63. Koffie met stroopkoeken

24 juni 2011

Gueugnon-Paray Le Monial: 24 km.

dag 55, totaal: 1116 km.

Na het wassen van onze vuile kleren gisteravond, kwam madam Odette ontstelt de keuken binnen met de mededeling dat er tijdens de wasbeurt alle pasjes en papiergeld in de broek waren blijven zitten. Foutje van T die zakken niet goed genoeg had gecheckt. De pasjes bleken brandschoon en ons geld eindelijk witgewassen. 

Met de familie Fernandes ontbijten we à la France. Jose Fernandes biedt aan om ons met de auto terug te brengen naar de kerk waar we gisteren geëindigd zijn. Odette begint dan te glunderen en vraagt ons of we een stempel willen van de kerk in ons credential. Aan alles merken we dat ze dat erg op prijs stelt. Tijdens het afscheid nemen van Odette belooft ze voor ons te zullen bidden en ze zoent ons op beide wangen. Met Jose rijden we naar de kerk alwaar we van meneer pastoor een mooie stempel krijgen. Hij voelt aan beide rugzakken en zegt dat hij ze veel te zwaar vindt. Gelijk zegt hij in het Frans iets tegen de koster waaruit wij op kunnen maken dat hij het over de stevige benen van T heeft, die zoveel gewicht wel kunnen dragen. Als hij ons naar de route vraagt, geeft hij aan een mooiere route te weten tot voorbij Rigny sur Arroux, een traject van 10 km langs de Rigole de l'Arroux (klein kanaaltje). Om ons op het goede spoor te zetten loopt hij een kilometertje met ons mee. Na een "Bon courage" en een hand van de pastoor vervolgen we onze weg.

Het pad voert ons inderdaad langs het kanaaltje en langs een trimbaan. Er staan paaltjes waarop vogels en planten afgebeeld met de namen erbij. In het Frans natuurlijk maar we zijn leergierig en schrijven het allemaal op. 
Doordat we vlakke weg lopen schiet het voor het eerst sinds de Morvan lekker op. Rond het middaguur zijn we al een aardig eind op pad en lopen we bij Le Crot van de l'Arroux af richting Vigny les Paray.

We zijn toe aan de lunch maar nergens echter iets van eten of drinken te koop. Het zijn alleen maar gehuchtjes waar we doorheen komen met max 10 tot 20 huizen, wel altijd een kerkje erbij. Wie deze looproute uitgevonden heeft moet zelf ook veel tekort gekomen zijn. Op deze manier wordt de speklaag wel erg dun.  

Net buiten Vigny les Paray roepen we "Bonjour" tegen een wat oudere dame die in haar tuin doende is. Ze wenst ons direct een "Bon courage" en even staan we stil. Dan raken we in gesprek met haar over onze onderneming en vraagt zij ons binnen om wat te drinken. Limonadesiroop met zelf gebakken cakejes zoveel we maar willen. Het wordt een kort maar leuk contact en een half uur later gaan we verder richting Paray Le Monial. Paray le Monial is een stadje van ongeveer 10.000 inwoners en een bedevaartsplaats. Het lijkt voor ons dus een makkie om aan een slaapplaats te komen. Maar bij de Office de Tourist hebben ze voor ons alleen maar enkele dure hotels en Chambre d'hotes. Ook de kerk en het seminair weten geen plek voor ons en ook de Office de Pelerinage stuurt ons naar een duur hotel.

Een camping aan de rand van de stad biedt uitkomst en met wat boodschappen in de hand is dat nog 20 minuten lopen. Er is genoeg plaats en we zetten ons tentje op achter de sanitaire voorzieningen en bij een tafel met vaste parasol waarvan er verschillende over de camping verspreid staan. Bij het water halen voor de soep treffen we een belangstellende Nederlander die gelijk zijn waterkoker aanbiedt. Als hij heet water komt brengen, nodigt hij ons uit voor een bak koffie als wij klaar zijn met eten en het maakt niet uit hoe laat. Na de tomatenbouillon eten we een volle bak met salade met ui, paprika, olijven, notenkaas en zalm uit blik. Daarbij tzatziki met oud stokbrood en.... de Franse wijn wat allemaal goed naar binnen gaat. "C'est la France, c'est le pain, le vin en le boursin". 

Na het douchen melden we ons bij Cor en Mieke Noordermeer uit Den Haag. Ze staan hier met de caravan al enkele weken en voor het 3e jaar. Ze hebben het goed naar de zin. We krijgen de luxe stoelen aangeboden en drinken koffie met stroopkoeken. Als het donker wordt komt de wijn en de chips op tafel. Mieke is maar wat bang dat we te kort komen en vindt dat we goed moeten eten. Het kaarsje gaat aan en voor we er erg in hebben is het al dik 23 uur. Cor en Mieke blijken gezellige kletsers maar er is een tijd van komen en voor vermoeide pelgrims ook een tijd van gaan. En Mieke begreep heel goed dat de tijd van gaan was gekomen. Een half uur later ligt T te snurken en PP waarschijnlijk ook.