133. Pulpo en pollo... 6 september 2011

133. Pulpo en pollo...

6 september 2011

Rustdag Villefranca del Bierzo

dag 129, totaal: 2632 km.


 


Een rustdagje in Villafranca del Bierzo vandaag. Onze dagbelevingen komt echter een paar dagen later. Jullie vragen je natuurlijk af waarom onze berichten niet wat regelmatiger binnen komen. Helaas hebben wij dat niet zelf in de hand. Soms hebben we de tekst verzendklaar en is er geen of een heel slechte WiFi verbinding. Soms ook hebben we perfecte verbinding maar is de tekst niet klaar. De verbinding hier in de bergen is vaak zo klote, dat we met moeite berichtjes kunnen plaatsen, waarbij we de foto's niet ge-upload krijgen. Geloof het of niet, aan ons drinkgewoonte ligt het niet. Het completeren komt wel weer als de verbinding beter is. Dus lieve mensen, weet dat we ons best doen maar dat we afhankelijk zijn. 

Heerlijk geslapen vannacht en lekker blijven liggen tot het volledig licht is buiten. Heerlijk gevoel weer eens om een dagje niet die verplichting te hebben kilometers te lopen. Gewoon doen waar we zin in hebben. De tijd nemen achter de wastafel. We hoeven niet op te schieten want alle pelgrims zijn al op pad. Half 9 zitten we aan het ontbijt en zit er een Poolse pelgrim, een dame van iets meer dan middelbare leeftijd, in de ontbijtruimte te wachten op vervoer. Ze heeft een knieblessure en zo te horen wat ze voelt en te zien hoe ze strompelt vermoeden we iets aan de meniscus. Ze gaat verder met het bagagevervoer waarvan veel pelgrims hier gebruik maken. Lekker makkelijk zonder rugzak maar voor ons niet. 

Na het ontbijt blijven we zitten omdat we weten dat Hugo met Miriam subiet langs komen. Die zijn gisteren 8 kilometer terug in Cacabelos gestopt. Als we hondengeblaf horen in de straat, weten we dat ze eraan komen en treffen we hem voor onze albergue.   We  spreken  af  elkaar  morgen avond te treffen in O Cebreiro.

Door Livia en Unai, het jonge stel die de albergue runnen, worden nog wat foto's gemaakt van de "donkeyman" waarna hij verder gaat. Livia tekent voor ons wat bezienswaardigheden in het stadje aan die we niet mogen missen en met deze informatie gaan we op pad. 

Het kerkje waar speciaal pelgrims op hun tocht naar Santiago vergiffenis kunnen vragen laten we links liggen. We vinden beiden dat we niet echt gezondigd hebben in ons leven. En "dat" wat we misschien niet hebben mogen doen, daar hebben we geen spijt van. De pastoor of wie het ook moge zijn hier, hoeft niet alles te weten. 

Het is markt in het centrum. Het stelt niet zoveel voor maar leuk om te zien hoe de mensen van buiten de stad hun groenten te koop aan bieden. Het kost hier geen knoop maar er wordt door deze lui ook weinig verdiend. In onze ogen ziet het er erg armoedig uit.

                                               

We kopen een gegrilde "pollo" op de markt en gaan op zoek naar de "pulpo" tent, inktvis eten, wat in dit gedeelte van Spanje een traditie is. Voorbij het stadspark en grote overkapping met zonwering waaronder rijen banken. Onder een parasol een grote ketel waarin rood gekleurd water flink borrelt en een kok die met een grote vork roert en knoepers van inktvissen boven water tilt. Allemaal heel primitief maar functioneel. Dan wordt er een gekookte inktvis op tafel gekwakt en wordt deze er met een soort van snoeischaar in stukjes geknipt. Normaal is met olijfolie en picanto is met nog wat rode kruiden maar vooral cayennepeper. We nemen plaats tussen de Spanjaarden en bestellen een flinke portie picanto. Er wordt stokbrood en gekoelde rode wijn geserveerd. T ziet het niet zitten met de  "pulpo" en begint aan haar  "pollo". Als we even na het middaguur van tafel gaan, hebben we onze buikjes strak van de "pulpo",  "pollo" en de "vino tinto". Zeker voor herhaling vatbaar. 

We lopen terug via het strand aan de Rio Burbia, een soort van ligweide. Het is warm en het water trekt maar de zwembroek zit nog in de rugzak. Hier een kiekje en daar nog een kijkje, waarna we in de middag ons bed weer opzoeken om te luieren en te slapen. Het is en blijft inspannend allemaal en morgen staat ons een zware dag te doen. 
In de albergue ligt de Golden Retriever Conan onder aan de trap. Een lieve rustige hond die goed luistert en kennelijk bij het interieur van de albergue hoort. Livia&Unai zijn stapel met de hond, die hier alles mag. Leuk dit zo te zien met alle gastvrijheid, hartelijkheid maar vooral ook properheid in dit onderkomen, wat voor ons als aandenken een paar dikke foto's waard is.

In de avond gaan we naar een bar aan de rand van het centrum waar ze lekkere pizza's schijnen te bakken. We beginnen met het gebruikelijke aperitiefje op het terras wat kort naast de ingang van de eerste hulp van het hospital ligt. Als we aan ons glas nippen, zien we een als arts uitziende dame met witte jas uit de eerste hulp komen en buiten een sigaretje opsteken. Als ze terug naar binnen gaat na haar shotje, zien we haar 5 minuten later weer naar buiten komen. Weer steekt ze een sigaretje op en loopt de bar in waarbij ze een drankje in een wijnglas bestelt. Absoluut geen water, cola of sinassapje. Iets later komt ook de verpleegster in uniform de bar in die ook hetzelfde drankje neemt. Als ze na het legen van hun glas beiden weer naar de eerste hulp zijn, zien we ze kort daarna in een soort van eerste hulpauto stappen en wegrijden. Nog geen 10 minuten later stopt er een 4-wheeldrive van de Guardia Civil voor de bar. Twee dienders stappen uit en lopen al groetend naar de terrasbezoekers de bar in. Er is voetbal op de tv en er worden twee glazen vol geschonken, geen koffie-, thee of limonadeglazen. Na een half uur en nog 2 van zulke glazen, lopen ze de bar uit naar hun 4-wheeldrive en vervolgen de surveillance. Er gaat van alles om in het koppie van PP en T ziet hem denken en rondkijken. Zuiverheid en integriteit lijken hier ver zoek. Het is dan ook algemeen bekend, dat daar waar de zon harder brand de kolder vlugger in de kop zit.

Wat hier normaal schijnt te zijn is bij ons niet meer denkbaar. We zijn blij dat we bij " ons" vandaan komen. 

 

Als we na de pizza's richting albergue gaan verkennen we nog even onze weg voor morgen. We kiezen niet voor de normale camino maar de camino "duro", een route "solo per peregrinos buen caminantes" (alleen voor pelgrims die goed kunnen lopen"), een route over een hoge bergkam, we zijn er klaar voor.

 





Reacties

frans op 10-09-2013 17:16

Het is overal in Spanje heel gewoon dat dienders en ambtenaren als de tijd daar is een kop koffie ,of iets anders gebruiken in een lokaal cafe.Wij hebben nog nooit gezien dat de politieagenten voor de gek gehouden of uitgescholden worden.

Nee, er word gewoon met die mensen gepraat en omgegaan.Waarom ook niet.

Inderdaad is dat bij ons al lang niet meer mogelijk.Of het de brandweer ,ziekenautopersoneel of politie is, bij ons is er totaal geen respect meer .Ook de marokkanen in Spanje laten het wel uit hun hoofd om te doen wat ze in Nederland weldoen.

Dus, wat ons betreft mogen deze Spaanse toestanden ook bij ons wel ingevoerd worden.

Grt. Frans.p.s. Volgend jaar in mei lopen mijn vrrrouw en ik de camino vanaf st.Jean.

frans op 10-09-2013 17:18

Vergeet iets te vragen. Hoe verzoregen jullie je voeten tijdens een zeer lange wandeltocht?

Grt. FRans

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld