109. Over de Pyreneeën... 9 augustus 2011

109. Over de Pyreneeën...

9 augustus 2011

Saint Jean Pied de Port-Roncesvalles: 24 km.

dag 101, totaal: 2061 km.

 

We zitten als eersten aan het ontbijt, gebrand om te vertrekken. Huberta is omelet aan het bakken voor de lunchpakketten.  Rebecca en Diego schuiven korte tijd later ook aan. We werken er een goede bodem in omdat het werken wordt vandaag.

Ons vertrekpunt, l'Esprit de Chemin, ligt op ongeveer 200 meter hoogte en de pas van Cisa die we over moeten, ligt op 1430 meter. De Route Napoleon die we af gaan leggen is 200 jaar oud. Napoleon liet hem aanleggen om op zijn veldtocht naar het Iberische Schiereiland om snel naar het zuiden te kunnen oprukken. Maar de pas van Cisa kent een langere geschiedenis. Toen Karel de Grote er met zijn Frankische leger over trok, was deze Romeinse weg al 800 jaar oud. Napoleon zal hem wel verbreed en gemoderniseerd hebben. 

Om 7 uur lopen we de poort van Saint Jean Pied de Port uit, op weg naar Etchebastia. Het gaat via asfalt meteen omhoog. Het is bewolkt en hier en daar wat mistig. Als we stijgen voelen we de eerste druppels en we ontkomen er niet aan de hoezen om de rugzakken te doen. Iets later trekken we zelfs de regenjassen aan. Nat weer maar nog niet koud aan het begin van de klim.

 


Er zijn al veel pelgrims op de route. We stappen stevig door en halen veel pelgrims in. Niet verwonderlijk want we hebben al drie zware maanden in de benen en een redelijke klimconditie opgebouwd. Het begint steeds meer te waaien en de temperatuur daalt naarmate we hoger komen. Na 8 kilometer bereiken we op een hoogte van 770 meter de Refuge d'Orisson, de laatste mogelijkheid om nog iets te eten, te drinken en water bij te vullen. We nemen café au lait en beginnen aan ons lunchpakket. Als we in refuge d'Orisson een stempel in ons credential krijgen gaan we verder. Er volgt een machtige klim naar de top, de Col de Bentarte op 1430 meter. Ondertussen zien we ver onder ons tegen de hellingen veel kleine lichte stippen, allemaal kuddes schapen en geiten die de berghellingen begrazen. Ook veel paarden zien we vrij rondlopen, zelfs paarden met een bel om de nek.

 

We lopen over een boomloze bergrug. De wolken zien we, door de wind voortgedreven, langs ons heen trekken.

 

 

Het vocht snuiven we diep naar binnen. Het voelt als frisse en zuivere lucht. Rebecca en Diego lopen kort achter ons maar telkens als wij foto's of een filmpje maken komen ze langszij. We genieten van de vele vergezichten die we gepresenteerd krijgen. Het dal waaruit we kwamen ligt reeds verder onder ons. Adembenemend en indrukwekkend wat we zien. Ruim drie maanden onderweg maar deze dag, deze klim en deze vergezichten zijn tot nu toe de mooiste beleving van onze wandeltocht naar Santiago de Compostela. Het is allemaal zo puur en zuiver. Wie had ooit gedacht dat we de Pyreneeën te voet over zouden steken. We kunnen ons indenken waarom grote heren als Karel de Grote en Napoleon hier zo rondtrokken met hun legers, het is gewoon hartstikke mooi.

 

 

Ook de gieren laten zich hier goed zien. Er cirkelen er verschillende hoog boven ons rond. Ze laten zich niet makkelijk fotograferen. Te ver weg en cirkelend op zoek naar kadavers. Er zal hier in de bergen best wel eens een schaap of ander dier dood vallen, het graast allemaal op steile hellingen met hier en daar behoorlijke afgronden. Ver voor ons zien we twee gieren op een rotspunt zitten. Het zijn machtig grote beesten in verhouding tot andere roofvogels die we al gezien hebben. 

 

Als we op het hoogste punt zijn. de Col de Bentarte, hebben we ongeveer 20 kilometer afgelegd. We zijn in bebost gebied terecht gekomen en het pad gaat eerst geleidelijk naar beneden. De laatste 3 kilometer wordt het een steile afdaling terug naar 952 meter, alwaar we Roncesvalles binnen lopen. Tijdens deze afdaling treffen we Hugo met Miriam die er vandaag behoorlijk de pas in heeft.

  



In Roncesvalles de eerste ervaring met Spanje. Geen gites meer maar alberques. Geen dure prijzen voor overnachtingen en een vaste prijs voor maaltijden voor "peregrinos". Reserveren is hier niet meer nodig. Als we inchecken krijgen we bed 141 en 142 op de 1e etage toegewezen. Een moderne alberque met alle voorzieningen. Er zijn Nederlandse hospitaleros die ons wat wegwijs maken. We komen in open chambrette te liggen, twee stapelbedden en ieder een afsluitbare kast. We delen onze chambret met Rebecca en Diego. Tijdens het middagdutje is het koud in het gebouw maar ook buiten. Dekens hebben ze hier niet. Bij de ontvangst is daar goed op ingespeeld want er zijn slaapzakken te koop. Gisteren hebben we onze slaapzak mee terug gegeven, hier hebben we er weer twee aangeschaft. Het zijn gelukkig lichtgewichtjes en zomermodellen.

Om 19 uur is het eten voor de pelgrims en we krijgen een simpel maar goed 3 gangenmenu. Een flesje wijn erbij die we helaas met vieren moeten delen. Het hoofdgerecht is een heuse forel in gebakken toestand. Een veelbelovend begin hier in Spanje.De tijdstraining bij gite l'Esprit de Chemin is niet voor niets geweest. Als we in de kantine met Hugo nog aan het naborrelen zijn, komt de hospitalero kort voor 22 uur zeggen dat het licht over 5 minuten overal uit gaat. Een kwartier later liggen we uitgeteld op bed.

 




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld