105. Arnold, alweer 3 jaar... 5 augustus 2011

105. Arnold, alweer 3 jaar...

5 augustus 2011

Navarrenx-Aroue: 19 km.

dag 97, totaal: 1996 km.

 

Vandaag is het 3 jaar geleden dat broer Arnold is overleden na een slopende ziekte die na kennisneming precies 3 maanden heeft geduurd. Een gebeurtenis die nog vers op het netvlies staat. Aangrijpend en onbegrijpelijk de manier waarop Arnold van ons heen moest gaan. Onze gedachten zijn dagelijks bij hem, zeker op de tocht die wij nu ondernemen. De familie-bijeenkomst dit jaar bij Wim en Elly moeten we missen, maar we zijn niet minder bij hem. We gedenken Arnold op onze manier. We besluiten hem samen te gedenken in de kerk op het eindpunt van onze dag, die gepland is in Aroue. Tijdens het verloop van de dag is er veel stilte met tranen bij T. Het laat haar niet los. 


Als we op een christelijk tijdstip vertrekken vanuit de gite Communaux is het even zoeken naar de route. Op een kruising in de stad is de markering onduidelijk, totdat er vanuit een straat iets onverstaanbaars geroepen wordt door een oude grijsaard die aan een touw een ezel met zich voert. Hij gebaart ons rechtdoor te gaan, de route van Saint Jacques. Dan zien we ook de markering weer maar blijven staan om de persoon met ezel even af te wachten. Als hij bij ons komt, blijkt hij blij verrast te zijn eindelijk Nederlanders te treffen zodat hij weer eens Nederlands kan praten. Het blijkt Hugo te zijn uit  Amtwerpen die al voor de 2e keer onderweg is met zijn ezel naar Santiago de Compostela. De ezel heet Miriam. We lopen een tijdje met Hugo en Miriam op tot over de brug over de Gave de Pau. Op de brug blijven we even kijken in de hoop weer een ijsvogel te zien maar helaas. 

Vandaag heeft PP voor het eerst de sokken aan die hij van Saint Jacques gekregen heeft. Aan een voet lijken ze beige van kleur en aan de andere bijna wit. Even snappen we het verschil niet, maar dan blijkt links de buitenkant binnen te zitten en rechts de binnenkant buiten. Het voelt allemaal normaal en de pasvorm is gewoon goed. Echt kwaliteitssokken die PP heeft gekregen. 

We doen weinig noemenswaardige plaatsjes aan vandaag. We worden overal langsheen gestuurd. In de bossen komen we bordjes tegen op de bomen met het verzoek ivm "palombieres" stilte in acht te houden. We weten niet wat het betekent maar komen al vrij snel bij een blokhut uit. Niet zomaar een boomhut. Eentje die in de toppen van een oude eik is gemaakt, degelijk, groot en zeker op 10 meter hoogte. Er staat een hoge ijzeren trap tegen de boom die naar het plateau van de hut voert. Stom als we zijn vergeten we deze boomhut te fotograferen.

Als we later navraag doen, blijken deze boomhutten speciaal gemaakt te zijn voor de duivenjacht jaarlijks in oktober. Dan trekken er veel duiven richting het zuiden om te overwinteren. En als ze toevallig over een van deze boomhutten vliegen, lopen ze veel gevaar. Nu begrijpen we ook hoe duivenmelkers in Nederland hun duiven kwijt raken als die tijdens een wedstrijd in Spanje losgelaten worden om zo snel mogelijk terug te vliegen. En hier in Baskenland is een duif een duif, wild of niet maakt ze niets uit. Het zal je duif maar wezen. 

In Aroue melden we ons bij de gite van de gemeente en is er nog plaats voor vijf personen. We checken in op kamer 3. Tegen het eind van de middag komt er een dame even de zakelijk kant afwerken. Als de kast in de keuken open gaat, blijkt de inhoud een ware "epicerie". We bestellen van alles lekkers en ook voor het ontbijt. Vers stokbrood wordt morgen heel vroeg afgeleverd op bestelling. 

Ondertussen zijn ook Hugo met Miriam en de Franse broertjes met oom aangekomen bij de gite en zingen de broertjes zoals beloofd het "ultreia" voor ons. T was erbij met de video die inmiddels in het album is geplaatst.

 

De pizzeria iets verderop is nog niet open en we lopen naar de kerk om een kaarsje te branden voor Arnold. Rond de kerk staan bouwvakken waar we niet door mogen. De kerk zelf staat in de steigers. Als we uiteindelijk toch in de kerk staan blijkt ook binnen de boel overhoop te staan in verband met restauratie en is er geen kaarsje te vinden. T wordt er emotioneel van en teleurgesteld verlaten we de kerk. Het verjaardagskaarsje van Maria, die we kennen van Madame Theresa, biedt uitkomst en in de gite gedenken we daarmee het overlijden van Arnold. 

Inmiddels is het avond geworden en lopen we de pizzeria binnen. Alleen afhalen hier. Er staat een wat ouder vrouwtje alleen te bakken en als we de bestelling opgeven zijn we nog niet aan de beurt. Over een uur kunnen we de pizza afhalen. Ruim een uur later nog niets. Het is zo druk dat het bijna in het honderd loopt. We bieden aan te helpen en nog geen 5 minuten later staat PP pontificaal pizzadozen te vouwen voor de mini's, de maxi's en de extra grote maxi's. T mag ondertussen op de "ordinateur" en leest PP de reacties voor. Na een half uur vouwen heeft madame weer genoeg dozen en kan ze even vooruit. Onze pizza is nog steeds niet klaar, ze verwacht nog een uurtje. In Nederland ondenkbaar maar hier heel normaal. Het deert ons niet, we accepteren dat het zo is. Een heerlijk ontstrest gevoel. Als T een uur later de pizza ophaalt, heeft madame een hele grote voor ons samen gemaakt. We mogen hem niet betalen.

 

  


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld