135. Boven de wolken... 8 september 2011

135. Boven de wolken...

8 september 2011

O Cebreiro-Triacastela: 21 km.

dag 131, totaal: 2683 km.


 

 

We hebben onze wekker niet nodig om wakker te worden. Iets na 6 uur is de helft van de zaal al wakker. Ieder probeert zo rustig mogelijk te doen maar alles bij elkaar toch teveel lawaai om nog langer te blijven liggen. Geen ontbijt deze ochtend, een rol chocoladekoekjes moet de eerste uren opvangen. Het is dikke mist als we aanlopen en we hebben onze koplampjes nodig om de juiste weg te vinden. Na ruim een half uur lopen bereiken we Linares, nog steeds in de mist. Achter ons in het oosten probeert het ochtendlicht enigszins door de mist te dringen. Als we onderweg zijn naar de "Alto de San Roque" (pas) op 1270 meter, lopen we de mist aan de bovenzijde uit en kijken we in de schemer ver uit over het wolkendek waar we juist nog doorheen liepen. Als een deken liggen de wolken tussen de bergen in. Allemachtig wat is dit mooi om te zien. Zulke plaatjes zien we normaal alleen vanuit een vliegtuig. We zien in de verte een klein bergtopje net boven de wolken uit komen. We nemen de tijd dit totaalplaatje goed tot ons te nemen en snuiven de frisse ochtendlucht diep in onze longen.

                                      

Miriam boeit dit allemaal niet maar Hugo vindt het ook prachtig. Samen bereiken we de "Alto de San Roque" alwaar een groot bronzen beeld van een pelgrim is opgericht.

                  

Even gaan we afdalen naar Hospital om vervolgens nog verder te stijgen naar de "Alto do Poio", een pas op 1337 meter. Daarna gaat het via rotspaden, keienwegen en andere paadjes met behoorlijk wat ongemakken, geleidelijk aan naar beneden. Constant hebben we schitterende vergezichten en zien we hoe geweldig mooi, groen maar ook dun bevolkt Galicië is. Veel meer dan een paar barretjes en boerenbedrijven zien we hier niet. 

We genieten vollop van de omgeving hier. Maar meer dan enkele ontmoetingen met pelgrims die we van gezicht kennen, gebeurt er overdag niet. Lopen en rondkijken, met de afspraak dat we Hugo en Mirian treffen in Triacastela, is wat het vandaag brengt. De echte contacten van onderweg zijn toch in Frankrijk opgebouwd. In Spanje is dat moeilijker. De communicatie is een probleem, omdat wij niet voldoende Spaans spreken en de Spanjaarden over het algemeen geen Engels spreken. Verder als "hola", "buenas dias" en "buen camino" komt het vaak niet. 

In Biduedo worden we afgeleid door een auto van de Guardia Civil die voor het toeristenbureau geparkeerd staat. We zien de dienders binnen aan de koffie zitten. Het geheel is zo herkenbaar, dat we al rechts kijkend ook het rechter pad nemen. Er volgt een behoorlijk afdaling die na ruim 500 meter op een splitsing geen camino-aanduidingen meer geeft. We zien niemand voor of achter ons terwijl er zo velen op de camino lopen. Als we besluiten terug te lopen, zien we na 500 meter klimmen wat we verkeerd gedaan hebben. Het blijft opletten op elke hoek van de straat. Als we Triacastela binnen lopen zien we dat Hugo net aangekomen is. Hij heeft Miriam al afgetuigd en staat in de rij voor een plaatsje. Ons boekje vermeld echter dat deze albergue uitgewoond en vochtig is. Er zijn geen faciliteiten anders dan slapen en wassen. In overleg met Hugo besluiten we voor een andere albergue te gaan. Hugo blijft omdat Miriam hier in het groen kan staan.

Als we de 3 overige privé-albergue gehad hebben, blijkt er alleen aan het einde van het dorp bij Aitzenea een bierautomaat en internet te zijn. Ook een redelijke kamer met maar 3 stapelbedden. De twee cafeetjes in het dorp beschikken over wifi maar het signaal blijkt te zwak. We krijgen de mail niet binnen en de reislog niet geopend.

Op het terras van een cafeetje voor de albergue waar Hugo zit, treffen we hem samen met Lucas en Noortje. We schuiven gezellig aan en na enige tijd bestellen we daar ook het menu peregrino. Een goede maaltijd met heerlijke salade en twee soorten wijn.

Voor een simpel ontbijt doen we nog wat boodschapjes bij de de supermercado, waarna Hugo nog even meeloopt naar ons overnachtingadres om de weg voor morgen vast te verkennen. De camino in het donker te vinden, valt niet altijd mee. We spreken met Hugo af te vertrekken om kwart na zeven morgenvroeg. De avond brengen we door voor onze albergue samen met Bart uit Voorschoten en een Deens stel wat bij ons op de kamer ligt. We kennen ze al van de laatste dagen onderweg. Met een biertje en een wijntje over en weer en in het Engels wordt het nog een gezellige boel. Wat we in ieder geval aan de weet komen is dat de Deense niet tegen snurken kan. T&PP kijken elkaar aan en laten haar dan weten dat wij dat ze daar niet bang voor hoeft te zijn. We nemen er allemaal nog eentje voor het slapen gaan. Morgen weer vroeg eruit, op naar Sarria of nog iets verder.

 



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld