56. Een stormachtige nacht…

17 juni 2011

Chatellux sur Cure-Dun les Places: 24 km.

dag 48, totaal: 984.

Als T haar benen insmeert voor de dag-etappe blijkt er weer een zwart puntje onder aan haar kuit te zitten die we voor het naar bed gaan over het hoofd gezien hebben. Teek 9 heeft zich gelukkig nog niet diep ingevreten en wordt verwijderd. 

Tijdens het ontbijt met Paul en Hanneke, staat er echte hagelslag en pindakaas op tafel (mmmm... jammie, jammie). We maken nog een paar foto's en nemen afscheid. Paul loop een stukje met ons mee om ons weer op de route te zetten en hond Bo gaat gezellig mee. We zijn direct weer onder de indruk van de schoonheid van de natuur hier in de Morvan. Omdat we hoog zitten kijken we neer op de vele groene bomen die een prachtig en kleurrijk vergezicht blijven geven. 

  
We lopen naar Marigny-l'Eglise en komen daarna in een dicht bos bij een oude watermolen. Daar steken we over een smal en glad bruggetje de Cure over. We lopen door naar La Chaume aux Renards waar we een beoordelingsfout maken en een vaal gele streep in de markering voor wit aanzien. We maken een steile klim en zien de markeringen van de GR13 niet meer. Voor we er erg in hebben dat we mis zitten zijn we al 15 minuten aan het klimmen. Terug bij het begin zien we wat we fout gedaan hebben en zijn we wel weer 30 minuten verder.De rug van PP is vandaag behoorlijk aan het zeuren. Pijn bij de onderste ribben wat door de oneffen paden in combinatie met het gewicht van de rugzak telkens op komt. We bespreken de inhoud van de rugzak en komen eindelijk tot de conclusie dat we de grote tube tandpasta en al het reservevoedsel moeten dumpen. De extra smeerseltjes moeten opgesmeerd worden. Hanneke had het al gezegd gisteravond maar wij zijn nog van de niets-weg-gooi-generatie want dat vinden we sund. Maar de signalen zijn duidelijk, te zwaar beladen maar ook een stevige kou gepakt op de rug. Dat het niet lekker zit blijkt wel uit het feit dat de eerste paracetamol wordt geslikt.

De route gaat verder met een stevige klim door het bos alwaar we verschillende beekjes passeren en uiteindelijk uitkomen bij Le Vieux Dun. Op een t-splitsing zien we twee wandelaars van rechts omhoog komen lopen. Ze zien er verdacht Hollands uit en na een goeiendag worden we in het Nederlands aangesproken. We maken kennis met Harrie en Eline Kuppens uit Oosterhout. Zij houden hier een wandelvakantie en verblijven in de buurt in een hotel. We lopen een eind met elkaar op en als onze wegen scheiden worden we op de foto gezet.

Bij Pont Du Montal komen we in the middle of nowhere uit bij een simpel gelijkvloers hotelletje. Als we op het terras wat te drinken bestellen blijkt de eigenaar ook een Nederlander. Dan zien we Harrie en Eline aan komen lopen die hun onderkomen in dit hotelletje hebben. We krijgen wat aangeboden en wisselen nog wat gegevens uit omdat Harrie ons vraagt om speciale reden een kaarsje te willen aansteken als we in Santiago de Compostela arriveren. Dan wordt het tijd voor de laatste klim naar de boswachterij van Breuil, een gite d'Etape die druk bezocht wordt en altijd open is volgens ons boekje.

Nog 2,5 kilometer te gaan en de klim gaan over een soort van afdalingscircuit voor mountainbikes. Veel bomen die gemarkeerd zijn en zelfs bordjes die blauwe en zwarte afdalingen aangeven. Gekkenwerk lijkt het want het is gewoon stijl omhoog en we doen ruim 30 minuten over de 1e kilometer. Daarna gelukkig wat vlakker waarna we midden in het bos op het hoogste punt in dit gedeelte van de Morvan (612m) bij de gite aankomen. Het is even na zessen en er brandt geen licht. Er is geen activiteit waar te nemen en alles is gesloten.....!? T laat even haar emoties gaan maar herpakt zich gelukkig weer. We bellen het telefoonnummer van de gite wat Paul gisteren nog even voor de zekerheid in ons boekje heeft geschreven en we krijgen iemand aan de lijn die zegt eraan te komen. Een kwartier later staan we binnen en blijken we de enige gasten in de gite. Er is geen eten en drinken te krijgen maar de eigenaar wil ons wel even naar het dorp rijden voor wat boodschappen. Weer een uur later zitten we moederziel alleen en helemaal afgelegen in de gite die twee slaapzalen heeft van ieder 19 bedden. We zitten in ieder geval droog en eten de risotto van Mieke&Martin aangevuld met blikboontjes en chocotoetjes. Daarna nog een paar glaasjes wijn en een chocoladeflik als borrelhap. Oud stokbrood gesopt in rode wijn blijkt weer te eten en doet een beetje Frans aan. Buiten is pikdonker en raast de wind flink door het bos. Het is stormachtig weer al we naar bed gaan. Om T gerust te stellen neemt PP de wandelstokken mee naar boven en plaatst ze binnen grijpafstand langs het bed. We horen van alles buiten en T slaapt maar licht die nacht.