79. Koeienbellen... 10 juli 2011

79. Koeienbellen...

10 juli 2011


Les Quatre Chemins-Aubrac: 25 km.

dag 71, totaal: 1446 km.

 

 

                    

 

We zijn al wakker voor de wekker afgaat. Gerard had last van een irritatie in de keel wat telkens een irritant kuchje gaf. We slapen wel redelijk maar niet zo vast, wat waarschijnlijk komt door de slechte bedden en de vermoeidheid van de dag. Vooral na een hete dag lijkt het alsof de warmte niet het lichaam uit wil. Om even voor 7 vertrekken we richting Rieutort d'Aubrac. Onderweg eten we een banaan met turbobiscuits, die vanuit het leger altijd 10 jaar mee gaan. Erg voedzaam en altijd beter als een gerookt stokbrood met vliegen van Regina.

Het is nog stil en ongerept als we via een smal pad tussen de ruige weilanden en dennenbossen lopen. Het is al licht maar de zon is nog niet aan de horizon. We speuren naar wild zo vroeg, maar op de hoogvlakte hier zien we alleen maar koeien en paarden. Vogels zijn er al wel en ze fluiten op hun best zo vroeg. Het wordt een parcours met hindernissen vandaag. We moeten door verschillende weilanden heen, die ieder voor zich weer anders afgesloten zijn. Het begint met palen met prikkeldraad die we moeten losmaken en weer vastmaken. Daarna wat robuuste ijzeren poorten openen en dichten maar ook de schrikdraadhaak los en vast maken. En dan al die koeienkuddes waar we doorheen moeten. Veel koeien met kalfjes maar ook telkens ergens een stier. We loten erom en T is de klos, die moet voorop. PP belooft de matador te zullen spelen als het nodig mocht zijn. Het blijkt niet nodig want de ferme passen, de houding en het hijgen van T boezemt veel ontzag in bij de kuddes. Alles wijkt en gaat aan de kant. Zelfs de stier neemt het risico niet. We moeten veel aan Gerard denken. Als blinden deze hindernissen nemen zal dat ongetwijfeld een bijna onmogelijke opgave zijn. Dat kan GPS ook niet goed maken. Hij zal toch afhankelijk blijven van andere wandelaars.

De plaatsnamen die we vermelden zijn niet altijd op de kaart zichtbaar. Het zijn allemaal gehuchten van een paar huizen
met niet meer dan 3 of 4 families. Op onze wandelkaart staan ze vermeld maar op de reislog moeten we vaak terug grijpen naar de hoofdgemeentes. Het dennenhout verdwijnt langzaam en maakt plaats voor een kale heuvelachtige vlakte bestaande uit weilanden, keien en rotsen. Het begint te lijken op 
het stenen tijdperk zoals we kennen van de Flintstones. De Milkakoe is hier dik vertegenwoordigd. Als we niet beter wisten, zouden we denken dat de ijsboer in aantocht was. Veel koeien hebben hier een levensgrote bel om, die bij het grazen behoorlijk blijft klingelen. Af en toe een waar concert van bellen. 


Nog voor we Nasbinals in lopen krijgen we een flinke onweersbui over ons heen. We zitten dan nog hoog maar schuilen onder een solitaire boom is gevaarlijk zeggen ze. We trekken de regenkleding aan en lopen door. Als we Nasbinals bereiken is het alweer droog en warm en nemen we café au lait op het hotelterras. 


Bij de bakker halen we appelbeignet en cake en werken deze naar binnen terwijl we het plaatsje uitlopen. Weer gaat het op en neer maar uiteindelijk komen we in Aubrac op een hoogte van 1307 meter aan. Gadverpiellekes, wat een klim. We doen Maria aan het begin van het dorp de groeten en lopen naar plaatselijke hotel waar we ons moeten melden voor de gite communale. We zijn de eerste vandaag en worden gelegerd in een monumentale toren naast de kerk. Vijf verdiepingen waarvan drie slaapzalen en twee keukenruimtes. In de kelder douches en toilet. Het is antiek, monumentaal, degelijk en schoon. We liggen op een verdieping met vier stapelbedden. T ligt onder en PP moet klimmen. Geen probleem voor onze matador. 

                                    


Elizabeth, onze Amerikaanse pelgrim, komt later aan en heeft ook ingecheckt in de toren. We horen van haar dat de koffie van Regina smaakte als slootwater. Hebben we toch een goede inschatting gemaakt. Aubrac, een toeristisch plaatsje waar we meer van hadden verwacht. Klein met 2 hotels, 2 restaurants, 3 onbetaalbare biologische "epicerieen", een botanische tuin, een gite en verder helemaal niets. Zal best veel zijn voor Aubrac, maar niet voor ons.

Rond de klok van 22 uur gaan we plat in de toren, T onder en PP er boven op (anderhalve meter hoger).

 







Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld