131. Cruz de Ferro... 4 september 2011

131. Cruz de Ferro...

4 september 2011

Foncebadon-Ponferrada: 28 km.

dag 127, totaal: 2608 km.

 


 

 

Deze morgen lopend buffet met veel fruit, vlees, melk, cornflakes en echte geitenyoghurt. Voor ons een ongekende luxe. In ieder geval een goede bodem om de top te bereiken. Hugo is Miriam aan het optuigen en van PP krijgt ze de laatste wortel. We wachten tot het licht is en omdat we het Cruz de Ferro in zijn totaal willen zien. Het is nat maar droog buiten. Regen hebben we niet gehoord vannacht. Het is ook bewolkt en dat belooft niet veel goeds voor de vergezichten vanaf de top.

                                          

Om half 8 lopen we aan samen met Hugo en Miriam. We zijn nog 2 kilometer verwijderd van het pelgrimskruis Cruz de Ferro, een monument voor bedevaartgangers wat beschreven wordt als een van de indrukwekkendste gedeelten van deCamino de Santiago. Een hoogteverschil van 100 meter nog te overbruggen. Het begint wat te miezeren als we bij de laatste ruïne Foncebadon verlaten. De hoezen doen we om en de jassen aan. Iets verder snuiven we het eerste vocht van een wolk waar we instappen naar binnen. Geen mooie vergezichten zoals we gehoopt hadden. Enkel mist, wolken, miezer en de frisse natuur direct om ons heen. Als we z'n 25 minuten geklommen hebben klinkt de stem van Hugo ineens achter ons;

"Zie de gullie da daar?” PP vraagt gelijk wat en waar? "Da paaltje me da kruiske erop, daar voor u. Da is Cruz de Ferro". 

 

                                          

Verwonderd kijkt PP op naar een houten paal van 5 meter hoog en een klein kruisje erop. De paal met het kruis staat op een berg met stenen waar een paadje overheen loopt. Het geheel wordt opgesierd met allerlei snuisterijen met teksten door pelgrims opgeschreven en achtergelaten. De berg onderscheidt zich van andere bergjes door de aanwezigheid van alleen maar meegebrachte stenen vermengd met van alles aan, onder en rond het kruis. De wetenschap dat de meeste van deze stenen van ver meegebracht zijn, de betekenis en symboliek die er achter zit, brengt ons wel tot enig nadenken. Maar het geheel op zich is voor PP absoluut geen indrukwekkend moment op de camino. Gelukkig voor T denkt ze daar iets anders over. Onze steentjes die we al iets meer dan 2600 kilometer meegedragen hebben en voor ons beiden een levenslast symboliseren, werpen we voor eens en voor altijd van ons af. We laten deze achter in een Sint Jacobsschelp onder het kruis en vervolgen onze weg. 

We nemen voor even afscheid van Hugo en Miriam omdat we vandaag meer kilometers gepland hebben. Na onze rustdag deze week zullen we hem vast weer zien. Na ruim een half uur komen we in het verlaten bergdorp Manjarin. Een albergue en een paar ruïnes telt dit gehucht. Het betreft een particuliere herberg van een "nep" tempelier (kruisridder) van Duitse afkomst. Er zijn weinig sanitaire voorzieningen en water uit de bron. Als we langs alle aanwijzingen en borden heen in een smerig onderkomen een goeroefiguur zien zitten bij een vuurtje, laten we de gratis koffie voor wat het is. De borden voor de deur laten ons weten dat het nog 70 kilometer is naar Galicië, 222 naar Santiago, 5000 naar Trondheim, 5000 naar Jeruzalem en 9376 naar Mexico. Daar hebben we tenminste iets aan op deze verlaten bergweg. Een 50 meter verderop aan de linkerkant een berg, niet te overzien, van vuilniszakken tussen een ruïne gekwakt, waarschijnlijk van deze tempelier......

Vanaf Manjarin lopen we 2 uur onafgebroken via smalle bergpaadjes. De natuur lijkt hier in de mist en regen bijna ongerept. Veel kleurige heide en uitgebloeide brem langs de paden. Op enig moment koeien langs het pad maar ook een stier, gelukkig met afgezaagde hoorns. Je weet maar nooit hier. Tot aan El Acebo gaat het op en neer met de hoogte. In El Acebo is het druk bij de bar waar kennelijk elke pelgrim voor ons naar binnen gedoken is. Voor de deur staat een Renault-Mehari in dezelfde kleur als onze crocs. De bareigenaar is de baas en spreekt goed Engels.

                                    

Als ik hem vraag of hij het wagentje wil verkopen, blijkt dat dingetje hier ook een speciale auto te zijn waarvoor dik geld neer geteld moet worden. Helaas.... 

Van El Acebo verder naar Riego Ambros gaat het sterk omlaag. Maar tegelijk met het omlaag gaan geraken we ook langzaam uit de wolken en krijgen we beter zicht. Riego Ambros is een klein gehucht waar net zo als in vele andere plaatsjes vervallen huizen en ruïnes gewoon tussen de bewoonde huizen staan. Het ziet er armoedig uit en zoals we regelmatig vernemen leven veel mensen ook in zekere armoede in deze streek. Op een oude voordeur een overlijdensbericht van de bewoonster, zes dagen geleden overleden op 82 jarige leeftijd. Als we verder afdalen naar Molinaseca begint de zon te schijnen en wordt het gelijk warm. Via de puente over de Rio Meruelo lopen we het stadje binnen. Een korte cola-stop met bocadillo-ei aan het einde van het dorp en het zonnige weer doen ons besluiten 8 kilometer verder te lopen naar Ponferrada.

                                         

 

 

                                         

Net buiten Molinaseca lopen we langs een albergue waar de bedden onder een afdak buiten staan, een luchtig idee. Bij de afslag richting Campo is het 14 uur, tijd voor het wekelijks onderhoud met "grutje". Dolenthousiast is ze zoals gebruikelijk en dat we het vol moeten houden drukt ze T nog maar even op het hart, want ze wil trakteren in de Wijers in Schaijk.

Ponferrada is een grote stad wat we op afstand al zagen. Op de brug bij binnenkomst een kiekje van T op het hoogste punt. We checken in bij de moderne parochieherberg naast een klein kerkje. Als we op de lijst kijken, blijkt Norbert er ook te zijn. 5 Seconden later een hartelijke weerzien met hem. 

De middag brengen we in de stad door en eten doen we in de avond in het restaurant tegenover de herberg. Daar treffen we ook Norbert met Martin, een aardige jongen uit Oostenrijk. Ieder nog een rondje waarna we onszelf naar bed brengen. Veel rumoer op onze slaapkamer met 9 bedden waarvan 7 bezet door Spanjaarden. Aardige mensen die pas beginnen te leven als buiten de lamp uit gaat.


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld