137. Bedwantsen... 10 september 2011

137. Bedwantsen...

10 september 2011

Barbadelo-Gonzar: 26 km.

dag 133, totaal: 2730 km.

 

Weer vroeg op voor een nieuwe dag met mooie plaatjes en indrukken. Maar wat het meeste indruk heeft gemaakt deze dag zijn de bedwantsen die behoorlijk huisgehouden hebben in de albergue in Barbadelo. Bij T jeukt alles en als ze voor de spiegel staat telt ze op de zichtbare plekken alleen al 94 bulten en beten. PP heeft ook een paar jeukbultjes die absoluut niet van muggen afkomstig zijn. Ook wij ontkomen er dus niet aan. Waarschijnlijk de matrassen hier, ondanks dat we lakenzakken gebruiken.  Ook snelpoepen leren we hier in Barbadelo. De lichtschakelaar op het toilet is zuinig afgesteld en voordat de broek goed op de enkels hangt, is het licht al weer uit. De toiletruimte is echter zo ruim, dat het noodzakelijk is van de toiletpot weg te lopen om het licht weer aan te knippen. En dat werkt niet handig als je je ruggengraat aan het verlengen bent. T had er moeite mee, zo laat ze blijken. 

Vandaag lopen we via mooie steenslagpaadjes door vele kleine gehuchten hier in Galicië. Typische stijl van bouw hier, allemaal uit gestapelde natuursteen met lei als dakbedekking. Het ziet er echter niet zo strak afgewerkt uit en vele muren staan scheef.

                                                                     

 

Kleine raampjes waar vitrage achter hangt in kleuren die ontstaan als iets al lang niet meer bewoond is. Maar hier wonen mensen. De tuinen rond de huizen mag je amper tuinen noemen. Met uitzondering van de moestuin worden ze onderhouden door kippen, schapen en geiten. Er liggen net zoveel koeienflatsen op straat als op het land. Koeien worden hier dagelijks op en neer gestuurd van de stal naar de weide. 

Typisch voor deze streek zijn wel de "horreos" (maïsopslagplaatsen). Smalle langwerpige bouwsels van natuursteen. In de wanden zijn er openingen aangebracht, waardoor er lucht bij de maïs kan. Om te voorkomen dat er muizen door de gaten in de wanden komen, worden de "horreos" op verhogingen gebouwd en wordt er tussen de opslagplaats en de poten grote naar buiten stekende platen aangebracht. 

Op de doorgaande weg kort voor kilometersteen 100 zien we een touringcar staan, waaruit een boel mensen stappen, uitgedost in wandeltenue en een schelp om de nek of aan de rugzak (dagrugzakjes). Ze zien er nog fris uit en beginnen vandaag waarschijnlijk aan hun "georganiseerde" camino. We wisten dat we dit zouden gaan zien. We zien ook veel taxi's rijden op dit gedeelte, allen met dezelfde doel. Kort daarna passeren we tussen de gehuchten Brea en Morgrade de met inktstift geheel volgekladde 100 kilometersteen. Nog maar 100 kilometer verwijderd van Santiago de Compostela.

Portomarin lopen we binnen over de immens hoge brug over het stuwmeer Belesar. Het water staat laag. De smalle loopstrook over de rand van de brug maakt het dat we even iets geconcentreerder lopen en wat harder knijpen in onze wandelstokken. Het is een flinke hoogte. Het levert wel weer mooie vergezichten en mooie foto's op. Ons Iphoontje heeft ons nog niet in de steek gelaten, we zitten al over de 4000 foto's en 150 filmpjes. Geheugen hebben we nog voldoende. 

In Portomarin bezoeken we de "farmacia" voor spray en zalf tegen de bedwantsen. De pinautomaat proberen we te legen maar dat lukt maar beperkt. 

De laatste 7 kilometer naar Gonzar gaat het geleidelijk aan omhoog. We checken in bij de particuliere herberg Casa García alwaar we afgesproken hebben met Hugo met Miriam. Ruim een uur na ons lopen zij ook binnen. Mooie kleine herberg met alle noodzakelijke voorzieningen. Voor het eten en de drank hoeven we niet de deur uit. Heerlijk gevoel na een lange maar ook zware dag.

 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld