88. Huiskamergite "Arc en Ciel" 19 juli 2011

88. Huiskamergite "Arc en Ciel"

19 juli 2011

Cajarc-Bach: 28 km.

dag 80, totaal: 1630 km.

 

Telkens weer een klimpartij met die stapelbedden en als je er in de nacht een keer uit moet, is het afdalen in het donker terwijl heel het bed kraakt. Je hebt gelijk het idee dat iedereen er wakker van wordt. Waarom PP altijd boven "moet" liggen? Vanwege de hoogtevrees van T en hij klimt iets beter .
Als wij aan het rommelen gaan lopen de wekkers van de anderen ook af en hoeven we niet zo rustig te doen met inpakken. We werken een pak sap naar binnen en lopen aan. Voor het ontbijt gaan we eerst langs het bakkertje voor we het dorp uit lopen. 

 

   


Met hoge rotswanden aan onze rechterzijde lopen we richting Gaillac alwaar we de rivier de Lot oversteken. Op de brug weer prachtig zicht op de ruige begroeiing langs en tussen de waterstromen in. Dan ineens van onder de brug vandaan, in een rechte lijn kort boven het water en langs de linker oever een "Martin pecheur" (ijsvogel). Hij valt onmiddellijk op door zijn diepe heldere ijsblauwe kleur. Het vogeltje is een viseter en voelt zich vast en zeker thuis in deze omgeving. T ziet 'm deze keer ook en het vogeltje doet ons gelijk aan zwager Martin denken, die van vliegvissen houdt.  

Het vervolg van de route gaat vooral over brede bospaden met veel losse keien. Er staat een flinke wind en de wolken gaan snel over ons heen. Het kijkt grauw en het duurt dan ook niet lang of de eerste regendruppels vallen alweer. Het is fris hier voor de tijd van het jaar maar voor ons is het niet erg, prima wandelweer.

 

    

 

Het is een lange ruk vandaag tot de eerste rustplaats. 18 Kilometer voor we in Limogne-en-Querce in een cafeetje koffie kunnen krijgen. Na de brug bij Gaillac alleen maar bos, bos en nog eens bos. Regelmatig spetters uit de lucht maar niet zodanig dat we er compleet nat van worden. Kort voor Limoge-en-Querce zien we na lange tijd weer een reegeit op korte afstand tegen de bosrand. Kennelijk verrassen wij het beest want zij kijkt eerst heel verschrikt naar ons en verdwijnt dan heel vlug de bossage in. Het was een prachtbeest, egaal roodbruin van kleur. 

In Limogne-en-Querce tanken we even bij in het café met koffie, cola en gebak. Veel meer keus hebben we niet. Als de ergste regen voorbij is vertrekken we voor de laatste 10 kilometer vandaag naar Bach, ook alleen maar bos. Natuur en frisse lucht komen we niet te kort maar de GR65 houdt geen rekening met rustplaatsen om te eten of drinken. Waterkranen en schuilgelegenheden, de elementaire zaken, zijn wel aanwezig op de route. Dus heb geen medelijden met ons.
Als we aankomen in Varaire is alleen het restaurant geopend. Naast het restaurant is een gite waar we de eerste wandelaars binnen zien lopen. Als we een drankje nemen, horen we dat 30 mensen terecht kunnen. Duidelijk een stopplaats dus. We gaan voor de rust en besluiten een paar kilometer verder te gaan. Bij gite Les Moullins kort voor Bach reserveren we plaats inclusief "repas" en "petit-dejeuner". 
Als we aankomen bij de gite blijkt het een huiskamergite, een prachtig onderkomen met tuin gerund door Michèle. Het heet officieel chez Arc et Ciel. Of dit nu de ark en de hemel betekent of voornamen zijn, weten we niet, de gastvrouw heet in ieder geval Michèle. Een hartelijke en gastvrije vrouw van onze leeftijd. Bij binnenkomst eerst de rugzakken ontsmetten met de plantenspuit. Tegen "punaises" wat zoiets als ongedierte betekent. Frans had het er al over maar voor ons pas de 2e keer dat we dit meemaken. Goede zaak, dat wel. Als alles binnen is, zijn er 9 gasten en hebben we allemaal onze eigen kamers.

Eten doen we gezamenlijk met de gastvrouw en we krijgen een voortreffelijke maaltijd voorgeschoteld. Ze beschikt over wifi-mogelijkheid maar zowel internet als mobiele telefoon liggen in dit dunbevolkte gebied er al een paar dagen uit. We hebben nog een gezellig onderhoud met een wat ouder Frans stel waarvan de man zijn best doet om Duits tegen ons te praten. Ze komen uit Strassbourg. De blinde pelgrim Gerard Muller kennen ze niet.  

We liggen vroeg op bed. De vermoeidheid en een volle maag zorgen ervoor dat we elkaar niet veel meer te geven of te vertellen hebben voor dit moment. De luiken vallen bij het raken van de lakenzak gelijk dicht....... 

 

    




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld