64. Natte voeten…

25 juni 2011

Paray Le Monial-Marcigny: 25 km.

dag 56, totaal: 1141 km.

Stokbrood en chocoladebroodjes hebben we besteld voor 9 uur omdat het niet eerder kon. Als we de boel aan het inpakken zijn, zien we dat Cor en Mieke ook al vroeg wakker zijn. Vroeger dan ze normaal plegen te doen want Mieke vertelde gisteravond dat ze waarschijnlijk bij ons vertrek niet wakker zou zijn. Ze komt naar ons toe en biedt aan om bij hun te komen ontbijten. Met een lege maag mogen we niet op pad. We spreken af om 8.15 uur en we merken dat ze met ons begaan zijn. Een lekker compleet ontbijt en weer is het zo gezellig dat we de tijd even vergeten. Ruim een uur later gaan we na een hartelijk afscheid op pad. De foto's die ze van ons gemaakt hebben krijgen we per mail toegestuurd.

Omdat we toch al laat zijn, bezoeken we onze wifi-lokatie bij de Office de tourisme nogmaals om het laatste bericht de ether in te gooien, zo raken we niet te ver achter. De een op de pc en de ander op de Iphoon. Het is even zoeken in de centrum maar met wat Franse hulp komen we uiteindelijk bij het spoor op de goede route naar Saint Yan. De weg leidt ons binnendoor via verharde wegen die vlak lopen. Een verademing in vergelijking met wat we gehad hebben, zeker met de temperatuur van vandaag, die behoorlijk aan het oplopen is. En het wordt nog warmer de komende dagen.

In Saint Yan pikken we ons eerste terrasje en later we onze voeten even uit de schoenen. Heerlijk de wind door de sokken. De route gaat verder naar Montceaux l'Etoile langs het riviertje l'Arconce. Bij het gehucht Selore worden we naar de andere kant van de rivier gedirigeerd maar......geen brug! Het water is niet diep maar te diep voor onze bergschoenen. En een alternatieve route is er niet. Met de schoenen om de nek en de crocs aan de voeten nemen we de hindernis (filmpje album). Het frisse water is een verademing voor onze warm gelopen blote voetjes.

In Montceaux l'Etoile is alles gesloten in verband met de plaatselijke jeux de boules- wedstrijden. Het lijkt wel of heel het dorp hier aanwezig is. De uitbater van een café verwijst ons voor een drankje naar de tent op het pleintje en hij loopt met ons mee. We hebben veel bekijks, maken een babbeltje en als we ons drankje achter de kiezen hebben gaan we weer op pad. In Anzy le Duc staat een oude abdijkerk die qua bouw model heeft gestaan voor de basilique van Vezelay.

Het kerkje is gebouwd rond de 10e eeuw en in de 19e eeuw zijn er o.a. muurschilderingen aangetroffen over het leven van St.Jacob de meerdere. In het kerkje is zojuist een huwelijksplechtigheid geweest en als we binnen lopen is de organist nog aan het spelen. Helaas krijgen we de muurschilderingen niet gevonden.

Op voor het laatste stuk naar Marcigny waar we door de warmte van de dag behoorlijk vermoeid aankomen. Geen camping in de buurt en de gites d'etape blijken allemaal dure chambre d'hotes die allemaal volgeboekt zijn. De pastoor is niet thuis omdat hij de mis elders aan het doen is. We besluiten plaats te nemen op het terras van "Bar de Sports" waar we eerst wat eten en drinken voor ons aanvalsplan. Naast ons zitten vier wat oudere mannen rond een tafeltje aan de wijn. We gaan in gesprek en leggen ons probleem uit. De meest tandloze komt met het voorstel om aan de Loire te gaan kamperen. Als we afwijzend reageren omdat we na deze lange warme dag een douche prefereren, zegt ie dat er water genoeg in de Loire stroomt. We vernemen verder dat de oorzaak van de overvolle gites is gelegen in het feit dat bijna alle trouwerijen in Frankrijk op zaterdag plaats vinden. Veel Fransen blijven dan overnachten in met name de goedkopere overnachtingsmogelijkheden. Een aandachtspuntje voor ons voor de komende zaterdagen. 

Als drie van de mannen de wijn op hebben en vertrekken, komt de vierde man bij ons zitten. Hij heet Joao Silva en is van Portugese afkomst. Samen met zijn vrouw runt hij "Bar de Sports". Hij verontschuldigt zich omdat hij zelf een klein appartementje bewoont en ons daarin geen ruimte kan bieden. Hij biedt aan ons naar de dichtstbijzijnde camping in Pouilly sous Charlieu te brengen. Net voor het donker wordt hebben we onze tent opgezet en zittend aan de picknicktafel met onze koplampjes op, stellen we ons loopplan voor morgen iets bij. Er was nog wat wijn, kaas en chocolade over die middernacht niet meer heeft gehaald.

65. Een dikke vis

26 juni 2011

Pouilly sous Charlieu-Villerest: 25 km.

dag 57, totaal: 1166 km.

Als om 06.00 uur de wekker gaat hebben we het gevoel nog niet zo lang op bed te liggen. Maar het is de hoogste tijd om op te staan omdat we hebben gehoord dat het behoorlijk warm gaat worden vandaag, dus vroeg op pad. De tent, het grondzeil en de slaapzak zijn nat van de condens en hebben even tijd nodig om op te drogen. Deze ochtend oud stokbrood met smeerkaas, afgeblust met water. Er was hier geen vers te krijgen. 

We lopen naar het centrum van Pouilly sous Charlieu uit richting de rivier de Loire en steken de brug over. Op de brug kijken we ruim 15 meter naar beneden. In het ondiepe maar glasheldere water. De Loire is hier behoorlijk breed maar niet bevaarbaar. We zien veel vissen zwemmen en stuk voor stuk mooie maten. De Loire ziet er met de opkomende zon helder glanzend uit. Alles wat boven het water staat spiegelt ook in het wateroppervlak. Een mooi gezicht over de lengte die we kunnen overzien. We lopen verder over een slingerweg langs de Loire. Veel vogels in dit gebied. Alles roept en alles fluit. De huismussen komen hier in grote getale voor maar dat is overigens in heel Frankrijk. Een dikke zwerm spreeuwen vliegt rond ons heen. De gekste bewegingen maken ze en we vragen ons af welke spreeuw nu de vliegrichting bepaalt omdat bijna allemaal tegelijk de zelfde manoeuvre uitvoeren. We zien ook een groene specht en een drietal buizerds waarvan er zich een ineens laat vallen. Een paar meter boven de grond vliegt hij uit de val weer verder, zijn prooi zal wel verdwenen zijn. En zo blijft er constant beweging in de lucht en valt er altijd van alles te zien en te horen. Ook de hutteketut horen we weer af en toe nu het aantal percelen met tarwe en gerst in dit gebied weer toenemen. Na een kilometertje of 5 draait de weg naar het kanaal Roanne-Digoin en komen we uit bij een sluis. Bij de sluiswachter krijgen we wat water en we lopen over het jaagpad naar Roanne.

 Het kanaal is ondiep en op de plaatsen waar de zon het water raakt kijken we tot op de bodem. We zien weer verschillende vissen zoals voorn en forel maar vooral veel grasmaaiers. Kort voor we bij de brug van Roanne zijn zien we vijf grote graskarpers bij elkaar. Ze zijn best wel schuw en verdwijnen in een mum. Te laat met de camera natuurlijk maar een paar stappen verder is het raak. Een hele grote vette graskarper die vanuit het groen kort langs ons gezwommen komt.

Langs de gevangenis lopen we Roanne binnen en gaan gelijk op zoek naar de camping waarvan men ons verteld had dat deze kort aan het kanaal moest liggen. We dolen wat rond op het industrieterrein en vragen iemand op de autowasplaats. Hij stuurt ons iets verder naar links en alsmaar rechtdoor. Die weg leidt tot niets. Een bewoner stuurt ons naar het stadion. Als we in het park bij het stadion aankomen blijkt er geen camping meer te zijn. Deze is er wel geweest maar is opgehouden met bestaan door de vele misdrijven die er in en rond deze plaats plaatsvinden alsmede de overlast van zigeuners. Alles leuk en aardig maar geen camping voor ons. We lopen naar het centrum van Roanne alwaar de Office de Tourisme gesloten is. Alle winkels en terrasje ook dicht. Op een infobord staat een Auberge de Jeunesse waar we ons gelijk naar toe haasten. Tevergeefs zo blijkt als we aan de deur horen dat de Auberge de Jeunesse niet meer bestaat. Een patisserie in het centrum is als enige zaak open. We nemen daar wat hartigs en een colashotje. De eigenaar vindt het knap wat we doen en is zeer behulpzaam. Hij weet te vertellen dat er in Vellerest, 7 km verderop, een camping is. Onze waterflesjes worden met ijs gevuld en hij wenst ons een "bon courage". Anderhalf uur later lopen we camping De l'Oree du Lac op.

We hebben het helemaal gehad voor vandaag met deze tropische temperaturen. Na het aanmelden zetten we de tent op een schaduwrijke plaats en nemen een duik in het zwembad. Het was zo'n heerlijk gevoel dat we gelijk maar een rustdag erbij hebben geboekt omdat het morgen nog warmer wordt.

66. Pelgrims op vakantie…    

27 juni 2011

rustdag Villerest

dag 58, totaal: 1166 km.

Een rustdag op de camping die voor ons begint met uitslapen. Lekker gevoel om het licht te zien worden, de vogels volop te horen zingen en jezelf nog een keer om te draaien op je luchtbedje. Toch liggen we niet al te lang in bed want na een uurtje of 8 slapen voelt het als genoeg. De spiertjes moeten op enig moment in beweging komen om de souplesse van de dag weer te krijgen. Te lang liggen verstijft ook dus.......om 9 uur aan het ontbijt met koffie, sap, stokbrood met kaas en nog een croissantje erbij. We zijn al aan het Franse ontbijt gewend en beginnen het zelfs lekker te vinden.

Voor de middag blijven we bij de tent aan de koffie en werken we ons loopplan tot aan Le Puy en Velay en aan de reislog. Heerlijk op ons gemakkie bij de tent. Na het middaguur is de temperatuur al aardig opgelopen tot boven de 30 graden en gaan een plons maken in het zwembad. We zijn de enige en hebben het bad voor ons alleen.

Op het terras bestellen we wat te drinken en daarna weer plonzen. Op het strandbed nog een uurtje snurken en dan weer plonzen. Heerlijk relaxed middagje waarbij de temperatuurmeter uiteindelijk oploopt naar 37 graden op het schaduwterras. Maar goed dat we niet zijn gaan lopen vandaag. We komen in gesprek met een Frans echtpaar waarvan de man ook delen van de pelgrimsroute aan het lopen is. Zijn vrouw fungeert als chauffeur zodat hij maar weinig bagage hoeft mee te nemen. Als we uiteindelijk in het gesprek op de supermarket uitkomen weten zij te vertellen dat er eentje is op 5 km afstand en bieden ze aan ons daar naar toe te willen rijden. We nemen hun aanbod aan en doen de nodige boodschappen voor het avondeten. Het wordt vandaag zelf koken, Chili concarne met een verse salade en stokbrood. Kaas achteraf en een ijs na op het terras. Bij dit alles drinken we natuurlijk ook wel wat....

Van de Fransman krijgen we nog zijn route boekje ter inzage waaruit we enkele overnachtingplaatsen noteren. 

De rest van de avond brengen we door op het terras, alwaar we van de campinghouder net als de vorige avond een drankje aangeboden krijgen. Een super geslaagd rustdagje.

67. Pelgrim Ilona

28 juni 2011

Villerest-Pommiers en Forez: 27 km.

dag 59, totaal: 1193 km.

De rustdag zit erop, we moeten verder. Maar we weten ook dat het vandaag weer heet gaat worden. 37 graden was het gisteren maar vandaag wordt hetzelfde verwacht. En omdat Villerest korter lopen was dan gepland, staan er voor vandaag 27 km op het programma. Daarom de wekker gezet op 4.30 uur om rond 6 uur te kunnen vertrekken. Ja, we hebben minimaal 1,5 uur nodig om alles af te breken en zo droog mogelijk in te pakken. Dat is inclusief toilet maken en ontbijt. 

Als we aanlopen zetten we er flink de pas in. Voor de middag moeten de kilometers gemaakt worden. De ervaring leert dat het na de middag niet meer opschiet. In no time zijn we in Saint-Jean-Saint-Maurice, een pittoresk plaatsje aan het stuwmeer van Villarest net boven de gorges de van de Loire. Prachtige resten van een 12e eeuws fortkasteel die in die tijd de functie had van het bewaken van de rivier om mogelijke aanvallen te verhinderen. Prachtige plaatjes en vergezichten. 

Vanuit dit plaatsje worden we via een smal pad naar beneden geleid tot aan het water van het stuwmeer. Het pad loopt langs het water en langs het "parcours de santé" (trimbaan).
Dan meldt PP zich die de druk van de Chili concarne niet meer kan weerstaan. Ondanks dat hij voor vertrek al bijna een kilo geloosd heeft op de camping, is hij net op tijd tussen de struiken om de druk van de ketel te halen. De lucht is niet te harden en een vreemde zou denken dat hier koeien rond hebben gelopen. Als de rugzak weer op de rug gaat voelt het lopen gelijk lichter en comfortabeler. Maar dat terzijde. 
We lopen via wat onverharde wegen naar het plaatsje Dance. Vandaag weer wat hoogteverschillen van de categorie kuitenbijter waar we eigenlijk niet op zitten te wachten. De temperatuur voelen we stijgen en de zon brandt alweer. De neus van PP is al voor de derde keer flink aan het vervellen. Die heeft te veel zon gezien. De huid is teer en insmeren heeft niet het gewenste resultaat opgeleverd. Het zonnehoedje biedt uitkomst want de rand van de hoed zorgt voor schaduw op de neus.

In Dance is niets te beleven. We komen langs het gemeenschapshuis waar een depot is voor stokbrood. Een geïmproviseerd verkoopadres voor plaatsen waar geen "boulangerie" is. We mogen onze waterflesjes daar vullen en eten op de trap buiten onze appeltjes op.

           

Bij binnenkomst van het volgende dorpje, Amions genaamd, worden we aangesproken door een bewoner die zich afvraagt of het niet te warm is om zo te lopen. We houden halt en maken een kort beleefdheidspraatje. Dan vraagt hij of we water willen. Hij vult twee lege flesjes voor ons maar komt met vier flesjes terug, twee daarvan helemaal bevroren. Lekker koel voor onderweg zegt hij. We danken hem maar zitten gelijk met een portie overgewicht. Iets verderop drinken we anderhalve fles vast leeg om het teveel aan gewicht te reduceren en beginnen we aan het laatste stuk naar Pommiers en Forez alwaar de kaart een camping aangeeft. Als we daar moe, bezweet en enigszins door de hitte bevangen aankomen komen rond 14.30 uur, melden we ons bij de receptie. Als we ingeschreven zijn horen we dat er kort voor ons nog een pelgrim aangekomen is. Het blijkt een jonge vrouw te zijn die een onderkomen heeft in een oud caravannetje. Ons vermoeden wordt bevestigd want het blijkt Ilona den Ouden uit Gouda te zijn, de pelgrim die ons al voor Vezelay een dag voorlag. Als we kennismaken horen we dat Ilona geen 31 maar 29 jaar oud is en dat zij wist dat wij ook onderweg waren. Ze had dat van Pelgrim Rosemary gehoord en ze had zelfs een kaartje voor ons geschreven in het schrift van de Betanie in Vezelay.

We hebben het schift wel gezien maar het kaartje helaas gemist. Een leuke ontmoeting hier op de camping en we besluiten samen te gaan eten bij een klein simpel restaurantje net buiten de camping. We blijken onderweg meerdere malen de zelfde plaatsen te hebben aangedaan en ook gelijke ervaringen te hebben opgedaan en beleeft. Als we Ilona vertellen over haar geschreven te hebben in onze reislog is ze dol enthousiast en belt ze onze reislog door aan haar ouders. Ilona slaapt vannacht in een caravan en onze tent hebben we op de plaats ernaast staan. Rond 22.30 als het eerste onweersgerommel zich laat horen duiken we ons bedje in.

68. Prieure de Montverdun

29 juni 2011

Pommiers-Montverdun: 20 km.

dag 60, totaal: 1213 km.

Donderflitsen in de nacht en regendruppels op de tent. Het geluid van de regen deed erger vermoeden dan het was. Als we naar buiten kruipen is het gras amper nat. Ilona is ook al wakker en staat bijna gepakt om te vertrekken. De route gaat vandaag naar Montverdun alwaar Ilona gereserveerd heeft bij de Prieure. Wij hebben het niet echt op reserveren omdat het verloop van de dag vaak onverwachte verrassingen brengt. En in de meeste gevallen komt het altijd goed. Het adres hebben we in ieder geval genoteerd. Om 8.30 uur zijn we klaar en vertrekken we ruim een half uur na Ilona. 
Het weer is bekoeld en het is bewolkt. Aangenaam wandelweer maar het lijkt of de warmte van gisteren nog steeds in ons lichaam zit. We voelen de eerste kilometers dat we nog niet voldoende uitgerust zijn en stiekem zijn we blij dat we vandaag niet meer dan 20 km hoeven. 
We lopen door het plaatsje Bussy-Albieux alwaar we bij de "boulangerie" stokbrood met sardientjes inslaan. We hadden niets meer voor onderweg en het blijkt dat we buiten chocolade, al dan niet in een croissantje, ook heel goed lopen op stokbrood met sardientjes. Het is gezond en het voedt. Dat gaat er altijd goed in met een blikje cola erbij voor de suikers. 
Ruim 3 km verder komen we door het plaatsje Arthun waar we een mooie katalpaboom in volle bloei zien staan. Niet dat dat nou zo bijzonder is, maar onze gedachten gaan gelijk uit naar T's overleden broer Arnold. Daar zaten we altijd gezellig bij elkaar op het terras bij de achterdeur, onder een grote katalpaboom, die op hete dagen veel schaduw en dus verkoeling gaf. Koeien blijven ons fascineren en laten zich makkelijk fotograferen. Vanaf de Morvan tot hier is er heel veel veeteelt. De meeste koeien zijn voor de vleesproductie, vandaar dat ze, zoals we eerder al schreven, als complete familie bij elkaar lopen in de wei. Een rol strooi iets verderop leek ons een mooi decor om T te vereeuwigen. 

Rond 14 uur lopen we het plaatsje Montverdun binnen alwaar we ons eindpunt gepland hebben bij een gite bij de "Prieure". De gite is bij de kerk die op een heuvel ligt, een hoog punt ver boven het dorp. Van afstand is dat al duidelijk te zien maar dan weten we nog niet dat we daar moeten zijn. In het dorp komen we bij een café met een overdekt terras. Als we daar wat willen gaan drinken, komt Ilona naar buiten gelopen die ons begroet en laat weten waar we moeten zijn voor de overnachting. Het diner kan besteld worden bij het café en wordt rond 18 uur bij de Prieure afgegeven. Volgens de kroegbaas is er plaats voor ons want er zijn 12 bedden beschikbaar. We melden ons bij de Prieure samen met Ilona en na het inschrijven worden we begeleid naar ons onderkomen. We verblijven in een gite op een basaltpiek, met een kerk op het terras op de piek. Het plaatsje Montverdun ligt aan de voet van de basaltpiek en we kijken vanaf het terras uit op de bergen van de Beaujolais en de Lyonnais en op de bergen en het dal van de Forez. We hopen dat de foto's in het album duidelijk maken wat we proberen te beschrijven want het is gewoon geweldig hier. Dat mag je niet missen onderweg.

De kerk waar we naast liggen is gebouwd in de 12e eeuw, bevat een doopvont uit de 15e eeuw en een reliekschrijn uit 1687 van. St. Porcaire, patroon van de kerk, martelaar die in de 8e eeuw door de Moren was gedood.

Na het douchen gaan we nog even de helling af naar het café om onze maaltijden te bestellen en om tijdens een biertje en een wijntje de reislog aan te vullen. Gratis gebruik van WiFi voor maar 4 biertjes en even zoveel rosé.

Gedrieën gebruiken we de gebrachte maaltijd van het café in de keuken van de gite. Het smaakt goed en we hebben gelijk een leuke babbel. Ilona blijkt een gezellige spontane meid die weet waar ze mee bezig is en weet wat ze wil. Ze is vastberaden en duidelijk. Als ze ons wat beter leert kennen praat ze ongegeneerd en vrijuit. De gesprekken hebben best wel diepgang en gaan onder andere over het geloof, verschil van geloven, de reis en allerlei gemakken en ongemakken die we tegenkomen en ervaren. Erg Leuk dat we haar op deze manier hebben mogen ontmoeten en leren kennen. Zij slaapt met dopjes in haar oren en wij proberen niet te snurken. Rond 23.00 uur is het pikdonker en gestrekt proberen we elkaar niet tot last te zijn. Wat een plek.....!?!

69. Zeikmailtjes…

30 juni 2011

Montverdun-Saint Georges Hauteville: 24 km.

dag 61, totaal: 1237 km.

Pikdonker was het vannacht in de gite. Het koplampje op het nachtkastje was geen overbodige luxe en tijdens de nachtelijke wandeling naar het toilet was het opletten geblazen vanwege de hindernissen in het parcours. Ilona is de eerste die wakker is en ze probeert het zo rustig mogelijk te doen. Maar wij zijn ook al wakker door het daglicht wat de slaapruimte is binnen gedrongen. Na het ontbijt gaan we onze eigen weg. Wij gaan nog even aan bij het wifi-café in Montverdun om het laatste verslagje op de reislog te zetten voordat we de vulkanische berg Mont d'Uzore gaan beklimmen. 

Zoon Roy is vandaag jarig en we doen ons best hem aan de telefoon te krijgen. Ons mailtje heeft ie hopelijk al ontvangen. De verbindingen zijn hier niet optimaal dus straks nogmaals proberen. Zijn feestje kunnen we helaas niet bijwonen maar we drinken er hier vandaag wel op.

Wat we nog vergeten zijn te zeggen is, dat we al een tijdje de Bourgogne verlaten hebben en beland zijn in de Rhône-Alpes. Toch maar even vermelden omdat we op heel korte termijn ook de Rhône-Alpes weer door zijn en de Auvergne binnen stappen. Wat gaat het toch hard allemaal als we zo over de kaart heen kijken. Het is nog een heel eind naar Santiago de Compostela maar in onze beleving gaat het erg vlug. Een dag is zo voorbij en 's avonds zijn de kilometers gelopen, hoe zwaar het ook geweest mag zijn. 

Na de klim van de Mont d'UZore die 534 m telt op het hoogste punt, dalen we weer naar het dorpje Chalain d'Uzore. We lopen door naar Champdieu alwaar we onze eerste rust pakken bij een tabakszaakje met petit terras. De toilet van deze zaak blijkt een geïmproviseerde ruimte onder een trap te zijn. En direct naast de toiletpot staat een computer die aan staat. Achter uit de computer loopt een bundeltje kabels naar elders. Toetsenbord zit er niet bij maar de computer zelf ziet er niet fris uit. Een zatte mens die hier gaat richten heeft deze kast gelijk te pakken. Misschien geplaatst voor alle zeikmailtjes? Alles lijkt mogelijk hier in Frankrijk.....

Onderweg naar de stad Montbrisan worden we op een onverhard weggetje omhoog weer door een haas verrast. Hij had ons niet in de gaten en liep ons bijna omver. Hij schrok zo van ons dat ie gelijk het hazenpad koos. Het was alweer een tijdje geleden dat we een haas gezien hebben. Het wild laat zich in dit gebied minder zien omdat er meer hogere dekking is. Jagen doen ze hier genoeg want we vonden overal lege patroonhulzen en proppen.

Montbrison is een grote stad waar we dwars doorheen lopen. Bij een crêperie zien we Ilona naar buiten komen en samen lopen we naar de Office de Tourisme. Aldaar krijgen we uiteindelijk het adres van de overnachtingplaats in Saint Georges Hautville mee, een Gite d'Etape van de gemeente die voor ons al gereserveerd is. 

Als we na de laatste 8 kilometer bezweet en met de tong op de schoenen aankomen worden we hartelijk verwelkomt door een vriendelijk dame en de burgemeester zelf. Na een korte rondleiding krijgen we nog wat nuttige tips van madam en worden T en Ilona uitgenodigd om bij haar thuis de computer te mogen gebruiken. Tegenover de gite doen we boodschappen voor het eten en Ilona is onze kok vanavond. Het wordt pasta met groenten en saus en een toetje na. De avond brengen we gezellige met ons drieën door.

We komen waarschijnlijk eerder aan in Le Puy en Velay dan we vermeld hebben bij de Poste Restante adressen. We verwachten op 4 of 5 juli daar aan te komen omdat de afstand minder groot is als we verwacht hadden. Zij die nog post hadden willen sturen kunnen dit beter naar het volgende adres doen.

70. We zijn de Clos…

1 juli 2011

Saint Georges Hauteville-La Chapelle en Lafaye: 21 km.

dag 62, totaal: 1258 km.

Vandaag precies 2 maanden geleden zijn we uit Schaijk vertrokken. Tijd om de balans na 2 maanden op te maken: PP heeft ondertussen 3 keer nieuw vel op zijn neus gekregen. Beetje eigenwijs is hij wel want smeren deed ie helemaal niet. Op dit moment loopt ie dagelijks met een witte vette ingesmeerde neus. Met de tijd wordt hij verstandig. 
De tekenteller blijft op 10 staan. Het haar van PP is niet langer meer grijs maar wordt langzaam vol blond. Hij is nog niet naar de kapper geweest en zegt dit ook niet meer te doen voordat hij thuis is. Hij begint al een beatlekopje te krijgen. Het haar van T is nog steeds blond. We hebben nog steeds geen "serpent" gezien en het sexleven staat op een laag pitje wanneer je met meerdere personen op een slaapzaal ligt....... De voeten houden het goed maar blijven elke dag weer gevoelig. Blaren blijven ons bespaard maar af en toe wel een brandplekje of een dunne rode huid van het schuren van de sokken. De benen en de rug zijn elke morgen een beetje stijf en hebben tijd nodig om op gang te komen. De Heinekenspoiler van PP slinkt nog steeds en T heeft eindelijk een beetje hoop op de slanke benen die ze zich altijd gewenst heeft. Als we voor de spiegel staan, zien we dat we niet overal zo bruin zijn als op armen, benen en in het gezicht. We staan steeds vroeger op vanwege de temperatuur die duidelijk stijgt naarmate we zuidelijker komen. de muggen en dazen nemen ons nog steeds flink te grazen. Maar tijdens het slapen een bosje lavendel op het nachtkastje helpt tegen de muggen. De kleding begint te slijten en PP heeft het laatste knoopje in zijn broek bereikt. Hij had er thuis drie bij laten zetten. De rugpleister zit nog steeds en begint al aardig te ruften. De pony van T is geknipt. Onze sokken hebben behoorlijke slijtplekken aan de binnenkant onder de voet en de schoenen houden het nog goed. We hebben het leven in Schaijk en Heesch al redelijk goed losgelaten maar merken dat we onze kinderen, familie en vrienden toch wel missen.

Het is een lange tijd zo zonder eigen volk om je heen. Daar staat tegenover dat we een wereld van nieuwe indrukken opdoen, een prachtige wereld voor ons midden in de natuur. En als we dan na zo'n lange dag lopen doodmoe op onze eindbestemming aankomen, zijn we zo ontzettend blij en voelen we dat de endorfine zijn uitwerking heeft. We beseffen dat we bevoorrecht zijn dit kunnen doen. 

Als we vanmorgen de gite verlaten nemen we aan de overkant in het winkeltje een "baguet" mee voor onderweg. Het is vlak terrein in het begin maar in de verte zien we een kleine maar hoge berg liggen, Mont Supt. Gekscherend zeggen we dat als we de uitzetters van de route waren, we iedere pelgrim over die bult zouden sturen. Hoe meer stappen we zetten hoe korter we bij de berg komen. Dan komen we aan een weg die van vlak stijl omhoog gaat en omhoog blijft gaan zover we kunnen kijken. Het straatnaambord vermeldt een tekst die we zonder bril goed kunnen lezen; "Chemin de Clos". En dat we de klos zijn wordt ons duidelijk als de blauwe schelpjes ons deze weg helemaal omhoog laten lopen tot aan het kapelletje boven op de Mont Supt. Een vieuwpoint, dat wel.

Bij het kapelletje treffen we Ilona, die ons een tiental minuten voor is. Vandaag gaan we volgens de kaart een hoogteverschil van ruim 700 meter overbruggen. Dat maakt dat we bijna de hele dag wel ergens aan het klimmen zijn. Het is zwaar en naarmate de dag vordert, raakt de batterij verder leeg. Ook de temperatuur is hoog maar gelukkig waait er op hoogte af en toe een lekker windje. Onderweg naar ons eindpunt in La Chapelle en Lafaye doen we Saint Jean Soleymieux en Marols aan. In Marols gaan we een half uurtje pauzeren omdat we op de "Mairie"( gemeentehuis) WiFi mogen gebruiken. De secretaresse duikt voor ons onder de tafel om de code van het Livebox-netwerk van het kastje af te lezen, voor ons de toegang tot het netwerk. Als dat achter de rug is lopen we naar het gehucht Chossy alwaar we kompleet mis lopen en uiteindelijk uit komen in Montarcher op ruim 1100 meter. Onze eindbestemming van vandaag ligt echter 100 meter lager en 1 kilometer. Niet opgelet en een schelpje gemist! Bij de "Mairie" in La Chappele en Lafaye lezen we op een publicatiebord waar we ons kunnen melden. Een half uur later zitten we naast de kerk in de gite die er keurig netjes uit ziet en ons een formidabel uitzicht verschaft in zuidelijke richting over bergtoppen en dalen. Ilona was ook al gearriveerd. De beheerder van de gite is een aardige man die ons voorziet van boodschappen voor het avondeten. Wat drinken betreft kan hij ons alleen maar aan rode wijn helpen. Hij geeft ons verder informatie over het vervolg van de route en vraagt ons mee naar buiten om het uitvliegen van een jonge valk te aanschouwen. In een opening in de muur van de kerk zit een valkennest waarvan een van de jongen vandaag is uitgevlogen. Het vliegen gaat hem nog niet goed af en we krijgen de kans om het beestje te fotograferen. PP maakt kennis met de bovenbuurman die buiten een sigaretje komt roken. Hij blijkt Bernard Jankowskie te heten en die veel weet te vertellen het over de omgeving en het wild. We blijken bijna op de provinciegrens te zitten. De gite staat nog in de Rhône-Alpes maar Montarcher waar we op kijken ligt alweer de Auvergne. En daar gaan we morgen (weer) naar toe. Bij hem weet PP een flesje rosé te scoren voor T.

 We eten vanavond weer met z'n drieën een pasta gerecht met als toetje macaroni met suiker en chocolademelkpoeder, een geliefd gerecht van Ilona?!? PP vindt het lekker maar T past ervoor. Met de wijn en de rosé op tafel wordt het nog een leuke avond.

71. Gids Bernhard

2 juli 2011

La Chapelle en Lafaye-Saint Georges Lagricol: 23 km.

dag 63, totaal: 1281 km.

Goed geslapen vannacht in de gite in La Chapelle en Lafaye op een hoogte van iets meer dan 1000 m. Frisse en zuivere lucht doet een mens goed laten slapen na een dag van zware inspanning. T en Ilona hebben het behoorlijk laat gemaakt, ze gingen pas tegen middernacht naar bed. PP hield het eerder al voor gezien. Geen wonder dat Ilona vanmorgen nog zware benen voelde en nog niet was uitgerust. Toch allemaal vroeg eruit want we hadden met de bovenbuurman afgesproken dat we om 8 uur zouden vertrekken. De bovenbuurman, Bernard Jankowski, is 75 jaar en heeft veel op met pelgrims. Hij heeft 15 jaar geleden zelf de camino gelopen vanaf Le Puy en Velay en wandelt nog veel. Hij loopt met ons mee naar Montarcher om ons daar op de juiste route te zetten. We krijgen nog wat goede tips over slangen en hoe daar mee om te gaan. T en Ilona krijgen het er Spaans benauwd van, maar giftige slangen komen hier niet zo veel voor. 

Bij het vertrek zijn we gelijk getuige van het uitvliegen van de 2 andere jonge valken vanuit hun nest in een opening in de muur van de kerk. Gisteren hadden we ook al 1 valk zien uitvliegen. Ze maken een scherp typisch krijsend geluid en zijn wat angstig als we korter bij komen. Als de foto's gemaakt zijn, laten we ze met rust en gaan we op pad. Warm draaien doen we al meteen in de eerste steile klim naar Montarcher.

Montarcher ligt op ruim 1100 meter en als we bij de oriëntatietafel aankomen hebben we bij mooi weer een formidabel 180 graden uitzicht over de Haut Forez, een deel van het park naturel regional dat absoluut niet onder doet voor de Morvan. De Forez en Haut Forez hebben echter een mediterrane uitstraling. Je ziet aan alles dat we steeds zuidelijker komen. We nemen de tijd om van het uitzicht te genieten en laten Bernard nog wat foto's van ons drieën maken.

We beginnen aan de afdaling tot aan het punt waar de "Chemin de Saint Jacques" scheidt van de GR3. Dan is het tijd om afscheid te nemen van Ilona. Zij heeft besloten om naar Le Puy en Velay te lopen via de GR3 omdat ze anders haar post mis loopt in Vorey. Dat betekent voor haar ook een dag langer lopen. Wij hebben besloten de "Chemin de Saint Jacques", de route met de blauw-gele schelpjes te blijven volgen. Het waren vier fantastische dagen met Ilona samen. We hebben veel lol gehad en veel onderwerpen goed geraakt. Het was gezellig met haar en wij hebben ervan genoten. Het was ook fijn om haar zo te hebben mogen leren kennen. Misschien dat we elkaar onderweg of anders nog eens treffen, wie weet? Maar onderweg naar Santiago de Compostela is de weg jouw doel en gaat ieder zijn eigen weg. 

Voor ons gaat het verder naar Usson en Forez en Bernard loopt mee tot net voorbij Le Crozet. Hij vertelt dat hij al jaren de merktekens op de route controleert en bijhoudt in dit gebied. We nemen afscheid van Bernard die het er zichtbaar moeilijk mee heeft en graag met ons verder zou zijn gelopen. We zien en voelen dat hij met hart en ziel is verbonden aan alles wat met pelgrimeren en "Le Chemin de Saint Jacques" te maken heeft. Het maakt telkens weer iets in hem los als hij de pelgrims in de gite ziet komen. Na een "Bon courage" en een "Bon camino", gaan wij verder. Onze weg is nog niet half voltooid maar heeft ons al meer dan dubbel zoveel gebracht. Het is een weg die meer vorm en inhoud geeft aan ons leven. Het is de weg die wij verder zullen gaan.In Usson en Forez zitten we halverwege en pikken we een terrasje met een wat langere rust omdat we bij de koffie weer een broodje wifi krijgen. Wij zijn bijna bij en jullie zijn weer op de hoogte. Net voorbij Usson en Forez worden we in de openlucht midden door een grote houtzagerij geleid. Hier zien we in een oogopslag het hele proces van het ontschorsen van bomen tot zagen van planken, alsmede de opslag van schors, zaagsel en stukken afvalhout, allemaal voor herverwerking en kachelhout. Verderop in het gehucht Fontaneille krijgen we een stoel en drinken aangeboden als we om wat water vragen. Er loopt een nest jonge poesjes rond en T wil daar gelijk mee op de foto. Nog voor we hier vertrekken, verwijderen we een klein teekje van de kuit van T. Het blijft opletten geblazen. 

In Pontempeyrat steken we het riviertje de Arne over en beginnen we aan een laatste steile klim voor vandaag en komen we in een groot dennenbos. De ondergroei van dit bos bestaat alleen maar uit bosbessenstruiken. Er zitten veel bosbessen aan die nog niet helemaal rijp zijn maar al wel lekker om te eten. De eerste bosbessen worden door PP naar binnen gewerkt.

We naderen onze eindbestemming Saint Georges Lagricol alwaar op 2 kilometer van de route een gite is. Als we bellen is er plaats voor ons en krijgen we door hoe te lopen. We zijn de enige in de gite en voor het avondeten kunnen we nog terecht in de naast gelegen "epicerie". We houden het simpel vandaag: wijn, stokbrood met paté, vis, smeerkaas en Rochefort, twee hele dikke vette tomaten en achteraf een toetje. Ook bezoeken we nog het plaatselijke tabac/café waar we alleen wat berichtjes uitlezen want het verslagje van gisteren is nog niet af.

Als al vroeg onze luiken dichtvallen, houden we het gezien voor vandaag.