129. Uitgeteld...? 2 september 2011

129. Uitgeteld...?

2 september 2011

Hospital de Orbigo-Murias de Rechevaldo: 22 km.

dag 125, totaal: 2558 km.

 

 

 

 Vroeg eruit na een feestje is hier geen probleem. De biologische wekker werkt fantastisch na vier maanden en laat zich niet leiden door incidentele factoren. Als we aan de koffie zitten loopt Hugo binnen. Hij staat startklaar voor de deur met Miriam. Als de laatste hap erin zit trekken we onze schoenen aan en gaan we gezamenlijk op pad. Het is nog donker buiten en de gele pijlen zijn moeilijk te vinden. Net buiten het dorp voor een splitsing, krijgen we dubbele aanwijzingen op het wegdek in 2 richtingen. Of de korte variant recht langs de N120 of de noordwestelijke door de natuur. Onze keus zal inmiddels duidelijk zijn, maar welk van de twee is de juiste weg. Het kompas geeft uitsluitsel, we gaan noordwestelijk.  

 

                                                        

De sterren staan nog aan de hemel maar de Ursor Mayor zien we niet. Achter ons komt de zon langzaam op, het is nog fris. Als we het plaatsje Santibanes de Valdeiglesias door zijn, krijgen we eindelijk weer gevarieerde ruige natuur met brede onverharde paden met losse keien. 
Er staat weer veel fruit langs de weg, appelbomen en perenbomen. Kleine appeltjes die heerlijk smaken.

                                       

Voor Miriam gooien we er ook een paar in haar rugtas. Veel wijngaarden met druiven zien we weer en langs het pad verschillende tamme kastanjebomen die nu helemaal vol met bolsters zitten. Ze zijn nog niet rijp. We lopen door een ruig maar laag bosgebied met veel dennen en eiken. Ook veel open stukken tussen het bos waar tarwe verbouwd is geweest. Dat links van het pad een grote plek waar leemgrond afgegraven is. Steile wanden, 5 tot 8 meter hoog, waarin kleine diepe gaten zitten. Gaten waaruit oeverzwaluwen af en aan vliegen. Een hoop leven voor de wand wat een sierlijk gezicht geeft. Op de splitsingen van de kiezelpaden staan grote gele pijlen op rotsblokken geschilderd. Fout lopen gaat hier niet meer.

                                      

Dan op een splitsing in het bos een soort van grote pop die een pelgrim moet voorstellen. Hij heeft een staf in de hand. Daarnaast een kruis met een hele hoop stenen erbij gelegd. Het geheel wordt ontsiert door allerlei rotzooi zoals oude schoenen, versleten T-shirts, schoenveters, briefjes, bidprentjes, todjes en nog veel meer shit.

Het is door pelgrims achtergelaten met een of andere gedachte erbij. Het ziet er niet uit en lijkt op een kleine vuilnisbelt. 

                                                    

Twee konten naast elkaar vandaag waar PP achter aan loopt, die van T en die van Miriam. Er is geen twijfel over de keus. Als we het bos uitlopen komen we bij een bouwvallige schuur waar een rustplaats voor pelgrims is gecreëerd. Zomaar ineens een kraampje op wielen met allerlei warme en koude drinkwaren, eten, snoep en fruit. We mogen nemen wat we willen, alles voor een vrijwillige gift. We lasten gelijk een koffiepauze in. Na de koffie met koek, noten en vijgen is het nog even heerlijk relaxen in de hangmat voordat de tocht verder gaat. 

                                               

In San Justo de la Vega doet Miriam zich te goed aan wat groenvoer, waar we met name in Noord-Frankrijk uitgestrekte velden van vol hebben zien staan. We wisten niet wat het was. Hugo vertelt ons dat het luzerne is, een eiwitrijk gewas wat als voer voor dieren verbouwd wordt. 

Astorga is een wat grotere stad waar veel herinneringen aan de Romeinse tijd te zien zijn. We komen langs wat Romeinse opgravingen, oude stadsmuren en het museum Romano. We komen wat verderop ook langs een pinautomaat, wat we voor dit moment belangrijker vinden. Vlug de knip weer wat vullen. Bij de kathedraal pikken we een terrasje met uitzicht op het bisschoppelijk paleis, wat een schepping is van Antonio Gaudi. Met een leuk sprookje erbij had het zomaar in de Efteling kunnen staan. 

                                                  

We gaan door naar albergue Las Aguedas in Murias de Rechivaldo omdat Hugo daar plaats heeft voor Miriam. Een prachtige albergue met een mooie binnenplaats met terras en bar. Voor eten en drinken hoeven we niet meer op stap. Alles aanwezig. Na de eerste drankjes gaan we voor het eten nog een paar uurtjes plat. Er wordt een teleurstellend maar goed vullend pelgrimsmenu inclusief wijn geserveerd. Aan tafel ook Bart uit Schoonhoven die vanaf Leon de camino loopt. Tevens 2 jonge Duitse vrouwen waarvan een zwaargewicht. Zij zijn vanuit Astorga begonnen en uit het gesprek blijkt dat ze ongetraind zijn en zwaar bepakt. Als wij elkaar aankijken en vervolgens het gezicht van Bart zien, denken we alle drie het zelfde. Die dames gaan het nog zwaar krijgen als ze het volhouden.


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld