207. Voetenleed

Voetenleed

Zaterdag 21 augustus 2010

Gramsbergen - Ommen
Dag 6, routekilometers: 28,5

 

 



We vertrokken om 08.30 uur, dat was best wel snel nadat we onze tent hadden ingepakt. Ons ontbijt bestond uit 2 bekers volle chocomelk en 2 krentenbollen. Daar konden we het wel weer even mee doen. We hadden weer een lange dag in de planning. Siebe en Alexander waren al een half uur eerder op pad. Rond 11 uur zouden we door Rheeze komen waar het gezelschap van Leon Hermans “Op stoute schoenen” hun wisseldag hadden. We besloten ze op te zoeken. Tenslotte had Leon gezegd dat de koffie altijd klaarstond. We wisten niet zeker op welke camping ze stonden maar namen de 1e op de route “ Camping “Houtekiet”.We zagen al snel de bus van Leon staan en wisten dat we goed zaten. Leon was verrast ons weer te zien en natuurlijk werd er verse koffie gezet. 
Waarschijnlijk de laatste keer dat we dit gezelschap tegen zouden komen omdat onze etappes groter waren. We namen afscheid met een foto en beloofden het te laten weten wanneer we op de St. Pietersberg zouden zijn aangekomen. Wie weet maken we zelf in de toekomst ook nog wel eens gebruik van deze vervoersservice als je wel wilt lopen maar geen zware rugzak wilt of kunt dragen.

Halverwege deze wandeldag kreeg ik (T) last van mijn hakken. Ze waren kapot gegaan door het schuren. Het waren geen blaren maar ik moest er wel wat mee doen anders zou de hak alleen maar steeds verder open gaan. PP speelde voor verpleger en liet mij voorover op een bankje tegen een picknicktafel aan leunen. Hij zou dit varkentje wel eens wassen… Vakkundig plakte hij dakpansgewijs, de witte tape uit zijn verbandzakje, over mijn hakken. Dat heeft hij vast en zeker al eens vaker gedaan. Het voelde goed….Na een uurtje lopen begon mijn hak weer op te spelen en keek ik voorzichtig onder de sok. Het mooi aangelegde dakje was een frommeltje van witte tape die onder mijn vochtige sokjes heerlijk zat te broeden en vervelen. Dit was het dus ook niet echt… de tape verdween in de prullenbak en PP deed een 2e verpleegpoging maar nu met ordinaire bruine pleisters (hansaplast die je moest knippen). Wonder boven wonder hield de pleister goed op mijn hak en heeft zo bijna een week gezeten zonder blikken of blozen. Zelfs tijdens mijn dagelijkse douchebeurt vertikte hij het om los te laten. Ik zag dan ook geen enkele reden om dit geweldige hakkenverbandje te verwisselen. Mijn hak had er baat bij want hij raakte niet verder open. Die avond kreeg ik van Siebe 2 compeedjes die ik voor reserve hield in geval dat de hansaplast mocht falen.

We arriveerden om 17.00 uur op recreatiecentrum Besthmenerberg. Een half uurtje eerder belden Siebe en Alexander ons, dat ze aangekomen waren en dat de receptie maar tot 17.00 uur open was.

We waren net op tijd… De kosten waren 10 euro inclusief gebruik douche en zwembad, een koopje dus…..Het was een ontzettend groot recreatiepark en we moesten een half uur lopen voordat we bij het kampeerveldje waren. De winkel was maar tot 6 uur open en we besloten dat PP de tent op ging zetten en ik samen met Siebe naar de campingwinkel ging lopen om de boodschappen voor het ontbijt en de noodzakelijke biertjes en rosé voor die avond te halen. PP en ik hadden besloten om deze avond in het restaurant van het park “Egelantier” te eten.
Voor het eten nog even zwemmen. In het buitenbad zagen we heel veel flubbertjes op het water drijven…. Het binnenzwembad zag er wat beter uit en we hadden het hele bad voor onszelf alleen. Er was werkelijk geen kip te bekennen.De zomer vakantie was in dit gedeelte van Nederland al voorbij. De scholen waren alweer begonnen. De reden van de stilte op dit park .We aten heerlijke biefstuk met pepersaus, witlof, boontjes, friet plus aardappeltjes en salade van de bar.
Ik merkte dat mijn voeten na 6 dagen lopen steeds eerder op de dag zeer begonnen te doen. ‘s Avonds zag ik 2 zwarte puntjes op de wreef van mijn voeten zitten en ik vroeg me af wat dat kon zijn. PP inspecteerde mijn voeten en haalde de puntjes er vakkundig met een pincet uit. Het bleken 2 piepkleine teken te zijn die zich heerlijk in mijn voetjes hadden genesteld. Ook de vermoeidheid kwam steeds eerder opzetten en dat terwijl ik voor deze reis bedacht dat het na een aantal dagen wel makkelijker zou gaan. Niets is minder waar…. Zelfs de rugzak bleef elke dag even zwaar…. Wel raakten we een beetje gewend aan de zwaarte van de rugzak. Ook constateerden we allebei dat het een behoorlijk zware dagtaak was die we hadden. Tijdens iedere rustpauze dreigden we in slaap te vallen. Niet vanwege het slaaptekort maar puur vanwege de


Ontspanning zonder rugzak, die volgde op de inspanning. Natuurlijk deden we het onszelf aan…. maar we willen nou eenmaal goed beslagen ten ijs komen wanneer we volgend jaar naar Santiago gaan, wanneer we voor alles hebben kunnen trainen behalve de duur van de reis en de hitte…. PP en ik hadden afzonderlijk van elkaar, zonder het te zeggen, iedere dag wel een moment dat we het moeilijk hadden. De dagelijkse dipjes werden stilzwijgend door ons gedragen…
Die avond werd er weer vrolijk gekletst en gezwetst bij de tent met onze jonge vrienden uit Berkhout. Natuurlijk wisten we dat ons gezelschap slechts voor enkele dagen was. Dat maakte het ook zo ongecompliceerd en zonder verplichtingen.

Twee dagen later waren PP en ik weer samen op pad, en dat was goed


 .






Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld