27. Het zal toch niet waar zijn…..?

20 mei 2011

Doische-Treignes: 14 km.

dag 20, totaal: 416 km.

Een heel vroeg ontbijt werd ons voor vandaag aangeboden omdat Jean-Paul en Patricia moesten gaan werken. We mochten nog langer blijven maar besloten na het ontbijt onze spullen in de pakken en door te gaan. Een hartelijk afscheid van weer twee mensen die zichzelf en hun huis opengesteld hebben voor twee wildvreemde personen. Geweldig om dit weer mee te mogen maken. 

Rond 9 uur is alles zo goed als droog ingepakt en doen we de rugzakken om. Via Gimnee lopen we via een binnendoor-weggetje naar Vaucelles waar we weer aansluiting vinden op de route. Al pratende over al het moois en al het goeds wat we tot nu toe hebben mogen mee maken, realiseren we ons dat we vergeten zijn om een zakje kersen te plukken wat Jean-Paul ons had aangeboden. Jammer maar helaas.

Op 1 kilometer na Vaucelles gaat het weer behoorlijk omhoog en passeren we voor het eerst de Franse grens. Echt juichen doen we nog niet want we zien op de kaart dat het maar voor even is want na Hierges worden we weer naar België gestuurd.

Bij een viewpoint klimmen we de toren in en maken we een mooi filmpje. Maar dan krijg ik (PP) een bevestiging van wat ik een half uur eerder al voelde tijdens de klim naar deze grenslijn. Een zeurend gevoel onderhuids bij de hak van mijn linkervoet. Het is niet pijnlijk maar mijn lichaam reageert wel alsof het mis is. Ontlastende loopbewegingen om het zeurende gevoel niet te hoeven voelen, maar het zit er wel. Een gevoel wat ruim 10 jaar geleden het einde inluidde van mijn hardloopcarrière. Het zal toch niet waar zijn...?!?Op Frans grondgebied worden we geplaagd met regendruppels. Het trekt dicht en we schuilen in het bos onder een grote eik. De regenhoezen doen we alvast om de rugzakken maar met de regenjas wachten we even, omdat de temperatuur gewoon aangenaam is. De regen blijkt gelukkig maar voor kort te vallen en onderweg naar Mazee lopen we België weer binnen. Het is een smal pad op de kam van een berg, rechts van ons België en links van ons Frankrijk. In ieder geval een duidelijke grenslijn. De vergezichten zijn formidabel ondanks dat het wat heiig is. Langs dit pad mooi groen met veel kamperfoelie de in bloei begint te komen. Het is de gele kamperfoelie waarvan we de eerste exemplaren in bloei hebben vastgelegd. 

Tussen mijn oren voelt het niet goed, mijn gedachten zijn bij het welslagen van deze tocht. Ik baal als een stekker en gematigd probeer ik T te vertellen wat ik voel. We hebben het over de aanhechting van de pezen onder mijn linker hak. Waarschijnlijk veroorzaakt door al die steile klimmen langs de Maas, overbelasting dus. Voor mij een K.U.T (Kwalitatief Uitermate Teleurstellend) gevoel.

We besluiten dan ook in het eerst volgende dorp Treignes na 14 km te stoppen voor vandaag en kijken of er nog iets te redden valt met rust. En we dachten al zo goed bezig te zijn op dit gebied! 

Gelukkig een rustig weekend in het verschiet omdat de buren van PP over zouden komen. Zij hadden een bed&breakfast voor 2 dagen geregeld voor 8 personen in Surice bij het plaatsje Philippeville. Wij hoefden ons niet druk te maken en zouden opgehaald worden. In Treignes hebben we op een terrasje gezeten en hebben we in afwachting van de buren onze reislog bijgewerkt onder het genot van enkele roséetjes en maredsousjes. Achter de kerk Wi-Fi gevonden en ploep, weer twee berichtjes. Rond 17 uur waren het Hans en Wil die als eersten aankwamen en ons in Treignes ophaalden. Mark met Jolanda en Paul en Patricia kwamen iets later aan bij de B&B Beltane in Surice. We hebben de avond heerlijk afgesloten met elkaar onder het genot van.......