44. Geen bot maar tarbot. 5 juni 2011

44. Geen bot maar tarbot.

5 juni 2011

Chavanges-Precy Saint Martin: 23 km.

dag 36, totaal: 735 km

 

 

 

De burgemeester wil ons niet wegsturen zonder een goed ontbijt en staat erop dat we dat samen doen met hem en zijn vrouw. Vers stokbrood is er pas vanaf 8 uur en een kwartier later zitten we aan tafel. Onder het genot van een bak koffie van het formaat soepkom, wat overigens normaal is hier en ook nog lekker wegdrinkt, gaat het weer net zo als gisteravond, vraag en antwoord van beide kanten over uiteenlopende zaken. Na het ontbijt nemen we afscheid van madam Sylvette Pierson. Guy loopt nog even met ons mee om ons de bakker te wijzen voor het brood voor onderweg en om ons op de goede route te zetten. Maar voor we bij de bakker zijn loodst hij ons nog even door de kerk van Chavanges en wijst ons op het verhaal en de geschiedenis die het grote glas-in-loodraam behelst. Dan het moment dat we ook van Guy Pierson afscheid nemen. We zijn er beiden stil van en beginnen aan de route die hij ons wees. Zoveel goedheid en gastvrijheid erbij van Sylvette en Guy op alles wat we al hebben mogen ontvangen onderweg. En wat we er van opgestoken hebben. Allebei hebben we het gevoel dat we tijdens deze ontmoeting flink vordering hebben gemaakt in communicatie Frans. In een woord; "formidable".

In het begin lopen we door het landschap waar we gisteren al in rondgereden werden en binnen 3 km zitten weer op de GR654. Kort voor Rosnay-l'Hopital lopen we over een onverhard pad tussen de tarwe en koolzaad. Dan zien we in het tarwe twee flinke oren die zich donker aftekenen tegen de kleur van het tarwe. Ze steken net boven de tarwe uit maar de kop die eronder zit zien we niet. Als we de oren tot op ongeveer 30 à 40 meter zijn genaderd zien we dat het vrij brede en aan de bovenkant mooi rond lopende oorschelpen betreffen. De situatie blijft onveranderd en het kunnen geen andere oren zijn dan die van een reegeit of hinde. Eindelijk een mogelijkheid voor een shotje met de camera (video) en we brengen hem in gereedheid. Als PP wat moeilijke geluiden maakt, zakken de oren tot minimaal boven het maaiveld maar het beest blijft op z'n plaats. Als PP vervolgens hard roepend zich bekend maakt als zijnde de jager en het geluid van enkele geweerschoten imiteert, verdwijnen de oren onder het maaiveld. Maar het beest loopt niet weg! Daarna volgen lachwekkende imitaties van mitrailleurvuur gevolgd door het gooien van enkele klonten leemgrond. Onbegrijpelijk, er komt niets in beweging. Dan ineens......realiseren we ons dat het vandaag zondag is en ook dit dier kennelijk van zijn rustdag aan het genieten is. We vinden het niet gepast om de tarwe over de vermelde afstand te vertrappen en laten het beest lekker liggen. Helaas geen videoreportage. 

In alle consternatie lopen we een pad mis waardoor we ruim een hele kilometer om lopen. Hieruit blijkt weer dat ook pelgrimeren een kwestie is van concentreren. Zo makkelijk is het allemaal niet maar wel driedubbel zo mooi. 
In Rosnay l'Hopital komen we net voor de bebouwde kom uit bij een kersenboom. Hij hangt vol met dikke kersen die er al behoorlijk rijp uit zien. Van de burgemeester hebben we geleerd dat alles wat niet bij een woning of tuin hoort of niet afgezet is, gemeenschappelijk gebruikt mag worden. We doen ons te goed aan de kersen en vreten ons helemaal vol. Het vochtgehalte weer op peil, de nodige vitamientjes weer binnen en een vol gevoel. De dieprode zijn zoeter dan de lichtrode maar beiden smaken ze best. Heerlijk zo los uit de natuur. 

Na Chalette-sur-Voire komen we bij een schaduwrijke plek direct aan het riviertje Le Voire. Er stonden al een bankje en twee "luxe" stoelen klaar, vast en zeker voor ons. Terwijl T het laatste stuk stokbrood met sardientjes uit blik smeert, ziet PP in het water een heus snoekje tussen de leliebladeren en de gele plomp. Hij is niet groter dan een 10-tal centimeter maar daar niet minder mooi om. Het snoekje hangt stil, wachtend op prooi of is het uitbuiken.....? Libellen in diverse kleuren en maten vliegen af en aan. Leven genoeg, we vervelen ons geen minuut. 

 

Als we weer verder lopen komen we in de buurt van het sportvliegveld van Brienne le Chateau waar we verschillende vliegtuigjes door de lucht zien cirkelen. Een toestelletje komt strak naar beneden en maakt wat rare capriolen voordat hij kennelijk de landing inzet. Kort daarna stijgt er eentje op die een zweefvliegtuig op sleep heeft en we zien ze samen sterk klimmen. We zien ook nog een vliegtuigje op zeer grote hoogte waar enkele kleinere stipjes bij hangen. Dan ineens zijn er parachutes zichtbaar en zien we ze langzaam naar beneden glijden. Waarschijnlijk uit het vliegtuig springen met een vrije val. Dit alles geeft een aardig schouwspel en zonder dat we er erg in hebben zijn we alweer een paar kilometer verder. 

Precy Saint Martin is het dorp wat we binnenlopen als we op zoek gaan naar een winkeltje, bakker of restaurantje. Het is weliswaar zondag maar open of dicht is hier altijd de vraag? Bij een chambre d'hote zien we een man in de tuin die we aanspreken om water te vragen. Als we tussen neus en lippen door de prijs vragen voor een overnachting valt het reuze mee. Daarbij ook nog Wi-Fi aanwezig doet ons besluiten om hier te overnachten, als we even later in het dorp bot vangen bij de "Mairie". Voor eten en drinken is hier niets in het dorp en omdat ze bij de chambre d'hote geen eten en drank voorradig hadden, besluiten we het probleem rigoureus aan te pakken en spreken we een bewoner aan die we ons probleem voorleggen. Als we dan ook uitleggen dat we pelgrims zijn onderweg naar Santiago, blijkt hij daar gevoelig voor. Twee minuten later lopen we daar vandaan met een gekoelde fles rosé die we niet mochten betalen. Hij wenst ons een "bon courage". Bij de chambre d'hote krijgen we een ruime en nette kamer op de 1e verdieping. We zijn de enige gasten. Ineens zijn er mogelijkheden voor eten en wat drinken. Eten als we het zelf willen bereiden en drinken een paar biertjes en een fles witte wijn. Hij haalt voor ons een paar visjes uit de diepvries en we worden verrast met twee prachtige tarbotjes gevangen aan de westkust van Frankrijk. Dat is andere bot dan die we vingen in het dorp. Daar weet PP wel raad mee. 
Helaas een verkeerde code voor de Wi-Fi maar we mogen op de computer waar we het een en ander toch bij kunnen werken. Daarna een romantisch diner voor twee met gebakken tarbot, aardappelsalade, stokbrood en kaas toe. Dit alles afgeblust met een Chardonnay.......bedenken jullie zelf de rest maar....

 

Dag 36 zit er op, het bedje wacht op ons.

 



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld