87. Hutjes van steen… 18 juli 2011

87. Hutjes van steen…

18 juli 2011

Faycelles-Cajarc: 23 km.

dag 79, totaal: 1602 km.


 

Het beloofd vandaag een koele en bewolkte dag te worden met hier en daar een bui. Er staan 23 km op het programma dus erg vroeg hoeven we niet weg. De lange rust en het vele slapen hebben de rug van PP geen goed gedaan. Te lang plat verstijfd de rug en als PP opstaat, staat hij scheef. Normaal is dat met enkele kilometers lopen verholpen maar met een rugzak erbij…. Hij slikt voor de zekerheid voor het ontbijt nog een brufen. Kort na 8 lopen we aan en als we het dorpje uitlopen moeten we de hoezen al om de rugzak doen en de regenjas aan. Er valt minder dan de donkere lucht doet vermoeden. De rug is nog stroef en pijnlijk maar het gaat al wat beter.  


Weinig pelgrims onderweg vandaag althans wij zien ze nog niet. De eerste pruimenbomen dienen zich aan langs de weg maar het is moeilijk om een paar echt rijpe te vinden. De juiste kleur hebben ze al wel maar de meeste zijn nog niet zoet genoeg. Ook druivenstruiken dienen zich meer en meer aan. De druiven zijn redelijk gegroeid maar nog lang niet eetbaar. Zuur en hard op dit moment. Eetbare bramen vandaag die we naar binnen slokken want een bakkertje of winkel komen voorlopig niet tegen.
We gaan richting Beduer maar slaan enkele honderden meters ervoor bij het gehucht Mas de la Croix linksaf naar het zuiden. We blijven de GR65 volgen die ons vandaag naar Cajarc leidt. Voornamelijk brede kiezelpaden die ons door ruig landschap leidt. Veel met stenen gestapelde muurtjes als perceel-begrenzing maar ook steeds meer grotere rotspartijen. 

                         

 

Veel schapen en geiten onderweg, onze weg ligt bezaaid met keutels. De schapen in dit gebied zijn licht van kleur met zwarte oren en een zwarte vlek rondom de ogen. Er zijn er enkelen die een bel om de hals dragen. Dat zullen wel de weglopertjes zijn. We hebben ze nog niet eerder gezien. Ook veel stenen hutten in de weilanden met gestapelde stenen daken die in een punt toelopen. Apart deze manier van bouwen, het lijken ons schuilhutten voor schaapherders en andere landarbeiders.

    

De plaatsjes Crayac, Grealou en Cajarc in dit gebied staan bekend om hun saffraankweek. Paars/lila kleurige bloemen die veel weg hebben van krokussen (familie ervan) maar dan groter. De meeldraden worden geoogst voor de fijne keuken. De bloem zelf zien we niet maar wel de bordjes aan de boom "saffraan vente" (saffraan te koop). Als we aankomen in Cajarc is het nog geen 15 uur. De Office de Tourisme geeft ons het adres van de gite communale die zo open gaat. Er staat aan de deur dat er gereserveerd moet worden en we besluiten dat vlug nog even te doen via het antwoordapparaat. 

Als de gite open gaat blijkt deze bijna vol. Er zijn nog maar enkele plaatsen vrij waarvan wij er twee krijgen. Als de rest geleidelijk aan binnen loopt, krijgen we in de gaten dat er geen bekenden bij zitten en de meeste luxe-pelgrims zijn. Het outfit van een pelgrim maar alle spullen in een koffertje. Georganiseerd en maar een paar dagen onderweg. Ieder zijn ding natuurlijk.

 

Na het eten in het stadje consumeren we in de gite nog wat wijn, die we onder grote belangstelling in de siggbottles schenken. Niet om te camoufleren maar voor het gewicht. Want wat over blijft gaat morgen mee. Kort na tienen ligt bijna iedereen op bed en is PP nog even laatste regeltjes aan het schrijven voor op de reislog. We zijn een heel eind bij met onze verhaaltjes.



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld