58. Le Pinot Noir

19 juni 2011

Chevigny-Anost: 17 km.

dag 50, totaal: 1019 km.

Als we vertrekken in Chevigny kijkt de lucht erg donker en waait het stevig. Het is fris en het ziet er naar uit dat we het niet droog houden. De regenhoezen zitten al over de rugzakken en de regenjacks hebben we aan. Omdat het modderig en glad is wijken we af van de GR13 en nemen we een andere route. We missen echter een afslag waardoor we uiteindelijk enkele kilometers in de verkeerde richting lopen. We komen uit op de weg D37 kort voor Planchez en we zien op een bord langs de weg dat daar een vrije WiFi-zone is. We besluiten om dit plaatsje aan te doen voor wat boodschappen, een pauze en wat berichtjes te plaatsen. In ieder geval niet voor niets verkeerd gelopen.

Twee buien vroeg in de ochtend en daarna droog. De zon laat zich regelmatig zien. Veel vingerhoedskruid in de bloei en velden vol margrieten. Op een onverhard pad in een plas ligt een jonge groene kikker. Hij is niet bang van ons en laat zich zelfs van dichtbij op de foto zetten. 

In het "Foret d'Anost" komen we bij de afrastering van een zwijnenpark. Of ze nog wild zijn weten we niet want hier bij de gaas zit er niet een. Maar we vermoeden dat ze ook in dit gedeelte van Frankrijk weinig voorkomen in het wild. Zwijnen zijn echte bodemwroeters. De laatste keer dat we ze gespeurd hebben in het wild was in het zuiden van België. 

   

We lopen het plaatsje Anost binnen en boeken hier in de gite Fortin omdat we geen contact kunnen krijgen met de gite 5 km verder in Athez en het onzeker is of we daar eten hebben. Ook een onbeveiligd netwerkje naast deze gite komt als geroepen. De Gite is redelijk en we zijn alleen vanavond. 

Als T ‘s avonds op pad gaat om wat boodschappen en een flesje wijn te kopen, komt ze echter van een kouwe kermis thuis. Het is zondag en er is helemaal niets open. Een willekeurige jonge vrouw van een jaar of 35 vraagt ze of er in de buurt überhaupt nog iets te krijgen is? Als de vrouw ontkennend antwoord maar vraagt waaraan T gebrek heeft, zegt T met enige schaamte dat ze gebrek heeft aan flesje wijn. "Ah" zegt de franse vrouw, "pour le diner" en T antwoord direct met "oui". Dan zegt de vrouw dat ze thuis nog wel wat heeft staan en of het de rode of de witte moet zijn?
Met nog meer schaamte vraagt T naar een fles van allebei de kleuren. De vrouw vraagt T over 20 minuten terug te komen omdat ze voor de wijn even naar huis moet. T zegt er te zullen zijn.
Als T wat later op het bankje voor de kerk zit te wachten gebeurt er iets waarvan ze enigszins onder de indruk raakt. De vrouw komt aanrijden en een klein mooi meisje van een jaar of 12 stapt uit de auto. Ze komt op T af, geeft haar op beide wangen een kus en overhandigt een fles rode en een fles witte wijn. Overdonderd staat T op om aan de moeder te vragen wat de kosten zijn? Ze zegt dit niet te weten en als T geld geeft en vraagt of het voldoende is, knikt ze bevestigend. T bedankt haar en beiden rijden weer weg...

Voor het avonddiner moeten we plaatsnemen in de plaatselijke pizzeria die van dezelfde eigenaar blijkt te zijn als het hotel, de gite, de bar en het restaurant wat wegens werkzaamheden gesloten is. Als we in de pizzabar binnenkomen zien we direct het Canadese stel zitten die we de afgelopen dagen onderweg meerdere keren zijn tegen gekomen. Ook zij kregen het diner geserveerd in de pizzeria. Ze groeten ons vriendelijk en vragen of we zin hebben om bij hen aan tafel te komen zitten. Gezamenlijk nuttigen we de maaltijd en er komt een fles wijn, een heuse Pinot Noir uit de Bourgogne op tafel.Het zijn Simon en Melanie uit Canada, beiden leraar sociologie.

Ze maken een 2 maanden durende wandelvakantie door Frankrijk en zijn afgelopen donderdag gestart in Vezelay en gaan dezelfde weg tot ongeveer 100 km voor Saint Jean Pied de Port. Ze lopen een gearrangeerde reis van hotel naar hotel.
Alles is al geboekt en ook het eten is inbegrepen. Hun bagage wordt dagelijks vervoerd en zij lopen met een dagrugzakje een etappe van ongeveer 20 km. Het zit er dik in dat we hen nog vaker zullen zien. Als de 2e fles Pinot Noir op is nemen we afscheid en gaat ieder zijn weg. Opmerkelijk vonden we dat de druivensoort tevens de naam was van deze Bourgognewijn, "Pinot Noir".

Dat klompen maken niet alleen een Nederlandse aangelegenheid is, blijkt als we op 18 juni nog voor het bereiken van het Lac des Settons op enig moment door het gehucht Metz-Garnier lopen. Een klompenmakerij waar klompen gemaakt worden van berkenhout. Er is ook een museum(pje) bij en een souvenirwinkel die op dit gebied dezelfde soorten souvenirs verkoopt als je treft in Nederlandse winkeltjes. Dat verwacht je toch niet hier in de Morvan.