106. Hugo en Miriam… 6 augustus 2011

106. Hugo en Miriam…

6 augustus 2011

Aroue-Ostabat: 21 km.

dag 98, totaal: 2017 km.

 

De bakker heeft een ongelukje gehad. We moeten nog even geduld hebben. Hugo is met de ezel Miriam al vroeg op pad gegaan. De rest zit allemaal op het brood te wachten, dat uiteindelijk om half 8 wordt gebracht. Heerlijk zacht en vers stokbrood deze ochtend met roomboter. Het is het wachten waard geweest en in ieder geval al een goede bodem voor de eerste inspanningen.

  

We zitten een stukje van de route af en lopen naar Etcharry om daar via een binnenweg weer aansluiting te krijgen op de GR65. De rest van de gite heeft kennelijk dezelfde gedachte en met de hele bups kort achter elkaar gaan we op pad. Het is droog maar bewolkt en verderop zien we een stukje van de regenboog. Een mooi en gevarieerd glooiend landschap en alles erg groen hier. Dat hier regelmatig regen valt is wel duidelijk. Nog steeds veel maïs en koeien in dit gebied. Bij één van de boerderijen net voorbij Etcharry zien we voor het eerst sinds maanden enkele stevige roze varkens buiten lopen. Echte scharrelvarkens zo met al die ruimte. De Franse broertjes horen we een eindje voor ons zingen en we besluiten een tandje erbij te doen om ze in te lopen. Tot voorbij Olhaiby wordt er gezongen waarna de groep door tempoverhogingen uit elkaar valt.

De huizen hier in Baskenland zien er over het algemeen goed onderhouden uit en zijn veelal hetzelfde van kleur, witte met cement geschuurde of gespoten muren, rode dakpannen en kozijnen en luiken Bordeaux-achtig rood van kleur. Het is in ieder geval geen arm gebied. De plaatsnamen op de borden zijn in twee talen vermeld, Frans en Baskisch. Saint Jean Pied de Port wordt hier aangegeven als Donibane Garazi. Wat de taal betreft in dit gebied is er geen touw aan vast te knopen. Het is voor ons niet te verstaan.

 

Vlak voor Larribar Sorhapuru krijgen we weer een variante naar Uhart Mixe. De andere route gaat enkele kilometers om door zwaar gebied naar een punt waar drie pelgrimsroutes samen komen, de GR654 West voor de routes vanaf Tours en Vezelay en de GR65 voor die vanuit Le Puy en Velay. Dat betekent waarschijnlijk meer pelgrims op de route. We nemen de variant naar Uhart Mixe, hier ook genoemd Uharte Hiri.

 

In Uhart Mixe nemen we een pauze bij het café l'Escargot.Twee Franse broers zitten er al en we schuiven aan. Als we koffie bestellen met de specialiteit van deze streek, een "gateau Bask" ofwel een Baskische puddingtaart, komen Jan en Marie en even later Hugo met Miriam aangelopen. Iets later zijn de broertjes en oom ook herenigd en zitten we gezellig met z'n allen aan een lange tafel.

 

Het is nog vroeg als we in het dorpje Ostabat-Asme aankomen. Onze dagtaak zit er bijna op en we trakteren ons bij het eerste café met picknickbankjes op een bier en rosé. Na wat kleine buitjes onderweg is het inmiddels mooi weer geworden en schijnt de zon. We hebben vanaf dit terrasje een prachtige kijk op de Pyreneeën. Hoog in de lucht zweeft een grote vogel die heel gijzeling aan grote rondes cirkelt. Het is een gier, de eerste die we hier zien. Ze komen veel voor in de Pyreneeën, we gaan er de komende dagen vast nog wel zien. 

We hebben Miriam verteld van ezel Theo en ze vraagt ons hem een groet van haar over te willen brengen. Dat beloven we haar plechtig.

In de kerk tegenover het café krijgen we de eerste gelegenheid om alsnog de kaarsjes aan te steken voor onze overleden dierbaren. Het blijft emotioneel een aangrijpend moment. 

800 meter kilometer buiten het dorp lopen we de oprit op van Ferme Gianeko Etxea, de gite van de zingende Bask. Een kamer met zes bedden die we delen met Jan en Marie, Dirk uit Duitsland en Josef uit Zwitserland, allen bekenden dus. Nog voor we aan tafel gaan, zitten we met een hele groep nationaliteiten buiten aan een aperitief. Het feest begint al voor het eten. Het eten bij de Bask is goed en er is wijn in overvloed. Tijdens het eten vermaakt hij ons allen met zijn gezang en moeten we meezingen. Uiteindelijk ook nog het "ultreia" erbij. Een waar genot, de avond bij de zingende Bask te vertoeven. 

Als het licht uit gaat in de eetzaal is het tijd om naar ons bedje te vertrekken, tijd om hout te gaan zagen in het bos. 

 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld