35. Gite "Salle Communale".....

27 mei 2011

Avancon-Pomacle: 20 km.

dag 27, totaal: 545 km.

Na het ontbijt zetten Wim en Elly ons weer af in Avencon en nemen we afscheid van elkaar. Zij gaan weer naar huis maar wij gaan door. We vonden het hartstikke leuk dat ze bij ons waren de afgelopen drie dagen. Als ze net wegrijden trekken donkere wolken over ons heen en vallen er een paar druppels. Het is ook winderig en fris en we besluiten de regenjas aan te doen onder de poort die naar de binnenplaats van een boerderij leidt. Terwijl T nog met de regenkleding bezig is checkt PP nog even de hoofdpunten in de notities. Dan signaleert ons Iphoontje ineens een onbeveiligd netwerk, waarschijnlijk ergens in de boerderij en versturen we nog een verslag en wat foto's. Het wordt uiteindelijk een half uur later voor we vertrekken uit Avancon.

Net voordat we Saint Loup en Champagne binnen lopen zien we op een afgetrapt voetbalveldje tegen de bosrand een vos lopen. Het is een joekel van eenbeest met een dikke vette staart, waarschijnlijk een rekel. De afstand is behoorlijk en hij heeft ons (nog) niet in de gaten omdat wij tegen een straf windje in lopen. Opeens staat hij stil, krijgt ons na een tiental seconden in het oog en verdwijnt rap in de bosrand.

We hebben "Reinaert" voor het nageslacht vast kunnen leggen maar helaas niet duidelijk. Als jullie willen kijken?.... even vergroten links naast de goal.

We horen ook nog een fazanthaan in het bos maar aan zijn roep is te horen dat "Reinaert" hem niet bedreigt. In Saint Loup en Champagne worden we, zonder dat we iets vragen, door een dame op leeftijd enthousiast toegeroepen en dringend verzocht mee naar binnen te komen voor de koffie. We krijgen cappuccino met zelf gemaakte koek en binnen no time weten we dat het madam Sofie Doyen is, zij vier dochters heeft en even zoveel kleinkinderen. Ze woont daar alleen met haar kat en schildpad die zijn habitat heeft in een plastic wasteiltje in de woonkamer. Als de kat langs loopt en zijn kop voor langere tijd in het wasteiltje stopt, blijkt hij deze als drinkbak te gebruiken, waarschijnlijk dol op schildpaddensap. 
Onderweg naar Bazancourt zien we weer de gebruikelijke kleinwildsoorten, enkele hazen patrijzen en veel houtduiven. Als jager is het hier niet moeilijk dagelijks een mooi tableau te schieten. Er is in dit gebied een groot gevarieerd voedselaanbod voor deze beestjes en voldoende dekking. Tot twee maal toe horen we ook de hutteketut weer maar zien doen we hem niet.

Na krap 16 km komen we in Bazancourt aan vlak bij het hotel waar we vanmorgen nog ontbeten hebben met Wim en Elly. Raar idee hier na vanmorgen te zijn gegaan weer binnen te lopen. Voor we aan de laatste etappe voor vandaag beginnen eten we wat bij de pizzaboer en doen we inkopen bij de superette. Vier kilometer later arriveren we in Pomacle alwaar we ons melden bij het gemeentehuis voor een overnachting in de "Gite municipal". Alles gesloten maar wel een telefoonnummer van Thierry Ruinart, de burgemeester van het dorp. Als we hem bellen begrijpen we dat we hadden moeten reserveren maar hij wil ons te woord staan en verwacht ons over 10 minuten bij de "Salle Communale" oftewel het gemeenschapshuis. Als we daar aankomen zien we veel auto's staan en allemaal mensen deftig gekleed. Ze lopen in en uit. Er lijkt een receptie gaande. We wachten nabij de entree de komst van de burgemeester af maar worden even later vrolijk binnen geroepen door een dame die ons koffie met koek aanbied. In de hal worden we aangesproken door een man waarvan wij denken dat het de burgemeester is. Hij geeft ons een hand en legt uit dat we welkom zijn. Als wij hem enthousiast vertellen dat wij pelgrims zijn en vanuit Holland helemaal naar Santiago lopen vertelt hij dat zijn vader 3 dagen geleden (24mei/verjaardag PP) gestorven is en blijken we midden in het laatst ceremoniële deel van een begrafenis te zijn terecht gekomen.

Jacques Floquet is op 82 jarige leeftijd aan een herseninfarct overleden. We condoleren de zonen Francois en Benoit en ze tonen ons de "messe d'adieu" met op de voorkant een foto van Jacques. Dan heet ook de burgemeester ons welkom en legt uit dat we in het kleedlokaal van de voetballers hiernaast kunnen overnachten. Hij brengt ons de sleutel en verontschuldigt zich voor het sobere onderkomen maar er staan twee heerlijke veldbedjes en we hebben water. Als we ons bijna geïnstalleerd hebben komen Francois en Benoit ons vragen of we een foto van hun vader, naamgenoot van St. Jacques, willen ophangen in de kathedraal in Santiago de Compostela. Omdat we een paar zaken zo bijzonder vinden beloven we om dit te doen. We beloven hen ook een kaarsje te zullen branden en dit alles met een foto per e-mail te bevestigen maar wel pas eind september. Belangstellend vragen ze ook nog naar het adres van onze reislog. Nadat iedereen weg is komt de burgemeester anderhalf uur later terug en bood ons aan om in het gemeenschapshuis te gaan liggen. Betere omstandigheden, comfortabeler, schoner en vooral warmer. 

Een half uur later waren we geïnstalleerd en hadden we eindelijk het rijk voor ons alleen....