23. De bruidssuite….

16 mei 2011

Godinne-L'abbaye de Leffe: 19 km.

dag 16, totaal: 350 km.

Als we uit onze tent kruipen ziet het weer er goed uit. De stralen van de ochtendzon voelen warm aan en binnen no time is onze tent droog. Weinig leven op de camping, het lijkt of we de enige gasten zijn. Het ontbijt deze dag wordt een lopend buffet en precies 2 minuten doen we erover om onze laatste sultana's te verorberen terwijl we het dorp in lopen. Vooraan in het dorp treffen we gelukkig een bakkertje met heerlijk belegde broodjes en chocomelk erbij. 

Al vroeg verdwijnt de zon en vallen de eerste kleine regendruppeltjes. Het zal verder vandaag af en toe wat regenen met een koud windje op de open vlakten. De zon laat zich niet meer zien. 

Vanuit het dal worden we door de rood/witte markeringen weer de bossen in geleid en ons pad gaat gelijk stijl en langdurig omhoog. Er lijkt geen eind aan te komen. Guy, van de benzinepomp, had de hoogteverschillen in dit gebied al aangekondigd. T laat weten de indruk te hebben dat het vandaag niet op zal schieten. De temperatuur in ons lijf stijgt snel en de eerste zweetdruppels vallen op de grond. We moeten regelmatig even halt houden om op adem te komen. Het nut van onze wandelstokken bewijst zich met name in dit zware terrein en bij elke stap die we zetten duwen we ons ook met de stokken omhoog. Zo krijgen ook de armspieren de nodige belasting te verwerken. In deze klim zijn zowaar haarspeldbochtjes aanwezig. Toen we uiteindelijk op het hoogste punt aankwamen hadden we de pijp goed leeg en waren we drijfnat van het zweet. Een col van de eerste categorie, de Col de Non-de-knetter. Onze eerste steile klim vandaag, een klim van ongeveer 1 km lang in een tijd van ruim 25 minuten, dat belooft wat. 

In het dorpje Evrehailles stopt midden op een kruising een auto. De bestuurder vraag ons of we onderweg zijn naar Compostela. Als we beiden ja knikken begint hij heel enthousiast te vertellen dat hij juist terug is van het lopen van een deel van de camino. Hij spreekt een beetje Nederlands en vertelt ons hoe mooi de route via Le Puy, die wij nog te gaan hebben, is. Hij vertrekt in juli voor het laatste deel van de camino. Hij vraagt onze namen en geeft ons zijn telefoonnummer. Mochten wij wat willen weten, mogen wij hem altijd bellen. Zijn voornaam was ook Guy en hij wenst ons een Bon Camino. Al die tijd stond zijn auto midden op de kruising maar het verkeer ging gewoon door....

Op onze route door het natuurgebied hebben we reeën gezien. Schitterend gezicht die beestjes te zien foerageren langs de bosrand. Fotograferen was echter niet mogelijk omdat de afstand te groot was en de reeën erg mensenschuw.
Rond 17 uur arriveren we bij de Abdij van Leffe in Dinant.

We melden ons als pelgrims en via de intercom wordt er gevraagd of we gereserveerd hebben. Onze Duitse vriend Christian zien we naast de kloosterdeur al lachend zwaaien door een glas in lood ruitje. Hij blijkt vandaag voor de makkelijke route gekozen te hebben langs de Maas en was al even binnen. We worden binnen gelaten door een soort van huishoudster en krijgen gelijk een korte rondleiding met uitleg over de tijden die we in acht moeten nemen. We krijgen een prachtige kamer die meer weg heeft van een grote middeleeuwse bruidssuite dan van een sober pelgrims-onderkomen. Twee tweepersoons bedden, een grote klooster-tafel met stoelen, twee fauteuils en een wastafel met warm water. In een woord geweldig. We gebruiken maar een bed natuurlijk en we kiezen die onder het kruis. We hebben deze nacht muisstil gelegen want onze lieve heer keek op ons neer.

Voor het avondeten besluiten we de vesper bij te wonen (soort van kort gezongen kerkdienst). Als we ruim op tijd plaats nemen in de kapel komt een als koster uitziende man binnen die ons gebaart naar boven te komen en plaats te nemen achter het altaar op de uit mooi houtsnijwerk gemaakte banken, waarvan wij dachten dat die alleen voor de monniken bestemd waren. We kregen een Franse bijbel in ons handen gedrukt waarin aangegeven wat er vandaag in de vesper gezongen ging worden.

Daar zaten we dan in het halfdonker en zonder leesbril. Er kwamen vervolgens 9 monniken binnen die direct achter ons plaats namen. Er werd gezongen en wij mochten zelfs meezingen. Het werd uiteindelijk playbacken.
Ook werd nog even op het kerkorgel gespeeld wat prachtige klanken liet horen. Het was allemaal erg indrukwekkend.

Na de vesper een broodmaaltijd samen met Christian, de vermeende koster en een flink bebaarde man uit Oekraïne die zijn regelmatige verblijf in kloosters bekostigde door het onderhouden van kloostertuinen. 

Omdat Christian op een heel klein en sober zolderkamertje sliep, hebben we de avond gedrieën doorgebracht aan de kloostertafel in onze bruidssuite met wijn, bier (Leffe) en een borrelhapje, ingeslagen bij de Delhaize in Dinant.

Het zou onze laatst avond zijn met Christian...