60. Het tuinhuisje…

21 juni 2011

Anost-Glux en Glenne: 24 km.

dag 52, totaal: 1043 km. 

De kerkklok van Anost slaat niet tussen 22 en 8 uur. Een zaligheid omdat we uit ons raam recht tegen de kerktoren aan kijken. Zeldzaam deze stilte in de nacht hier in Frankrijk. Het is 7 uur als de wekker gaat en we zijn benieuwd hoe de rug van PP het heeft gehouden. Nog wat stijfjes en een pijntje rechts maar de rugpleister heeft behoorlijk liggen broeien en zijn best gedaan. Het gaat na een dag en een behoorlijke nachtrust naar omstandigheden redelijk maar voor de zekerheid slikt PP nog een brufen voor het ontbijt. Na wikken en wegen besluiten we om aan te lopen omdat bewegen nog altijd beter is dan stilzitten. We kijken wel tot hoever het gaat.

We kiezen voor wat vlakke doorgaande wegen en laten de GR links liggen. Het gaat richting Bussy en Athez. De rug houdt zich de eerste 5 km goed en na een korte stop lopen we door naar de gite Le Croilant op 13 km en kort in de buurt van het hoogste punt van de Morvan, wat 902 meter schijnt te zijn. De weg ernaar toe loopt door een flink bos waar vele beuken gekapt zijn en allemaal tot kachelhout wordt gekort. Een tractor met een kloofmachine erop die hydraulisch werkt, maakt in een keer zes parten van stammen van 1 meter, ongeacht de dikte.

Het pad loopt door maar is niet gemarkeerd. Na enige twijfel komen we toch uit op de harde weg die ons brengt bij de gite La Croisette. De gite blijkt gesloten en ook niet meer bewoond. Alles is verwaarloosd en verlaten. veel adressen van gites uit ons boekje blijken op een of andere manier niet meer voor publiek geopend. Bij de gite gaan we even op het stenen trapje zitten en eten er onze lunch, stokbrood met een blikje tonijn en water. We lopen verder richting St. Prix. De kaart geeft daar een gite en een cafeetje aan. T heeft op dat moment ontzettend veel zin in cola, ijs en chocola maar weer treffen we alles gesloten aan in dat dorp. Alleen het openbare toilet is open en drinkwater uit de kraan bij het bankje. Op naar het volgende plaatsje Glux en Glenne waar ook een gite, een winkeltje en en een café-restaurant zouden moeten zijn. De laatste 5 kilometers maar het venijn zit 'm toch weer in de staart. Klimmen, klimmen en nog meer klimmen, het gaat alleen maar omhoog. Met de tong op de schoenen bereiken we Glux en Glenne, wat het hoogst liggende dorp in de Morvan blijkt te zijn. 

We zien even verder een uithangbord van Kronenbourg 1664, in ieder geval een terras. T is kapot en roept; "kan me niet schelen of ie open is of dicht, maar ik ga daar zitten!" Gelukkig is het terras open en horen we Nederlands spreken. Met een "goedemiddag" maken we onze entree. De eigenaar en een Nederlands echtpaar op doorreis zitten op het terras. We zijn aangekomen bij café-restaurant "Le Petit Auberge", wat al 11 jaar gerund wordt door Ans en Bert Verschure (Brabanders uit de buurt van Kaatsheuvel).

Het eerste rondje maakt weer veel van de inspanningen goed. Maar de gite in dit plaatsje blijkt niet bereikbaar. Telkens het antwoordapparaat, ook als Bert voor ons belt. Ondertussen vertelt Bert verhalen over archeologische vondsten die hier in de omgeving gedaan worden.

Er zijn zelfs grote centra's voor archeologen ingericht in Glux en Glenne, omdat er dagelijks gewerkt wordt bij Oppidum de Bibracte, opgravingen uit de tijd van de Galliërs op de Mont Beuvray. Ondertussen stroomt het terras bij Bert vol met archeologen die kennelijk ook toe zijn aan een borrel na gedane arbeid. Aan hun kleding was duidelijk te zien dat ze recht van de berg af kwamen.

Na een uurtje of 2 op het terras gezeten te hebben is Bert voor ons naar de gite gereden maar trof een gesloten deur. Uiteindelijk boden Ans en Bert ons aan in hun tuinhuisje te kunnen slapen. Dat aanbod konden we natuurlijk niet afslaan. Na een douche en ons geïnstalleerd te hebben in het tuinhuisje hebben we in de "Le Petit Auberge" nog een goed gebakken steak gegeten met het nodige aan vocht erbij. 

De avond bij de bar afgesloten en op tijd in onze zak gekropen in ons tuinhuisje. De rug van PP heeft zich vandaag goed gehouden. De rug was gevoelig maar door alle beweging en warmte is dat langzaam weggeëbd. Hopen dat het zo blijft.