103. Het spinneweb... 3 augustus 2011

103. Het spinneweb...

3 augustus 2011

Arzacq Arraziques-Arthez de Bearn: 27 km.

dag 95, totaal: 1949 km.

 

 

Het ontbijt staat klaar om 7 uur en is gelukkig niet minder dan we van de Fransen gewend zijn. Binnen een kwartier zijn we onderweg en hebben we weer aansluiting op de GR65. We krijgen maar weinig tijd om warm te draaien want het begint al rap met wat kleine klimmetjes. En als er klimmetjes zijn, dan zijn er ook afdalinkjes. Op een niet al te breed bospad loopt PP met zijn hele gezicht in een flinke spinnenweb. De draden, maar ook de vliegjes hangen gespannen rond zijn neus. Het voelt niet comfortabel aan maar het zegt veel. Kennelijk zijn we de eerste wandelaars op dit pad deze ochtend. En als we de eersten zijn, hebben we bij aankomst in de gites ook altijd de eerste kamer en/of bedkeuze. Ook geen wachttijden bij de douche en de wasmachine en altijd een warme douche bij een boiler. Ja lieve mensen, na 3 maanden lopen zijn dit toch de puntjes van aandacht voor ons. 

De bramen beginnen nu in grote getale rijp te worden. We maken er een telspelletje van, 100 bramen eten, eerder stoppen we niet. Ze zijn lekker en het is goed voor de vitamientjes. T is al gauw de tel kwijt, PP is daar wat gedisciplineerder in en werkt het juiste aantal naar binnen. Het vult de maag en stilt de honger. Niet dat we honger lijden maar we hebben niet altijd op het juiste moment te eten. Dat werkt hier in Frankrijk net even wat anders. En teveel voorraad sjouwen betekent teveel gewicht.  Als we een bankje treffen langs de weg nemen we een korte pauze. We hebben nog stokbrood met sardientjes. T verdwijnt voor even in de maïs. Wat een geluk voor de beesten dat de maiskneuzer alles op 20 centimeter boven het maaiveld snijdt. We horen een flink knal en kort later weer een. Jagers in het bos en aan de knallen is te horen dat ze met hagelgeweren schieten. We zien ze niet en weten ook niet waarop ze schieten. 


Na Larreule wordt het weer vlakker, alleen nog een klim maar de kerk van Uzan. Achter de "Mairie" gebruiken we het toilet en tappen we vers water. Het is warm en we moeten behoorlijk wat drinken. Iets verderop is bij particulieren in de tuin een rustplaats gecreëerd voor pelgrims met warme en koude dranken naar keuze en zelf gebakken cake erbij. Ontzettend gastvrij en we gaan voor de koffie met cake. 

 

We treffen hier ook twee van de vier zingende Franse jongens die we voor het eerst ontmoet hebben in Lelin Lapujolle. Ze kwamen ons zingend voorbij gelopen. Veel geloofsliederen waar je lekker bij kon lopen. We zijn een tijdlang met hun opgelopen tot halverwege het oude spoorlijntje. De andere twee zijn al vooruit. We horen tijdens de rust dat het drie broers zijn die samen met hun peetoom 10 dagen op de Saint Jacquesroute lopen, ieder jaar een stuk. Deze keer gaan ze tot Roncesvalles.  

We nemen een korte variant die ook in Pomps uitkomt, want we lopen niet alleen om kerkjes te zien. En dit was weer zo'n rare kronkel in de route die ons alleen langs een kapelletje leidt. En hier is in elke gehucht, hoe klein ook, een kerk of een kapel. Vandaar de variant. Langs Pomps brengt de route ons naar Castillon alwaar ons in de bocht in een grote oude openstaande schuur een stoel aangeboden wordt met koud water uit een koelkast. Heel simpel en sober maar net weer op tijd om even bij te komen.

 

Dan lopen we Arthez de Bearn binnen, ons einddoel voor vandaag. We slapen daar in "Maison des pelerins", een verblijf van de gemeente. Een nette gite met alle comfort en een uitgebreide koffieautomaat. We hebben een kamer met 3 bedden maar er blijkt niemand meer bij te komen. Het eten maken we zelf vandaag, groentesoep met een hele grote bak salade met stokbrood. De pizza die we daarna gepland hadden gaat niet door, de Rochefort met daarna een chocolade-coupe(ijs) blijken meer dan voldoende. We treffen meerdere pelgrims die we van onderweg kennen, maar ook de vier zingende Fransen. We raken met hen in een leuk gesprek, een mengelmoes van Engels en Frans.

We vragen hen voor ons nog een keer het "Ultreia" te zingen omdat ze dat zo mooi zongen onderweg. Ze willen wel maar niet vanavond omdat ze al veel gezongen hebben en hun stem wat schor en moe was. We krijgen de toezegging voor morgen. We nemen samen nog even de dag door onder het genot van een Frans wijntje en kunnen niet anders constateren dat het weer een vermoeide maar ontzettend mooie en geslaagde dag is geweest. 95 dagen alweer en bijna bij de 2000 km. We hebben het fijn samen en we voelen ons gezegend. Rijk gezegend omdat we dit in volle gezondheid kunnen en mogen beleven.

    

    


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld