52. 2^e Pinksterdag…alles dicht

13 juni 2011

Auxerre-Accolay 24 km.

dag 44, totaal: 910 km.

De nacht door heeft het geregend maar gelukkig niet zo hard als het geluid van de vallende druppels op onze tent deed vermoeden. Geen water in de tent en alles nog droog. Een goed tentje zo blijkt maar weer. De overbuurman is ook al wakker en komt ons vragen of wij een bakje koffie lusten. In no-time komt hij aanlopen met koffie. Terwijl we ons boeltje aan het pakken zijn krijgen we een tweede bakkie koffie aangeboden. Van de tent schudden we zo goed als mogelijk het nat eraf maar droog is anders als we 'm in de rugzak pakken. Als we klaar zijn voor vertrek bedanken we Fred en Corry Groenen uit Luijksgestel Ze verontschuldigen zich nog omdat ze ons geen stoel aangeboden hebben. In de minikantine nemen we het ontbijt en voor we op weg gaan worden we door de beheerder nog even op de foto gezet. Hij wenst ons een "bon courage". 

De hakken van PP hebben we afgeplakt omdat de huid wat irritaties liet zien. Waarschijnlijk door het schuren van de sok tussen de hak en de schoen. Het lijkt alsof de sokken wat ruimer geworden zijn van de vele koude handwasjes. Of zou het zijn dat dat de voeten iets kleiner zijn geworden door het afvallen? Het blijft een puntje van aandacht. T heeft op dit moment nergens last van. Ze heeft een bereconditie en gaat als een speer. De broek is al iets losser gaan zitten en de witte sokjes tekenen zich fel af tegen de gebruinde benen. Dat gaat vast allemaal goed komen.  

De route gaat via Vaux naar Champs sur Yonne en vandaar uit naar Cravant. Bij binnenkomst van Cravant zien we een gebeeldhouwde gedenksteen die een eerbetoon is aan alle Franse soldaten die in 1952 in de strijd in Marokko, Algerije en Tunesië zijn omgekomen. Cravant is een klein pittoresk plaatsje waar we even uitblazen en verkoeling zoeken bij de fontein.

Het enige café in dit dorp is dicht en voor de rest lijkt het uitgestorven. Een zak nootjes uit onze voorraad en een paar flesjes water werken we naar binnen. Dan gaat het verder voor het laatste deel voor vandaag, naar Accolay. Als we Accolay binnen lopen via de brug over de Cure komen we gelijk in contact met een Nederlands echtpaar. Ze staan iets verderop op de camping en wijzen ons de weg. Ze weten ook te vertellen dat er vandaag niets open is en dus niets te krijgen is in het dorp i.v.m. 2e Pinksterdag. Erg vervelend want we hebben op stokbrood met sardientjes na niets meer te eten maar ook niets meer te drinken.

De tent voelt nog nat aan bij het opzetten en krijgt nu de tijd te drogen. We zetten 'm naast een houten tafel met banken zodat we makkelijk bij de tent kunnen zitten. Als alles geïnstalleerd is komt de juffrouw van de camping langs en kunnen we ter plaatse wat vruchtensap en enkele biertjes kopen. Voor de rest is er niet veel te krijgen. Iets later krijgen we een Marokkaans gebonden soepje met peperkorrels en room aangeboden van het stel dat we op de brug al hadden gesproken. Een geweldig gebaar en een heerlijke soep. Als we daarna ook het stokbrood met de sardientjes naar binnen werken en er een ijsje is te krijgen bij de receptie, valt het voor die dag gelukkig allemaal nog mee. We besluiten toch even de ronde te doen maar verder dan constateren waar we morgenvroeg terecht kunnen komen we ook niet. Op naar de camping municipal Du Moulin Jacquot waar de receptie niet geopend is en waar 3 hele caravans staan. Als we een praatje maken met een ander Nederlands echtpaar krijgen we een fles rosé aangeboden. Ze vonden het kennelijk sneu dat we helemaal niets meer hadden en wilden ons graag helpen. 

We zetten een bak koffie en nemen een neut terwijl we de rest van de avond besteden aan onze verhaaltjes voor de reislog en aan de voorbereiding voor de laatste etappe om Vezelay te bereiken, er resten nog 29 kilometers waarvan we weten dat ze zwaar gaan worden. We zien ook uit naar de rustdag in Vezelay omdat we er aan toe zijn, we voelen het overal aan.