136. Dag 132... 9 september 2011

136. Dag 132...

9 september 2011

Triacastela-Barbadelo (Sarria): 21 km.

dag 132, totaal: 2704 km.

 

          

Om half 7 is er nog geen wekker gegaan maar is het wel tijd om eruit te gaan. Zachtjes pakken we onze spulletjes en als we terug komen van de wasruimte, zitten onze Deense kamergenoten op de bedrand. Dan de lamp aan en voortmaken. De Deense kijkt niet zo vrolijk en uit het gesprek met haar partner maken we op dat ze slecht geslapen heeft vanwege het snurken van ons. Maar vannacht heeft juist haar partner het hardst liggen zagen. En daar lag ze nota bene kort naast. T vindt dat het gesnurk van PP mee viel. PP vond dat het gesnurkt van T ook wel mee viel. Het was dus onze Deen die voor het meeste lawaai heeft gezorgd. Best wel lachen maar ook triest dat mensen zo fout kunnen reageren. En daarbij, als je niet tegen snurken kunt, moet je zeker niet op een slaapzaal gaan liggen.

Om kwart over 7 komen Hugo en Miriam aanlopen en samen met Bart erbij vertrekken we. We pakken de korte route via Montan en Calvor, die volgens het boekje in landschappelijk opzicht iets aantrekkelijker is. De langere route loopt via het prachtige grote klooster Samos. De kortere route voert ons via kleine weggetjes en voetpaden van het ene dorp naar het andere en leidt ons in de eerste 4 kilometer van 670 naar 910 meter. We komen dan aan op de "Alto de Riocabo" als het vol licht is. Het uitzicht wordt ons echter door bossages ontnomen. De kilometerpaal op deze pas geeft aan dat we nog maar 124,5 kilometer verwijderd zijn van Santiago de Compostela.

                                              

Een stukje verder krijgen we dan de mooie vergezichten op de bergen en dalen van dit deel van Galicië. Het is hier overal weer groen en we zien her en der koeien buiten in de weiden grazen. We horen hier ook weer het gefluit van wildzang en andere grotere vogels. Zien doen we ze nog niet veel en wat het wild betreft hopen we op het laatste stuk nog wat te kunnen ontdekken. Maar het is hier een stuk drukker geworden op de camino en als er iets is waar wild niet van houdt, zijn het die drukke lawaaierige mensen. Het wild laat zich "nog" niet zien. 

   

Verder op weg naar Montan laten we Hugo en Miriam achter ons. Miriam is traag vandaag en wil voortdurend eten langs de kant. We zien elkaar elders onderweg wel weer en anders aan het eind van de dag. Bart loopt verder met ons. In Pintin doen we een barretje aan en na de koffie en een vette hap heeft Hugo ons alweer ingehaald.

Miriam blijkt dol te zijn op koffiekoekjes en als onze rust er op zit zijn er geen koffiekoekjes meer te bekennen in de bar. 
We lopen verder over rotsachtige vochtige holle weggetjes, hier "corredoira" genoemd. Oude verbindingsweggetjes tussen de dorpen. Deze weggetjes zijn typisch voor dit gedeelte van Galicië en zijn haast niet te onderscheiden van de bedding van een waterloopje. Ze worden als zodanig ook bijna niet meer gebruikt.  

Via het afgelegen kerkje van San Esteban komen we op een bospad dat ons naar de afgelegen herberg van Calvor brengt. Er staat een blauwe telefooncel voor de deur, die hier voor de enige verbinding met de bewoonde wereld zorgt. Ons mobieltje geeft geen ontvangstsignaal. Toch lullig als er iets gebeurt onderweg en we geen bereik hebben. Of zijn wij in dit opzicht te verwend? Altijd maar denken dat alles op elk moment mogelijk moet zijn of mogelijk is. Vroeger gingen er weken, en zelfs maanden voorbij voordat je bericht of je vraag naar enige behoefte beantwoord werd, misschien. Het feit dat je nergens meer op rekent, niks meer verwacht of denkt dat "het" er niet is, voelt geweldig als het dan toch op je pad komt. Als het onverwachte ineens mogelijk wordt, ben je als een kind zo blij en worden nevenfactoren onbelangrijk. Nou mensen, denk daar maar eens over na. Wij maken dat op onze tocht dagelijks mee en je leert met heel weinig tevreden te zijn. Er hangt weer een schitterende wolkendeken boven Sarria als we deze stad vanuit hoogte naderen via degehuchten San Mamede en Carballal.

Het is helder warm weer en Bart laat ons weten aan rust toe te zijn en te stoppen in Sarria. We nemen afscheid van elkaar en gaan door. Sarria is voor ons geen bijzonderheid en na ronding van de stad via de buitenwijk en wat steile trapjes in het centrum lopen we door naar Barbadelo. Het wolkendek is inmiddels verdwenen en de zon schijnt hard op onze bol in Sarria.

    



Na een korte stevige klim komen we aan in Barbadelo en checken we in bij albergue waar we buiten voor Sarria al een flyer van ontvangen hadden. Luxe en wifi was belooft en wat we krijgen voldoet in ruime mate aan onze behoefte. Als we Hugo laten weten waar we zijn en er ook plaats is voor Miriam, geeft hij aan onderweg te zijn. Een uur later zijn we weer samen. Het wordt weer een gezellige avond met meerdere bekende gezichten van de camino. Er is veel belangstelling voor Miriam maar dat zijn we ondertussen wel gewend. Slaapzaal 1 voor ons en 2 voor Hugo. 7 Uur klaar staan spreken we af. 

 

 



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld