74. Rustdag in le Puy en Velay 5 juli 2011

74. Rustdag in le Puy en Velay

5 juli 2011

rustdag Le Puy en Velay

dag 66, totaal: 1320 km.

 

Vanuit het slaapkamerraam van de Auberge de Jeunesse hebben we een mooi uitzicht op het oostelijk deel van de stad. Het wordt een warme dag vandaag. Onze Duitse kamergast is al op pad. Gisteren hebben we een postpakket van Paul en Jeanneke opgehaald. We zijn dus weer voorzien van de nodige materialen, in ieder geval de nieuw routeboekjes naar Saint Jean Pied de Port. De doos gebruiken we weer om wat overtollige spulletjes en kaarten retour Holland te zenden. Het verzenden verloopt moeizaam op het postkantoor. Heel wat administratieve handelingen voordat het eindelijk aangenomen wordt. Als we vragen of er nog meer post voor ons is, worden ze na het vinden van een A-4tje met onze namen er op, behoorlijk zenuwachtig omdat er geen pakketje is. Wij herkennen het briefje van het postpakket van gisteren, wat men vergeten heeft op te ruimen. We laten ze toch even door zoeken, je weet maar nooit. Uiteindelijk noteren ze ons telefoonnummer en beloven ze te bellen als het pakketje gevonden is. We gaan akkoord en hebben schik als we het postkantoor verlaten. 

 

                             

 

In een cybercafé gaan we allebei achter een computer om wat persoonlijke mail af te handelen en wat bankzaken te regelen. Daarna de stad in voor de lunch. In de middag bezoeken we het standbeeld van de "Notre Dame" 
(Onze Lieve Vrouw) van Le Puy, die kort bij de kathedraal hoog boven de stad uittorent. Na een lange en steile trappengang komen we bij de voet van het standbeeld. We hebben een machtig vergezicht over de hele stad en de bergen rondom Le Puy. Dat is wel even iets anders dan in Vezelay. Dit moet je zien, meemaken, beleven maar vooral ook de beleving voelen. Een kort filmpje hiervan staat een dezer dagen in ons album op de site.

 

                                        

De "Notre Dame" is van binnenuit te beklimmen en via een iel wenteltrapje kom je uiteindelijk uit bij de hersenpan van deze dame. Het dak kan eraf maar is vergrendeld met een hangslot. Via kleine luikjes kijk je vanuit deze dame de stad rond maar het geeft gelijk ook een akelig gevoel van hoogtevrees, omdat je niets onder je ziet. Daarbij ook nog de verdiepingsvloeren die van ijzer zijn en bewegen als je er over heen loopt. Onze lieve Vrouw is een bouwwerk van ijzerdelen die met dikken bouten en moeren aan elkaar gemaakt zijn. Als we de kathedraal binnen lopen, zien we Ilona weer, ze is net aangekomen. Ze heeft het zwaar gehad en achteraf spijt dat ze niet gelopen is zoals wij. Ze heeft bezoek van haar oom en tante en is zielsgelukkig Le Puy gehaald te hebben. We kletsen wat waarna we weer afscheid kussen want we weten niet of we haar verder nog zien. We houden in ieder geval contact. 

 

De "d'accueil" (ontvangst) de pelerins in Le Puy blijkt niet meer dan een samenkomst van pelgrims die ervaringen uitwisselen. Geen overnachtingadressen of nuttige tips voor het vervolg van de route. Dat was in Reims beter geregeld. We blijven toch maar even zitten want de rosé is gratis. We sluiten onze dag af op een terras op "Place Du Plot" alwaar levende muziek is, een optreden van beginnende zangers en muzikanten met zang, gitaar en orgel. 

Terug in de Auberge de Jeunesse zien we dat onze Duitse kamergenoot vertrokken is. Keus uit 4 bedden nu en we zijn maar met tweeën. We besluiten samen van de gelegenheid gebruik te maken en 1 bed te kiezen. 
Altijd nog beter dan het idee van Bart, want dan moeten kiezen wie de bomen en wie het gras wil zien. Als je daarbij bedenkt dat het pure witte vlees van een van ons direct bloot gesteld wordt aan de zinderende zon hier in het zuiden en we risico lopen door een "vipere" (adder) gebeten te worden, is 1 bed in de Auberge de Jeunesse het beste plan.
Daarbij willen we gelijk van de gelegenheid gebruik maken om oma even duidelijk te laten weten, dat ze echt niet bang hoeft te zijn dat we met drieën terug komen. T is geen heilige maagd meer en bij PP komt er alleen nog maar stof uit. De haren van PP hebben nog steeds niet de kleur van een vos, dus laat hem nog maar lekker los. Alleen de deegroller van oma hangt bij PP als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd. Zou ze daar echt mee gaan meppen? Voorlopig zijn we op afstand en wachten we het wel af. 

Jolanda wil nog even weten wat een hutteketut is. Het is al eerder beschreven maar je kan niet alles onthouden, toch? Een hutteketut is een kwartelsoort. Het geluid wat het beestje maakt lijkt op hutteketut. In Heesch noemen ze dit beestje daarom ook een hutteketut. De laatste dagen hebben we ze weer veel gehoord.


Moe en voldaan gieten we op de rand van ons bed de laatste druppels wijn en rosé naar binnen. Op naar morgen, op naar Saint Jean Pied de Port....

 

 




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld