70. We zijn de Clos… 1 juli 2011

70. We zijn de Clos…

1 juli 2011

Saint Georges Hauteville-La Chapelle en Lafaye: 21 km.

dag 62, totaal: 1258 km.

 


 


 

Vandaag precies 2 maanden geleden zijn we uit Schaijk vertrokken. Tijd om de balans na 2 maanden op te maken: PP heeft ondertussen 3 keer nieuw vel op zijn neus gekregen. Beetje eigenwijs is hij wel want smeren deed ie helemaal niet. Op dit moment loopt ie dagelijks met een witte vette ingesmeerde neus. Met de tijd wordt hij verstandig. 
De tekenteller blijft op 10 staan. Het haar van PP is niet langer meer grijs maar wordt langzaam vol blond. Hij is nog niet naar de kapper geweest en zegt dit ook niet meer te doen voordat hij thuis is. Hij begint al een beatlekopje te krijgen. Het haar van T is nog steeds blond. We hebben nog steeds geen "serpent" gezien en het sexleven staat op een laag pitje wanneer je met meerdere personen op een slaapzaal ligt....... De voeten houden het goed maar blijven elke dag weer gevoelig. Blaren blijven ons bespaard maar af en toe wel een brandplekje of een dunne rode huid van het schuren van de sokken. De benen en de rug zijn elke morgen een beetje stijf en hebben tijd nodig om op gang te komen. De Heinekenspoiler van PP slinkt nog steeds en T heeft eindelijk een beetje hoop op de slanke benen die ze zich altijd gewenst heeft. Als we voor de spiegel staan, zien we dat we niet overal zo bruin zijn als op armen, benen en in het gezicht. We staan steeds vroeger op vanwege de temperatuur die duidelijk stijgt naarmate we zuidelijker komen. de muggen en dazen nemen ons nog steeds flink te grazen. Maar tijdens het slapen een bosje lavendel op het nachtkastje helpt tegen de muggen. De kleding begint te slijten en PP heeft het laatste knoopje in zijn broek bereikt. Hij had er thuis drie bij laten zetten. De rugpleister zit nog steeds en begint al aardig te ruften. De pony van T is geknipt. Onze sokken hebben behoorlijke slijtplekken aan de binnenkant onder de voet en de schoenen houden het nog goed. We hebben het leven in Schaijk en Heesch al redelijk goed losgelaten maar merken dat we onze kinderen, familie en vrienden toch wel missen.

 

                   

 

Het is een lange tijd zo zonder eigen volk om je heen. Daar staat tegenover dat we een wereld van nieuwe indrukken opdoen, een prachtige wereld voor ons midden in de natuur. En als we dan na zo'n lange dag lopen doodmoe op onze eindbestemming aankomen, zijn we zo ontzettend blij en voelen we dat de endorfine zijn uitwerking heeft. We beseffen dat we bevoorrecht zijn dit kunnen doen. 

Als we vanmorgen de gite verlaten nemen we aan de overkant in het winkeltje een "baguet" mee voor onderweg. Het is vlak terrein in het begin maar in de verte zien we een kleine maar hoge berg liggen, Mont Supt. Gekscherend zeggen we dat als we de uitzetters van de route waren, we iedere pelgrim over die bult zouden sturen. Hoe meer stappen we zetten hoe korter we bij de berg komen. Dan komen we aan een weg die van vlak stijl omhoog gaat en omhoog blijft gaan zover we kunnen kijken. Het straatnaambord vermeldt een tekst die we zonder bril goed kunnen lezen; "Chemin de Clos". En dat we de klos zijn wordt ons duidelijk als de blauwe schelpjes ons deze weg helemaal omhoog laten lopen tot aan het kapelletje boven op de Mont Supt. Een vieuwpoint, dat wel.

Bij het kapelletje treffen we Ilona, die ons een tiental minuten voor is. Vandaag gaan we volgens de kaart een hoogteverschil van ruim 700 meter overbruggen. Dat maakt dat we bijna de hele dag wel ergens aan het klimmen zijn. Het is zwaar en naarmate de dag vordert, raakt de batterij verder leeg. Ook de temperatuur is hoog maar gelukkig waait er op hoogte af en toe een lekker windje. Onderweg naar ons eindpunt in La Chapelle en Lafaye doen we Saint Jean Soleymieux en Marols aan. In Marols gaan we een half uurtje pauzeren omdat we op de "Mairie"( gemeentehuis) WiFi mogen gebruiken. De secretaresse duikt voor ons onder de tafel om de code van het Livebox-netwerk van het kastje af te lezen, voor ons de toegang tot het netwerk. Als dat achter de rug is lopen we naar het gehucht Chossy alwaar we kompleet mis lopen en uiteindelijk uit komen in Montarcher op ruim 1100 meter. Onze eindbestemming van vandaag ligt echter 100 meter lager en 1 kilometer. Niet opgelet en een schelpje gemist! Bij de "Mairie" in La Chappele en Lafaye lezen we op een publicatiebord waar we ons kunnen melden. Een half uur later zitten we naast de kerk in de gite die er keurig netjes uit ziet en ons een formidabel uitzicht verschaft in zuidelijke richting over bergtoppen en dalen. Ilona was ook al gearriveerd. De beheerder van de gite is een aardige man die ons voorziet van boodschappen voor het avondeten. Wat drinken betreft kan hij ons alleen maar aan rode wijn helpen. Hij geeft ons verder informatie over het vervolg van de route en vraagt ons mee naar buiten om het uitvliegen van een jonge valk te aanschouwen. In een opening in de muur van de kerk zit een valkennest waarvan een van de jongen vandaag is uitgevlogen. Het vliegen gaat hem nog niet goed af en we krijgen de kans om het beestje te fotograferen. PP maakt kennis met de bovenbuurman die buiten een sigaretje komt roken. Hij blijkt Bernard Jankowskie te heten en die veel weet te vertellen het over de omgeving en het wild. We blijken bijna op de provinciegrens te zitten. De gite staat nog in de Rhône-Alpes maar Montarcher waar we op kijken ligt alweer de Auvergne. En daar gaan we morgen (weer) naar toe. Bij hem weet PP een flesje rosé te scoren voor T.

 

          

 We eten vanavond weer met z'n drieën een pasta gerecht met als toetje macaroni met suiker en chocolademelkpoeder, een geliefd gerecht van Ilona?!? PP vindt het lekker maar T past ervoor. Met de wijn en de rosé op tafel wordt het nog een leuke avond.

 



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld