boerderij en versturen we nog een verslag en wat foto's. Het wordt uiteindelijk een half uur later voor we vertrekken uit Avancon.

Net voordat we Saint Loup en Champagne binnen lopen zien we op een afgetrapt voetbalveldje tegen de bosrand een vos lopen. Het is een joekel van eenbeest met een dikke vette staart, waarschijnlijk een rekel. De afstand is behoorlijk en hij heeft ons (nog) niet in de gaten omdat wij tegen een straf windje in lopen. Opeens staat hij stil, krijgt ons na een tiental seconden in het oog en verdwijnt rap in de bosrand.

We hebben "Reinaert" voor het nageslacht vast kunnen leggen maar helaas niet duidelijk. Als jullie willen kijken?.... even vergroten links naast de goal.

We horen ook nog een fazanthaan in het bos maar aan zijn roep is te horen dat "Reinaert" hem niet bedreigt. In Saint Loup en Champagne worden we, zonder dat we iets vragen, door een dame op leeftijd enthousiast toegeroepen en dringend verzocht mee naar binnen te komen voor de koffie. We krijgen cappuccino met zelf gemaakte koek en binnen no time weten we dat het madam Sofie Doyen is, zij vier dochters heeft en even zoveel kleinkinderen. Ze woont daar alleen met haar kat en schildpad die zijn habitat heeft in een plastic wasteiltje in de woonkamer. Als de kat langs loopt en zijn kop voor langere tijd in het wasteiltje stopt, blijkt hij deze als drinkbak te gebruiken, waarschijnlijk dol op schildpaddensap. 
Onderweg naar Bazancourt zien we weer de gebruikelijke kleinwildsoorten, enkele hazen patrijzen en veel houtduiven. Als jager is het hier niet moeilijk dagelijks een mooi tableau te schieten. Er is in dit gebied een groot gevarieerd voedselaanbod voor deze beestjes en voldoende dekking. Tot twee maal toe horen we ook de hutteketut weer maar zien doen we hem niet.

Na krap 16 km komen we in Bazancourt aan vlak bij het hotel waar we vanmorgen nog ontbeten hebben met Wim en Elly. Raar idee hier na vanmorgen te zijn gegaan weer binnen te lopen. Voor we aan de laatste etappe voor vandaag beginnen eten we wat bij de pizzaboer en doen we inkopen bij de superette. Vier kilometer later arriveren we in Pomacle alwaar we ons melden bij het gemeentehuis voor een overnachting in de "Gite municipal". Alles gesloten maar wel een telefoonnummer van Thierry Ruinart, de burgemeester van het dorp. Als we hem bellen begrijpen we dat we hadden moeten reserveren maar hij wil ons te woord staan en verwacht ons over 10 minuten bij de "Salle Communale" oftewel het gemeenschapshuis. Als we daar aankomen zien we veel auto's staan en allemaal mensen deftig gekleed. Ze lopen in en uit. Er lijkt een receptie gaande. We wachten nabij de entree de komst van de burgemeester af maar worden even later vrolijk binnen geroepen door een dame die ons koffie met koek aanbied. In de hal worden we aangesproken door een man waarvan wij denken dat het de burgemeester is. Hij geeft ons een hand en legt uit dat we welkom zijn. Als wij hem enthousiast vertellen dat wij pelgrims zijn en vanuit Holland helemaal naar Santiago lopen vertelt hij dat zijn vader 3 dagen geleden (24mei/verjaardag PP) gestorven is en blijken we midden in het laatst ceremoniële deel van een begrafenis te zijn terecht gekomen.

Jacques Floquet is op 82 jarige leeftijd aan een herseninfarct overleden. We condoleren de zonen Francois en Benoit en ze tonen ons de "messe d'adieu" met op de voorkant een foto van Jacques. Dan heet ook de burgemeester ons welkom en legt uit dat we in het kleedlokaal van de voetballers hiernaast kunnen overnachten. Hij brengt ons de sleutel en verontschuldigt zich voor het sobere onderkomen maar er staan twee heerlijke veldbedjes en we hebben water. Als we ons bijna geïnstalleerd hebben komen Francois en Benoit ons vragen of we een foto van hun vader, naamgenoot van St. Jacques, willen ophangen in de kathedraal in Santiago de Compostela. Omdat we een paar zaken zo bijzonder vinden beloven we om dit te doen. We beloven hen ook een kaarsje te zullen branden en dit alles met een foto per e-mail te bevestigen maar wel pas eind september. Belangstellend vragen ze ook nog naar het adres van onze reislog. Nadat iedereen weg is komt de burgemeester anderhalf uur later terug en bood ons aan om in het gemeenschapshuis te gaan liggen. Betere omstandigheden, comfortabeler, schoner en vooral warmer. 

Een half uur later waren we geïnstalleerd en hadden we eindelijk het rijk voor ons alleen....

36. Een onverwacht ontbijt….

28 mei 2011

Pomacle-Reims: 13 km.

dag 28, totaal: 558 km.

Het is 7 uur als de wekker afloopt. We willen vroeg op pad en zijn om 8 uur welkom bij de burgemeester voor een stempel in onze credentials. We pakken onze rotzooi in en brengen de veldbedjes weer terug in het kleedlokaal van de voetballers. Daar zien we ter hoogte van het deurslot een enveloppe met onze namen erop, met plakband vast geplakt aan de muur. De inhoud betreft een handgeschreven brief in het Engels waarop we door Francois Floqeut uitgenodigd worden voor het ontbijt of wat we ook nodig hebben bij hem thuis. Een adres en tekening hoe er te komen is bijgevoegd.

Na afscheid te hebben genomen van de burgemeester gaan we op weg naar het huis van Francois. We komen aan bij een grote boerderij midden in het dorp en als we aanbellen doet Francois open. We worden ook verwelkomd door Benoit en de moeder des huizes. Als speciale gasten worden we behandeld en krijgen een uitgebreid ontbijt. Onze reislog was al bekeken en heel de familie wist er inmiddels van. Francois blijkt boer te zijn en Benoit is werkzaam in de Agricultuur. Hij kweekt slakken voor consumptie. Hij woont in Pau maar verblijft hier i.v.m. het overlijden van zijn vader. Er wordt nog veel besproken voordat we uiteindelijk een uur later op pad gaan. 

We nemen foto's van elkaar en Francois loopt met ons mee om ons de "Voie Romaine" te wijzen, de route naar Reims. Mochten we verder op de route Pau aan doen dan zijn we ook van harte welkom bij Benoit. Bijzonder vonden we deze ontmoeting omdat Jacques Floquet sterft op de verjaardag van PP en omdat Jacques lijkt op de vader van PP die in 1996 ook op 82 jarige leeftijd is gestorven eveneens als gevolg van een herseninfarct. Toeval of geen toeval, wij weten het niet...

Via Betheny lopen we Reims binnen. Hoe groot de stad is weten we dan nog niet maar het ziet er allemaal verwaarloosd en grauw uit. Echter hoe korter we het centrum naderen hoe groter en mooier de gebouwen worden. We komen bij een groot standbeeld van Lodewijk de XV en uiteindelijk bij de kathedraal van Reims. Allemachtig wat een kathedraal, in gotische stijl en overal waar je maar kunt kijken beelden op, in en aan de kerk. Het heeft wel iets weg van de St. Jan in Den Bosch maar is duidelijk een paar maten groter.De "Voie Romaine" is een lange onverharde weg die recht naar Reims loopt. Vanaf het oude Fort van Fresnes, wat tegenwoor-dig een groot motorsportcircuit is, zijn de twee torens van de kathedraal van Reims al duidelijk te zien. We hebben dan nog 10 km te gaan. Onderweg eten we de appels die we toegestopt kregen van ma Floquet en hebben we de eerste jonge peulvruchten vers van het land gegeten, echte rauwe erwten.

In de kathedraal is een speciaal ontvangstcomité voor pelgrims. Hier worden we verwelkomd en gevraagd of we al een overnachtingplaats hebben? We worden vervolgens naar een oud seminarie gebracht waar we 2 nachten mogen blijven. Het diner voor vanavond slaan we in bij een grote supermarkt en bestaat uit een verse zelfgemaakte salade met van alles erin, stokbrood met zalm, en een chocoladetoetje. Natuurlijk ook een klein beetje drinken om de keel soepel te houden.

De laatste week tot aan vandaag de rust voor de hak in acht genomen. Het lijkt zijn vruchten af te werpen. Morgen nog een dagje cultuur snuiven en lamballen en.....onverwacht bezoek. Maar daarover morgen meer.

37. Het lichtspektakel….

29 mei 2011

rustdag Reims

dag 29, totaal: 558 km.

Als we vroeg aan het ontbijt gaan in het seminarie worden we aan tafel vergezeld van Anneke Bouman uit Haarlem. Zij is een pelgrim ergens achter in de 50 schatten wij en loopt de pelgrimsroute in onderdelen. Sinds ons vertrek de 2e pelgrim die we treffen.

Blij verrast zijn we omdat we vandaag hoog bezoek krijgen in Reims. De grondleggers van onze pelgrimstocht, Paul en Jeanneke, samen met medepelgrims Jan en Fien, komen ons opzoeken. Via sms spreken we af om 12.30 uur bij de kathedraal. Zover van huis al hadden we dit bezoek niet verwacht. 

Na het ontbijt zijn we op tijd de stad in gegaan om wat bezienswaardigheden te bekijken want we weten niet wat ons bezoek voor ons in petto heeft. Omdat de zon hoog aan de hemel staat trekt T haar enige meegenomen zonnejurkje aan. Ze vraagt aan PP welke schoenen ze eronder zal dragen (echt een vrouwenprobleem). De keus is bijzonder groot: Oranje crocs of charmante bergschoenen met bijpassende sokken. PP kiest voor de wandelschoenen maar zegt tegelijkertijd:" cette dame, ce n'est pas de mijne" waarop T antwoord: " Mais oui, je suis toujours de jouwe!..."

We gaan naar de boulevard, bezoeken de kerk van St. Jacques, zeggen goedendag tegen Lodewijk de XV en komen uit bij de kathedraal, het middelpunt van Reims. Deze stad, met ongeveer 250.000 inwoners, heeft cultureel en historisch gezien best wel veel in huis. Veel indrukwekkende gebouwen en bouwstijlen. Overblijfselen uit de Romeinse tijd en een kathedraal die op dit moment het 800 jarige bestaan viert. We zijn hier op het juiste moment, vanavond laat kunnen we een lichtshow zien met kleuren op de voorkant van de kathedraal.

Als we ‘s middags een paar minuten voor de afgesproken tijd de kathedraal uitlopen, zien we gelijk ver voor ons vier mensen lopen die ons ook in het oog hebben. Jeanneke & Paul met Fien & Jan. We zwaaien al vanaf afstand naar elkaar. Een weerzien wat emotioneel best wel iets in ons los maakt maar we laten het niet blijken.

We lunchen samen en drinken ook nog een heerlijk biertje. Dan blijkt ook dat veel voor ons verborgen is gehouden om dit weerzien tot een extra verrassing te maken. En, bij ons onderkomen voor morgen hebben onze bezoekers afgelopen nacht al geslapen. Dat belooft nog wat... “Geweldig bedankt Paul en Jeanneke, voor deze mooie momenten.”

’s Avonds lopen we opnieuw Reims in om een hapje te gaan eten en het lichtspektakel op de kathedraal te gaan bekijken. Het is zeer de moeite waard. Zoiets hebben we nooit eerder gezien... Een magnifiek lichtschouwspel in allerlei kleuren geprojecteerd op de voorkant van de kathedraal met daarbij passende mystieke muziek. Met de vele honderden toeschouwers maakt dit lichtschouwspel het geheel tot een bijzondere belevenis. We hopen dat de foto's de sfeer een beetje weer geven...



Ons rustdagje zit er weer op. Morgen weer verder met onze
missie: Op naar Santiago...

38. Echte champagne…

30 mei 2011

Reims-Villers Marmary: 23 km.

dag 30, totaal: 581 km.

We zijn voor 9 uur al aan het lopen en verlaten Reims in zuidelijke richting. De GR654 stuurt ons stroomopwaarts langs het kanaal l'Aisne à la Marne. Het wordt vandaag een warme dag en we voelen de zon al prikken. De eerste 10 km blijven we langs het kanaal lopen, eerst verhard maar daarna lang onverhard tot in Sillery. Er waait af en toe een lekker briesje over het water wat enige verkoeling geeft. Het water in het kanaal heeft een mooie groene kleur en af en toe komen er een paar visjes happen naar alles wat maar eetbaar lijkt aan de oppervlakte. Het hoogteverschil in het kanaal valt op omdat er binnen een afstand van 2 km drie sluizen zijn. Scheepvaart zien wij niet ondanks dat er toch grote bedrijven aan het kanaal liggen. De natuur toont zich weer op z'n best en we zien een putter op de bovenleiding zitten, een mooi vogeltje wat opvalt door de felrode kleur op zijn koppie. In de buurt zitten nog 2 vinken op de grond. Veel wildgroei hier met bomen en struiken die met klimop, bruidssluier en ander snelgroeiend spul overwoekerd zijn. Het heeft wel iets weg van een rimboe. We komen vandaag ook beuken tegen die vol hangen met beukennoten. Ze zijn nog niet rijp maar deze bomen en takken lijken zo anders als bij ons. Het zijn korte bomen, meer op struiken gelijkend met volle tot op de grond hangende takken. 

Na Sillery steken we een snelweg en een TGV-traject over waarna het landschap drastisch veranderd. Van akkerbouw stappen we in ene keer over op de druiventeelt, een glooiend landschap met alleen maar wijngaarden. We wandelen letterlijk de Champagne binnen. Er wordt overal flink gewerkt en we zien mannetjes met beschermende kleding en zuurstofmaskers op machines tussen de druivenstruiken werken. De druiventeelt gaat dus ook niet zonder gebruik van chemicaliën. Later horen we van champagneboer Pierre Paquay dat er drie soorten parasieten zijn waar het druivengewas tegen beschermd dient te worden. 

De zon steekt hard als we tussen de wijngaarden doorlopen. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot boven de 30 graden en het wandelen voelt aan als zwaar werk. In Vezenay duiken we het dorp in en vinden een typisch Frans tabakscafé. Na twee colaatjes ieder komt er een wandelaar binnen. Hij begroet ons met "Bonjour" maar het blijkt een Nederlander te zijn. Henk Drost, alias Swiebertje, uit Harderwijk. Hij wandelt ook de route naar Santiago maar doet dat in etappes. Tijdens het gesprek komen we erachter dat we wat ervaringen delen, met name de warmte en gastvrijheid die we tot heden tijdens de wandeltocht hebben mogen ontvangen. Voor Henk de laatste wandeldag, wij gaan door. 

Vanavond zijn we ter overnachting te gast bij Pierre Paguay, een 33 jarige champagneboer uit Villers Marmary. We hebben dit adres van Jan&Fien via Paul&Jeanneke. Als we de laatste meters afdalen naar dit plaatsje worden we aangesproken door een bestuurder van een busje die zegt ons te hebben zien lopen en het vermoeden had dat wij bij hem moesten zijn. Het blijkt Pierre Paquay te zijn, een uiterst aardige en hartelijke man die goed Engels spreekt.

Pierre heeft voor ons een barbecue voorbereid waarvan we heerlijk smullen. Dan vallen er plots wat regendruppels waardoor we het etentje binnen verder voort moeten zetten.Hij rijdt ons voor naar zijn woning en zegt dat hij nog een uurtje moet werken. We moeten doen alsof we thuis zijn dus alle tijd om ons te douchen en de was te doen. Als Pierre thuis komt krijgen we eerst een rondleiding in de zijn kelders waar hij zijn champagne maakt en bewerkt. Een interessant proces waarbij we leren dat de bubbels in de champagne er door het proces in de fles er vanzelf in komen. Hij maakt in ieder geval een kwalitatief hoogwaardig product waarvan wij voor, tijdens en na het eten behoorlijk hebben kunnen proeven. Een ding is zeker, het is echte champagne, wat een smaak, wat een goddelijk vocht. 

Als Pierre zijn lieve Duitse herder "Def" uitlaat, beginnen wij alvast aan de afwas die er kennelijk al enkele dagen staat. We hebben het sterke vermoeden dat we hier de afwas van het zaterdagavondfeestje met Jan&Fien en Paul&Jeanneke aan het doen zijn. Maar geen dank, het was een kleine moeite, zeker in ruil voor de gastvrijheid die we van Pierre hebben genoten. 

In de nacht begon het te onweren en te regenen. Gelukkig liggen we nu niet in een tentje. Als bij een onweersflits PP wakker schiet en de lamp aan doet, ziet hij Reinaart de Vos aan het voeteneind van het bed. Net op het punt dat Reinaart T lijkt te willen bespringen grijpt PP zijn puddingbuks en........ Gelukkig blijkt hij niet echt maar opgezet...

De klokken van de kerk tegenover de woning van Pierre luiden ieder uur 2 keer en dat de hele nacht door. Makkelijk voor de tijd maar telkens wel even wakker!

39. Rammelende hazen…

31 mei 2011

Villers Marmary-Chalons en Champagne: 41 km.

dag 3, totaal 622: km. 

Vroeg op vandaag omdat we graag samen met Pierre willen ontbijten. Hij moet al om 7 uur beginnen. Wij mogen blijven als we willen maar besluiten gelijk met hem vroeg op pad te gaan. Hij belooft ons eens naar Nederland te komen en bestellen gelijk alvast een paar doosjes echte Champagne.

Het regent nog iets als we stokbrood hebben gehaald voor onderweg en Villers Marmary uitlopen. In vergelijking tot gisteren is het nu zalig wandelweer, lekker afgekoeld en zo weinig regen dat je er amper nat van wordt. Komt ook goed uit omdat we vandaag wat meer kilometers hebben gepland. De betaalbare overnachtingplaatsen lijken schaars hier. 

We lopen de Champagnestreek verder in en komen tot de ontdekking dat het afgelopen nacht behoorlijk veel geregend heeft. De paden zijn drassig en nat en al rap plakt de leemachtige grond aan onze schoenen en laait aan. De schoenen worden twee keer zo zwaar en de spatjes modder kletsen tegen de kuiten. Maar het is lekker loopweer. De wijngaarden zien er weer fris uit nu alle bladeren door de regen ontdaan zijn van het stof. 

Veel slakken kruipen over de paden en we moeten opletten om ze niet te vertrappen. De wijngaardslakken vallen het meest op vanwege hun grootte en het mooie huisje wat ze op de rug meevoeren. Er zijn erbij van ruim 10 centimeter. Ze bewegen zich gracieus voort. Bij het minste of geringste echter kruipen ze ineen en trekken zich langzaam terug in hun huisje. Toch is het gelukt een leuke foto van deze slak te maken. 

Het lijkt vandaag de dag van de langoren te gaan worden. Nog voor we het gehucht Billy-le-Grand binnen lopen hebben we al meer dan 10 hazen geteld en zelfs enkele bij elkaar. We zien een wild konijn lekker aan het gras knabbelen. Als we het zandpad bijna af zijn en PP juist het verschil tussen een haas en konijn aan T heeft uitgelegd,  komt er een haas niets vermoedend de hoek om en komt op ons af tot op 5 meter afstand. We lopen windtegen. Dan ruikt hij onraad, krijgt ons in de gaten en gaat er als een haas vandoor. Allemachtig wat kan zo'n beest rennen. Dat hazen rammelen wisten we maar hier rammelt het van de hazen. De dag door blijven we hazen maar ook veel konijnen zien. Het lukt zelfs een haas van dichtbij op de foto te zetten, weer zo'n sukkel die ons niet opgemerkt had. 

We komen weer aan het kanaal l'Aisne à la Marne en lopen enkele kilometers over het jaagpad. Wat ons opvalt is dat we nu stroomafwaarts lopen terwijl we gisteren stroomopwaarts liepen langs dit kanaal. Vreemd maar we hebben geen overzichtkaart van Frankrijk dus laten het maar zo.
  

Rond de middag zijn we in Conde-sur-Marne en nemen we even rust. We hebben er dan al 19 km opzitten. In de plaatselijke kroeg die er uitziet als een voetbalkantine nemen we wat te drinken want eten hebben ze niet. We nemen de routekaart door en besluiten door te gaan naar Chalons-en-Champagne alwaar een camping municipale is, nog 16 km. 

Na Conde-sur-Marne veranderen we van kanaal en lopen we verschillende kilometers over het jaagpad van het kanaal Lateral à la Marne. Uiteindelijk komen we Saint Martin sur le Pre, eenvoorstadje van Chalons en Champagne en nemen we nog even een pauze op een bankje. Enkele bouwvakkers vragen we de weg naar de camping en ze wijzen de plaats aan op de kaart, nog maar 3 km verder.

De kaart verraad echter een heel andere afstand. In het centrum slaan we nog wat eten en drinken in en maar weer op pad. 
We vragen weer wat mensen of we op de goede weg zitten en ja nog maar een klein half uurtje lopen. Uiteindelijk komen we na ruim 6 km aan het eind van de stad bij de camping municipal met 4 echte sterren, jippie! We zaten er behoorlijk doorheen. Bij de frietkot op de camping nemen we wat te eten want de fut was eruit om zelf nog te koken. Gelukkig Wi-Fi op de camping en onder het genot van een drankje uit eigen voorraad de dag van gisteren vastgelegd. Als de oogjes niet meer willen wordt het hoogste tijd om plat te gaan.