132. Een pondje druiven... 5 september 2011

132. Een pondje druiven...

5 september 2011

Ponferrada-Villefranca del Bierzo: 24 km.

dag 128, totaal 2632 km.


 


Zo luidruchtig als ze zijn in de avond, zo stil zijn ze in de ochtend, die Spanjaarden. Elk nadeel heeft dus ook weer zijn voordeel. Als ons wekkertje afloopt zijn onze Spaanse kamergenoten al zachtjes aan het rommelen. Dan kan natuurlijk ook het licht aan. Ontbijt nemen we in het café tegenover de parochieherberg. Daar hebben ze ook vers geperste sinaasappelsap. In het donker worden we de stad uit geloodst langs het immense kasteel dat door de tempeliers is gebouwd tussen 1178 en 1312. Dit kasteel is een van de best bewaard gebleven kastelen in Spanje. 

      

Via de modern bebouwde buitenwijk lopen we de stad uit in westelijke richting. Het eerste deel van de route blijven we voornamelijk in stedelijk gebied lopen. De vele moestuinen vallen op tussen alle bebouwing. We zien voor het eerst de rode paprika's en rode pepers groeien in de tuintjes. Dan een grote notenboom langs de weg waarvan de walnoten er rijp uitzien. We stoppen en weten een zakje noten bij elkaar te rapen. T helemaal in d'r element.

Wat verderop is een grote familie aardappels aan het rapen van het een land. Zo te zien 3 generaties bij elkaar. Dat zie je bij ons niet meer. Ook hier ondanks al het groen overal irrigatiekanaaltjes, die zelfs onder huizen door lopen.

Verder op de route zien we dat er in een tuin paprika's op het vuur gebrand worden. Een soort barbecue maar dan met vlammen erin. Als we nieuwsgierig blijven staan kijken zien we dat verschillende paprika's flink zwart aangebrand zijn. Twee vrouwen zitten paprika's te pellen. Het zal zo wel horen. Maar later op de dag horen we dat ze de paprika's hier zwart branden zodat de huid beter los laat. Als ze gepeld zijn worden de paprika's in repen gesneden en met knoflook en olijfolie in de oven klaar gemaakt. Na het afkoelen blijft er een heerlijk paprikagerecht over wat weken lang goed te houden is en zowel op brood, vlees en in verse salades gegeten wordt. Het klinkt in ieder geval heerlijk. Als we de snelweg zijn overgestoken richting Cacabelos belanden we weer tussen de druiven. Links en rechts van ons druiven en we laten ons vertellen door een Engels sprekende Spanjaard dat de wijn van deze streek geen dure wijn is. Maakt niet uit, vele wijnen vanuit de streek smaken ons altijd hartstikke lekker.

Dat komt natuurlijk ook omdat we onderweg zijn en van elke streek waar we door komen de wijn willen proeven. De Rioja is tot nu toe de lekkerste maar ook hier krijgt het goddelijk vocht van ons een ruime voldoende. Typisch is wel dat de mindere kwaliteit rode wijn sterk gekoeld wordt aangeboden, kennelijk om de wat zure smaak te verdoezelen. Hoe dan ook, het smaakt ons best. 

Iets verder op de route, als we net voorbij Pieros de alternatieve route door de bergen nemen, voegen Norbert en een jonge Oostenrijker zich bij ons. Een wijnboer wenst ons een "buen camino" en vraagt of we druiven lusten. Voor ieder knipt hij een paar trossen rode en witte druiven. De druiven smaken lekker zoet, met name de witte.

Een prachtige alternatieve route die we lopen tussen de wijngaarden met vergezichten. We lopen ongeveer 50 meter hoger dan de N-weg waarlangs de meeste pelgrims gaan. Wij echter prefereren natuurschoon, wat vaak wat meer klimmetjes en kilometertjes kost. Het zij zo.

In Villafranca del Bierzo lopen we binnen langs een oud kerkje en de albergue municipal. Een bestuurder van een 4-wheel drive stopt en steekt ons een folder toe van een albergue waar het kennelijk de hemel op aarde is. We hebben onze keus al gemaakt en gaan voor albergue De La Piedro aan de Camino aan het eind van het stadje. Een moderne kleine albergue van alle gemakken voorzien en een tweepersoons kamertje. 
Tijdens het bezichtigen van het stadje horen we ineens de klokken van de een op een kerk lijkend gebouw tekeer gaan. We zien enkele mannen boven bij de klokken die de klokken met geweld rond blijven zwaaien. Er staat een hoop publiek te kijken dus het zal wel iets speciaals zijn ter gelegenheid van. Anders dan bij ons, draaien hier de klokken met een contragewicht 360 graden rond hun as. 

 

Op de Plaza Mayor schuiven we voor het eten aan bij Norbert en de Oostenrijker, die Martin blijkt te heten. Onderwijl een sms'je van Ilona die vraagt of wij iets gehoord hebben van het overlijden van een 68 jarige Nederlandse pelgrim in de albergue in Ponferrada. Niets van gehoord? Als we na een avondje gezellig tafelen terug keren naar onze albergue wordt door de eigenaar het overlijden bevestigd. Hij was daar folders aan het uitdelen aan vertrekkende pelgrims toen de hulpdiensten ter plaatse kwamen in de vroege ochtend. Waarschijnlijk in zijn slaap overleden, wordt gezegd. 
Helaas gebeuren ook deze voorvallen op de Camino. Een Camino die je niet moet onderschatten, die zwaarder is om te volbrengen als menigeen denkt. Als we rond 23 uur ons kamertje opzoeken, hebben we besloten morgen een rustdag te nemen. Er staan ons nog enkele zware etappes te wachten. De laatste rustdag voor Santiago de Compostela.

 





Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld