115. Weerzien met familie en vrienden...

15 augustus 2011

Torros del Rio-Logrono: 20 km.

dag 107, totaal: 2197 km.

Logrono is ons einddoel vandaag want we worden met bezoek verrast. Wim en Elly en Paul en Jeanneke komen ons daar opzoeken. Maar zover is het nog niet, eerst nog even een paar kilometertjes lopen. We hebben goed geslapen en zijn vroeg op pad gegaan. Ook nu hebben we extra licht van een bijna volle maan. Dat aanlopen in het donker voor extra meters kan zorgen, merken we gelijk als we bij de albergue vertrekken. In het donker wijst een gele pijl op een geplastificeerd A-4tje ons het veld in en het gras over, een richting die we niet vertrouwen. We besluiten de route vanuit het centrum op te pikken. Na een paar honderd meter lopen we het A-4tjes op 20 meter afstand voorbij. Het stond dus toch goed aangegeven.......

Onderweg doen we wat plaatsjes aan waaronder het stadje Viane. Veel moderne nieuwbouw in de buitenwijken en een oud stadscentrum. We nemen er "café con leche". 
Als we de stad Logrono binnen lopen, zien we langs de weg een oud omaatje zitten bij een kraam. Vooraf werd op een bord al aangekondigd dat er een stempel verkregen kon worden in de Credential. Als we oma aankijken zien we dat alles om haar heen een commercieel tintje heeft. Het gaat puur en alleen om geld verdienen. Ze is dan ook niet gecharmeerd van onze weigerende houding als we nee schuddend door lopen. 

Voor ons horen we kerkelijk gezang klinken. Een groot ommuurd terrein met veel oude en hoge coniferen en cipressen doet ons vermoeden dat het gezang vanuit een kloostertuin komt. Het klinkt mooi en het werkt aantrekkend. We wijken van de camino af op zoek naar de bron van de muziek. Als we kort bij de bron zijn staan we voor het gebouw van het crematorium van Logrono. Iets verder op is een grote poort, de ingang tot het kerkhof van Logrono met een lange laan naar het hart van het kerkhof, een kapel.

Op het dak van de kapel zijn in de vier windrichtingen luidsprekers aangebracht die de muziek ten gehore brengen die wij gehoord hebben. Mechanische muziek dus op een kerkhof. Maar wat voor een kerkhof. Zo gigantisch groot, een stad der doden. We zien overal om ons heen grote familiegraven. Een plattegrond met straatnaamborden om niete te verdwalen. Zeven straten met urnenmuren, zover we kunnen kijken. Rechts van ons gaat een soort van golfkarretje met laadbak, waarop een sierlijke doodskist ligt. Een stoet tevoet er achter aan. Voor we het kunnen aanschouwen zijn ze al uit het oog verdwenen. Een begraafplaats bijna zo groot als het dorpje Schaijk. Zoiets hebben wij nog nooit gezien.

Na het kerkhof brengen we een bezoek aan het pelgrims- ontvangstbureau waar we helaas niet veel wijzer worden, lopen we via een vrij nieuwe bogenbrug over de rivier de Ebro. De brug is gebouwd in de 19e eeuw ter vervanging van een van de oudste bruggen op de Sint Jacobsroute die in de 12e eeuw werd gebouwd. Logrono is een grote stad en voor we in het centrum aan komen passeren we enkele oude monumentale panden. Als we bij de Santiagokerk in Logrono aan komen, zien we de apostuel Jacobus twee keer afgebeeld. Een keer als de pelgrim, en een keer als matamoros, de Morendoder. Volgens de legende zou hij tijdens de slag van Clavijo, ergens ten zuiden van Logrono, in 844 het christelijke leger te hulp zijn geschoten en eigenhandig de Moren hebben verslagen. Op de Plaza del Marquez bij de grote fontein nemen we een terrasje. We zij er rond het middaguur en het wachten is op Paul en Jeanneke die zich per sms al aangemeld hebben. Als we nog maar even zitten stopt er een zwarte Citroen C-4 met Spaans kenteken op de rotonde voor ons terras. De raam gaat open en we zien Paul achter het stuur en Jeanneke enthousiast roepen en zwaaien naar ons. Als ze de auto geparkeerd hebben, schuiven ze aan op het terras. Een geweldig moment van weerzien met vrienden. Dan gaat er iets door je heen. Ondertussen kondigen Wim en Elly (T's broer en schoonzus) zich aan, nog 30 kilometer, zet hem maar vast koud. Maar voor we de bestelling doen zien we ze aan komen lopen vanaf de parkeerplaats. T kan haar tranen niet meer bedwingen als ze haar familie in de armen sluit. Weerzien met dierbaren, emoties de vrije loop laten, zijn wie je bent en het laten komen zoals het komt. Het is allemaal puur op dit moment en ook dat is een wezenlijk onderdeel van de camino. 

Bier en wijn met een tafel vol met tappas zijn de eerste momenten waarin we bijkletsen. Daarna checken we allemaal in bij het om de hoek gelegen hotel Sercotel Potalis. De rest van de dag wordt close met ons zessen doorgebracht, waarbij we ons Bourgondisch vermaken en op de hoogte gebracht worden van alle ins en outs uit het dorpje Schaijk. 

Kort na middernacht brengt de lift van het hotel ons naar onze kamers. T en PP hebben de pijp leeg maar Wim en Paul kunnen op dat moment de inhoud van de minibar niet met rust laten. Het was goed dat PP daar geen weet van heeft gehad. Saint Jacques heeft hem duidelijk in bescherming genomen.