55. Refuge Bahia

16 juni 2011

Vezelay-Chastellux sur Cure: 21 km.

dag 47, totaal: 960 km.

Uiteindelijk is het gelukt om de filmpjes die we tot heden gemaakt hebben in het album te plaatsen. Waar ze gemaakt zijn en wanneer krijgen we nog niet juist vermeld. De trouwe volgers weten de filmpjes wel te plaatsen. We hopen dat jullie het leuk vinden om ze te bekijken. We zullen ons best doen om er nog meer te maken. 

Bij vertrek uit Vezelay vanmorgen een regenbui die de hele voormiddag zal gaan duren. De regenjassen doen we aan en we beginnen te lopen met een nieuw routeboekje zonder kaart erbij. We hebben wel een grote overzichtskaart maar die is met regenweer moeilijk te hanteren. Nog een klein stukje GR654 tot Saint-Pere waarna de GR13 het overneemt. Het zijn de zelfde aanwijzingen met alleen een ander getal. De GR13 wijst ons verder de weg naar het zuiden door het regionaal natuurpark de Morvan waar we vandaag in terecht zijn gekomen en waar we de komende dagen nog veel van zullen zien. De natuur toont zich hier anders. Waren het boven Vezelay nog de uitgestrekte akkervelden en wijngaarden, nu zien we veel ruig bos en weilanden die duidelijk middels afbakening door brede heggen van elkaar gescheiden zijn. Veel stromende beekjes, riviertjes en meren die samen een geheel vormen. Grillige lijnen en paden de alleen maar omhoog of naar beneden lopen. Dat hier regelmatig veel water naar beneden komt zien we aan de uitgehoolde bospaden. Het lijkt alsof we door droge sloten lopen. Oerbos van de eerste klasse en niet zoals ze dat in de buurt van Schaijk proberen na te bootsen. Hier en daar granietrotsen die het plaatje voor de eerste dag compleet maakt. Moeilijk te formulieren maar gewoon een mooi gebied met zijn eigen specifieke natuurvormen. We zien we een heel andere vorm van vee houden wat ons overigens ook in het noorden van Frankrijk al opviel.

De koeien lopen hier met hun kalfjes nog vrij rond in de weiden. Ze worden niet meteen gescheiden. Er loopt meestal ook een stier bij. Een complete familie bij elkaar. Geen wonder dat het net lijkt of de koeien hier vrolijker en opgewekter zijn. Bij ons zie je alleen nog maar intensieve veeteelt. Een lust voor het oog met vele momenten die leuk zijn om vast te leggen. 

Vandaag veel langs de rivier de Cure gelopen. Dat er vis zit blijkt wel uit de vliegvissers de we regelmatig goede stekjes zien zoeken. Door het vochtige weer zijn de slakken actief. Vele tuinwegslakken, zwarte wegslakken en wijngaardslakken bevolken de paden en trekken flinke slijmsporen. Het lukt ons niet altijd de slakken te ontwijken en dus gaat er wel eens eentje helemaal plat. Sierlijk zoals ze zich voortbewegen. 
We zijn dik en dubbel toe aan een pauze met versnapering na al het stijgen en dalen maar ons boekje geeft pas in Saint André en Morvan een café aan. We zijn dan al 17,5 km onderweg. Als we uiteindelijk in het dorp aankomen en een parasol met enkele plastic stoelen zien staan bij een oud huis waar op een bord in vervallen staat nog amper café en tabac te lezen valt, hebben we onze bedenkingen.

Bij gebrek aan beter lopen we naar de openstaande deur en lijkt het alsof we de keuken van een woning binnen komen. Een oud knorrig manneke op leeftijd komt schuifelend aangelopen en bevestigt onze vraag of dat dit inderdaad een café is. We bestellen allebei een Coca-cola en nemen plaats aan de grote keukentafel. De ruimte heeft allerminst iets weg van een kroeg, een dressoir met een grote keukentafel zijn de enige meubelstukken. We kijken rond in de ruimte en knipogen naar elkaar. Dit was wel een heel ander café als wat we voor ogen hadden. De (bar)man bleef tegen het dressoir aanhangen waar de hagelpatronen los op lagen.

We bekeken hem eens goed en kregen allebei de indruk dat hij of zwaar dronken, of zwaar ziek moest zijn. Hij maakte in ieder geval een allerminst gezonde en frisse indruk op ons. Met zijn uitpuilende bloeddoorlopen ogen en smoezelige mondhoeken was het maar goed dat de cola in flesjes zat. Wel maakte hij een praatje met ons en gaf hij antwoord op onze vragen over de jacht in dit gebied. T moest eigenlijk naar de wc maar besloot gezien de inrichting en alles wat ze zover kon bekijken in huis dat ze maar beter hurkend in het bos kon gaan zitten.

We hebben dan nog een kilometer of 3 te gaan naar de Refugio Bahia van de Nederlanders Paul en Hanneke Lanfermeijer die we bij uitzondering al eerder besproken hebben. Dit adres hebben we al enige maanden geleden via internet gevonden toen we op zoek waren naar overnachtingsmogelijkheden in deze streek. We werden verwacht hier in Rue de Perrin in Chastellux sur Cure.
Na enig zoeken hadden we het adres gevonden. Paul stond in de tuin en verwelkomde ons hartelijk. Hij brengt ons naar de refugio aan huis, die er erg gezellig en schoon uit ziet. Even later komt Hanneke kennismaken en zet een stempel in ons credential. Om 19.00 uur schuiven we aan bij de familie Lanfermeijer waar Paul de kok blijkt te zijn. Ook dochter Lianne uit Nederland is over. Een heerlijk uiensoepje krijgen we geserveerd. Daarna een lekkere pasta met kaas en salade. En als toetje een door dochter Lianne zelf gemaakte chocoladetaart met slagroom. Koffie met likeur na, wat dit pelgrimsmaal helemaal af maakt. Wijn werd ook rijkelijk geschonken en we kunnen alleen maar vaststellen dat we het niet beter hadden kunnen treffen. Voor hen die nog gaan pelgrimeren een echte aanrader. Paul en Hanneke hebben samen ook de camino gelopen en grote delen van de route in Frankrijk. Leuk was te vernemen dat zei in Herodats net voor Vezelay de zelfde ervaring hebben gehad met Mrs. Pinois.

De refugio Bahia ligt nagenoeg aan GR13 en 21 kilometertjes na Vezelay. In Chastellux sur Cure doorlopen tot in Reu de Perrin en de stickers op de paal van de verkeersborden volgen, dan komt alles goed.