62. Portugese gastvrijheid

23 juni 2011

Luzy-Gueugnon: 25 km.

dag 54, totaal: 1092 km.

We hebben slecht geslapen vannacht omdat we de tent op een ietwat schuine ondergrond hadden gezet. In het begin hadden we het nog niet in de gaten maar langzaam rolden we in onze slaap naar een kant. De slaapzak met matjes waren bijna een halve meter naar het laagste punt geschoven. De binnentent plakte tegen de condens aan van de buitentent en was dus zeiknat. Daarbij voelen we ons stijf en stram en koste het even moeite om op gang te komen. Zeker met de rugklachten van PP duurt het even voor het wat loskomt. Het weer ziet er best uit en de zon komt al rap te voorschijn om de tent te drogen. Als we iets later bij het ontbijt het stokbrood van gisteren willen eten komt Wim naar ons toegelopen met een vers stokbrood. Hij legt het op tafel met de woorden: "Nee he, jullie gaan op mijn camping geen oud stokbrood zitten eten, alstublieft"..... Iets later nemen we afscheid van Wim en zijn camping en bedanken we hem voor zijn gastvrijheid. 

Na Luzy lopen we de Morvan uit. De route gaat verder binnendoor naar Issy l'Eveque. Een paar heuvels die we nog moeten nemen maar de hoogteverschillen worden minder en het gaat geleidelijker aan omhoog en naar beneden. Een fazanthaan in de linkerberm heeft ons opgemerkt en schiet de struiken in. Hoge begroeiing links en rechts van het pad en veel braamstruiken met roze bloesems, die nog volop in bloei staan. Het ritselt constant aan beide zijden van het pad en als we de tijd nemen om vast te stellen wat het is blijkt het te wemelen van de sprinkhanen. Gelukkig vinden we er een bereid om voor ons te poseren. Kort voor Issy l'Eveque sluiten we weer aan op een variant van de GR13, die we vandaag voor het laatst zullen volgen. 

In Issy l'Eveque is weinig te beleven rond het middaguur. Geen terras of iets wat er op lijkt. We nemen plaats op een bankje bij een openbaar toilet en halen cola, mars en peren bij de "epicerie". Daarbij de koekjes van Ans en we kunnen er weer een tijdje tegen.

We gaan door via een beschreven bombeert naar Uxeau. We moeten de D42 volgen maar die bestaat niet meer. Dat is waarschijnlijk een weg met 3 nummers geworden. 2 km verder op het hoogste punt moeten we rechts en dan alsmaar rechtdoor. Zo gezegd, zo gedaan. Maar als we de zon een tijdje in de verkeerde richting hebben en bij het gehucht Bauzot aankomen, blijken we een half rondje terug gelopen te hebben en bijna een uur verder. We bellen aan bij een boer die ons op de kaart uitlegt waar we zijn. Hij lacht maar heeft tegelijk medelijden en biedt aan om ons op het juiste punt weer af te zetten. We nemen zijn aanbod aan en stappen bij hem in. Uiteindelijk komen we met hetzelfde aantal kilometers aan in Uxeau maar wel een uur later.

Uxeau is een plaatsje van niks en na een korte sanitaire stop bij het openbare toilet naast de kerk lopen we door naar Gueugnon. Eindelijk een wat grotere plaatst met wat meer mogelijkheden denken we. We komen binnen door een straat met diverse winkels, bars, eettentjes en een hotel en komen uit bij het Office de Tourisme tegenover de kerk. Tot onze verbazing krijgen we te horen dat ze geen ander onderdak hebben dan een hotel of een dure chambre d'hote. De camping is voor tenten en caravans gesloten en gaat pas na het weekend open....!?!? Bij de Mairie is niets geregeld dus blijft alleen de kerk over. We melden ons bij de pastorie alwaar 3 dames met elkaar in gesprek zijn. Als we vragen naar een slaapplaats krijgen we te horen dat er niets geregeld is en dat er gisteren ook een pelgrim uit Holland aan de deur geweest was, die geslapen heeft bij de dame van de pastorie. De pelgrim was Ilona den Ouden die dus nog steeds een dag op ons voor ligt. Uiteindelijk wordt ons gevraagd of we een echtpaar zijn waarop we instinctief beiden ja antwoorden.

Als we nog even doorpraten biedt een van de dames ons aan om bij haar thuis te slapen en wil de andere dame ons daar wel met de auto naar toe brengen. Uiteindelijk komen we aan in Gueugnon bij Jose en Odette Fernades, een dame van Portugese komaf. 46 jaar geleden is ze met haar man vanuit Portugal naar Frankrijk verhuisd en hebben ze hier hun bestaan opgebouwd. 5 kinderen die allemaal ver weg wonen. We worden gastvrij ontvangen en als het ijs gebroken is, is hun huis ook ons huis. Tijdens de maaltijd zijn we met vijven, Jose Odette, haar man, een vriendin en wij tweeën. Heerlijke karbonade met spaghetti en brood met kaas en cake toe. Tussendoor wordt wijn en na de maaltijd champagne geschonken. We hebben het gevoel thuis te zijn en het wordt een interessante avond waarin veel Frans gesproken wordt over van alles en nog wat. We mogen douchen en een was wordt voor ons gedraaid. We zijn onwijs hartelijk ontvangen en genieten van een bovennormale gastvrijheid. Voor het naar bed gaan maken we wat foto's van de familie. Weer een bijzonder contact en een ervaring rijker. Het ontroert ons en we weten ons af en toe geen houding te geven. Zoveel goedheid van wildvreemde mensen maakt het dat je zelf ook de dringende wil voelt om deze goedheid door te geven aan anderen. Pelgrimeren is veel meer dan alleen de route lopen naar Santiago de Compostela. Pelgrimeren is jezelf ontdekken, anderen ontdekken, afzien, maar ook veel onverwachte goedheid en gastvrijheid ontvangen waarvan het bestaan je bij aanvang onbekend is. Het doet iets met je en het verandert de visie op het leven. De druk is eraf. Het voelt na 8 weken ontzettend goed.