Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
138. Verse vijgen...
11, 12 en 13 september 2011
Gonzar-San Marcos: 81 km. in 3 etappes.
11 september 2011
Gonzar-Melide: 31 km.
dag 134, totaal: 2761 km.
We gaan in deze eindfase 3 dagen aan elkaar breien om er voor te zorgen dat we klaar zijn voor de apotheose, zoals een van onze trouwe reageerders zo mooi omschreef. Een verhaalachterstand is niet wenselijk als je op het punt staat Santiago de Compostela binnen te lopen. En juist op dat punt staan we nu, op de Monte do Gozo, 368 meter boven de zeespiegel met een vergezicht op Santiago de Compostela en op de torens van de kathedraal. Nog maar 5 kilometers te gaan. Maar eerst nog wat over de afgelopen dagen.
Bij het vertrek in Gonzar krijgen we een ontbijt met brood als rubber, zo lijkt het. Met wat confiture en boter brengen we het wat op smaak, maar echt lekker is het niet. Een lege maag is echter ook niet alles. De "café con leche" zorgt er voor dat dit brood nog enigszins gesmeerd naar de maag wordt getransporteerd. Echt slecht brood deze morgen. Zelfs Miriam trok haar neus op bij dit brood. Het ochtendrood van de zonsopkomst maakt weer veel goed. Er zitten wolkjes tussen wat volgens Hugo geen goed voorteken is. We zullen zien wat het ons brengt.
We zien op de camino taxi's af en aan rijden met wandelaars en bagage. Wat we gisteren vergeten zijn te vermelden is, dat je officieel 100 kilometer moet hebben afgelegd te voet, met de fiets of te paard om een "Compostela" of oorkonde te kunnen verkrijgen. Een papiertje waar vele Spanjaarden op geilen en wat goed staat op je CV. en dat soort lui zie je hier op het 100 kilometerpunt uit de bus of uit een taxi stappen. Eigenlijk wel komisch jezelf zo voor de gek te houden. Maar wij als nuchtere Hollanders kijken daar waarschijnlijk anders tegen aan.
Later in de ochtend nemen we tijdelijk afscheid van Hugo en Miriam omdat we ons eigen tempo moeten lopen. We lopen anders stuk. Misschien in dezelfde albergue vanavond of anders nog contact in Santiago. We voelen dat we Hugo alleen kunnen laten, zijn gevoel van eenzaamheid speelt geen rol meer zo kort voor het einddoel. Hugo is prettig gezelschap en zo denkt hij gelukkig ook over ons. Maar ieder loopt zijn eigen camino en wij hebben af en toe ook even een eigen moment nodig, een moment voor ons twee alleen.
Als we de eerste 22 kilometers van ons 3-daags totaal afgelegd hebben komen we aan in het gehucht Casanova. We hadden hier half en half afgesproken met Hugo. De albergue heeft echter weinig faciliteit en omdat er voor morgenvroeg geen ontbijt maar ook geen druppel drinken te krijgen is, besluiten we verder te gaan. We kunnen Hugo niet bereiken en laten in de albergue een brief voor hem achter. Juist op dat moment is het zondag tegen 14 uur, dus ons "grutje" bellen. Ze is dol enthousiast en blij ons weer te horen. Ook T's broer Felix (Daan) krijgen we aan de lijn, die even laat weten in Casanova geboren te zijn. Hij zal bedoelen zich een casanova te voelen. Ja, daar is het wel een typetje voor. Leuk in ieder geval de familie weer even gehoord te hebben want we missen ze wel een beetje (veel).
Lastig als je de plaatsnaam van het plaatsje waar we geëindigd zijn, niet in het reisschema van onze reisblog terug kunnen vinden. Dat hebben we al eens eerder gehad in Frankrijk bij Pommier. In het reisschema zie je dan ineens een lange lijn naar links op naar rechts, die we niet gelopen hebben. Nu het geval bij het gehucht Brea waar we een heerlijke overnachting hebben in een bar-restaurant met 2-persoons kamers. Van buiten zag het er niet uit, maar van binnen picobello en super de luxe met wifi...... Maar dit Brea kent de topografie van onze reislog niet. Enige dagen terug kwamen we bij de 100 km-steen ook al door het plaatsje Brea. Twee Brea's dus op een onderlinge afstand van maar liefst 76 kilometer. Maar goed dat Felix (Daan) ons hier niet is op komen zoeken, want hij had er vast geen raad mee geweten, onze casanova.
31 kilometer telt de dagafstand als we arriveren bij de albergue in Melide. Niet gepland maar het kon niet anders. Het is groot feest in deze stad en veel jeugd is verkleed maar ook behoorlijk zat. Wat het is weten we niet maar het lijkt op iets van carnaval met een soort van kroegentocht. Veel livemuziek met trommels en doedelzakken. Erg gezellig maar wij zijn na 31 km en zoekende naar de albergue nog niet echt in de mood. De stadsherberg heeft nog plaats voor ons. Na het douchen gaan we op zoek naar eten. Bij een pizzeria gaan we aan de paella, even wat anders dan het standaard menu peregrinos. Het smaakt ons goed en het lukt ook nog mail binnen te halen en een bericht te plaatsen. De stadsfeesten laten we voor wat ze zijn. PP valt als een blok in slaap maar T raakt door de muziek en het vuurwerk niet in slaap.
12 september 2011
Melide-Brea (Arzua): 27 km.
dag 135, totaal: 2788 km.
Onderweg van Melide naar Brea op de 12e, passeren we weer een hoop kleine gehuchten, dorpjes en de stad Arzua. Het is groen en het is mooi voor de korte tijd dat we dit zien. Maar het mooi vinden komt waarschijnlijk doordat het anders is dan wij gewend zijn. Door alles heen zien wij dat de tijd hier stil heeft gestaan. Men leeft hier op het platteland zoals dat bij ons 40 tot 50 jaar terug was.
Is dit armoede of weten ze hier niet beter?
De tamme kastanjes zijn rijp en dat is ruim een maand eerder dan in Holland. We rapen er een hoop bij elkaar en er zitten lekkere knoepers bij. Ze hebben hier gek genoeg wel een iets andere vorm. Zijn de kastanjes in Holland wat appelvormig, hier zijn ze iets meer peervormig. De vrouwen onder ons weten wel wat we hiermee bedoelen te zeggen... Zij zijn op het gebied van vormgeving beter thuis. Smaken doen ze het zelfde als bij ons, heerlijk knapperig. We eten ons letterlijk strak aan de kastanjes.
In dit gedeelte van Spanje, in Galicië, zien we weer een heel andere natuur. Flinke bossen met aparte bomen, bomen die we zo een twee drie niet herkennen. Als we er doorheen lopen lijken het tropische regenwouden. Schors van bomen die als lianen naar beneden hangen en bladeren grijs en groen van kleur. Het is cultuurbos, alles is in nette rijen aangeplant. Er staan ook knoepers bij met een behoorlijk omvang, die al behoorlijk wat jaartjes oud zijn. Als we wat vers blad te pakken krijgen en dit kneuzen, is het duidelijk dat het hier eucalyptusbomen en bossen betreffen. Het ruikt heerlijk, het ruikt maar de sauna.
Vliegen is een heel ander hoofdstuk en nog niet benoemd. bij ons hebben ze de vliegenmepper uitgevonden. Hier lijken het geliefde irritante huisdiertjes te zijn. Waar we ook komen, in welke bar we zitten of in welk restaurant we eten, overal vliegen, en niet zo weinig ook. Als pelgrim komen we natuurlijk niet in de duurste gelegenheden maar vliegen dat hoeft toch niet als we zitten te eten of gewoon niets zitten te doen. Ze laten zich niet zo makkelijk vangen en zijn al dat slaan gewend. Maar het voelt niet prettig en het is gewoon vies om te zien dat er vijf à zes vliegen tegelijk aanvallen op je voorgerecht als het op tafel wordt gezet. Bij het hoofdgerecht vermenigvuldigt dit aantal. Vlug eten, flink vliegen slaan en krabben is wat een klein onderdeel van de camino is geworden. Ook dat is Spanje...
13 september 2011
Brea (Arzua)-Monte de Gozo: 23 km.
dag 136, totaal: 2811 km.
Vandaag de 13e in het gehucht Lavacolla, zien we een oude man vruchten uit een boom plukken. Hij heeft de bodem van zijn mandje al vol liggen. Vol belangstelling stoppen we en knikken we naar hem. Hij is vijgen aan het plukken, groene grote vijgen die er niet uitzien zoals wij ze in de winkel gewend zijn te kopen.
In simpel Spaans gaan we het gesprek aan en voor we er erg in hebben, hebben we de eerste verse vijg te pakken en in de mond. Eerst nog met schil erom, maar na een Spaanse uitleg met gebarentaal begrijpen we dat ze lekkerder zijn zonder schil. De vrouw des huizes komt erbij en biedt ons nog meer aan. We hebben inmiddels de handen al vol en eten ons voor het eerst de schompes aan de verse vijgen. Het blijkt een heerlijke zoete sappige vrucht te zijn. Weer een ervaring rijker en een aanwinst in onze vitamineleuze voor onderweg.
In San Marcos op de camino komt ons stapvoets een grote blauwe bus tegemoet gereden. Het kenteken geeft aan dat de bus uit Nederland komt. De weg is smal en we moeten aan de kant maar steken gelijk onze handen op naar de chauffeur als teken eindelijk eens een kwak Hollanders op een hoopje te zien. Als we op de bus de tekst "Maaskantreizen Lith" zien staan, stappen we midden op de weg en kan de chauffeur niet anders dan stoppen.
Hij opent de zijdeur en na een korte Nederlandse klets krijgen we veel respect toebedeeld van een hoop caminotoeristen uit de regio Brabant. Het was heel kort maar ook heel leuk.
In Monte de Gozo checken we in in de albergue die ruimte bied aan 800 pelgrims. Er is een compleet winkelcentrum bij met restaurant, bar en.....wifi. Ons laatste bericht "up to date" voor aankomst in Santiago gaat nog voor middernacht ter perse.
Hoe laat we naar bed gaan weten we nog niet. Hoe laat we morgenvroeg opstaan weten ook nog niet. Maar dat we morgen, 14 september 2011 om 10.00 uur, voor de kathedraal staan te zwaaien naar de camera van de webcam is voor ons zo zeker als wat. Nog 5 kilometer te gaan, dat moet lukken. Als jullie niet weten waar je op moet letten; wij zijn die twee gekken, het uitbundig zwaaiende verliefde koppeltje, gekleed in het grijs, felgeel en blauw met de oranje crocs, maat 39 en 47. Dat kan niet missen toch?
