101. Paddestoelen... 1 augustus 2011

101. Paddestoelen...

1 augustus 2011

Lanne Soubiran-Aire sur l'Adour: 20 km.

dag 93, totaal: 1892 km.

 

Vandaag alweer 3 maanden dat we onderweg zijn. Het lijkt lang maar het voelt alsof we maar pas weg zijn. Het aantal kilometers tot nu toe is al behoorlijk opgelopen en nadert de 2000, maar het voelt zo niet in de benen. Het gaat lekker en het is ons tot op heden geen dag gaan vervelen. Er is geen dag geweest, dat we het niet meer zagen zitten. We hebben elkaar nog niet uit een dal hoeven trekken. Tussen de oren zit het goed. Met de conditie is het ook prima. We zijn afgetraind en in topvorm, klaar voor de Pyreneeën waarvan de bergtoppen bij helder weer voor ons al zichtbaar zijn. Het is mooi hier, het wandelen verveelt geen minuut. De rugzak is onafscheidelijk geworden. We voelen hem wel maar weten niet beter. Het weer was voor dit gebied duidelijk minder de afgelopen weken. Veel vocht, regen, glibberen en glijden en vooral natte en smerige schoenen. De temperatuur was daarentegen goed om te wandelen. Het begint nu zoetjes aan heter te worden. En hitte is niet fijn bij het wandelen. Het kost veel zweet, kracht en vooral extra energie. We zijn al wat kilootjes kwijt hier en daar maar de spoilers op de buik zijn taai en werken niet echt mee. Onze lichamen raken zo een beetje uit de vorm.

 

De balans dan ook na 3 maanden:

 

De zwembroek van PP is te groot geworden. Er is ruimte gekomen tussen de benen en stieken van de beengaten. En dat betekent dat er opgelet moet worden dat er niets langs gaat hangen....!?! Bij T is dat niet veel anders, alleen heeft zij het voordeel dat er niets naast gaat hangen. En bij T boven de gordel zijn ze al mooi en zijn ze alleen maar mooier geworden. Intiemer gaan we niet worden. We zitten aan 12 teken, de 11e was een flinke bij PP op zijn rechter bil. Vermoedelijk in zijn onderbroek gekomen toen deze te drogen hing aan de rugzak. De 12e bij T op de elleboog. Het blijft oppassen geblazen met die beestjes. Een pijnlijke linker voet van T sinds de laatst twee weken, waarschijnlijk een vorm van overbelasting waar toch nog mee te lopen is. Beiden last van gegroeide tenen. Steeds vaker voelen we een of twee kleine tenen tegen de voorkant van de schoen. Er is extra eeltvorming op de kop van de tenen. Waarschijnlijk doordat de voeten door de warmte dikker worden en uitzakken door het vele en zware wandelen. Ook eeltvorming in de handpalmen van het trekken en afzetten met de wandelstokken. We hebben er geen last van.

De haren van PP worden langzaam blonder en langer. Hij kan al kleine staartjes maken. Het model is er een beetje maar er komt geen kapper aan te pas voor we thuis zijn. We laten het groeien. Een groot gat in het hemd van T door het schuren van de rugzak. Enkele gaten in het T-shirt van PP ook door het schuren van de rugzak. Gaten in de sokken van PP. St Jacques heeft hem inmiddels een ander paar sokken bezorgd. Van blaren hebben we geen last gehad de afgelopen maand. En verder hebben we ontzettend veel zin in een frietje mayo met een dikke vette lange frikandel. Helaas niet te krijgen in deze regio. Maar ook deze dag moet er gewandeld worden en verwachten we voor het eerst mooi en warm weer.

We zijn vroeg op pad en passeren in het begin nog veel wijngaarden. We treffen in alle vroegte op onmogelijke plaatsen in de bossen enkele auto's aan. We denken gelijk aan jagers. We zien echter mensen met stokken en tassen lopen.

Als we kort voor Lelin Lapujolle een man en vrouw zien scharrelen in het bos vragen we wat ze aan het doen zijn. Vol trots toont de vrouw ons de inhoud van haar tas waarin champignons zitten die ze geplukt hebben in het wild. Dus geen jacht maar paddestoelen zoeken.

 


In Lelin Lapujolle beginnen de bonen van gisteren zo op te spelen dat de druk niet meer te houden is en we het openbare toilet moeten bezoeken. We werken ons allebei helemaal leeg. Wat kunnen die bonen gisten en wat een verlichtende opluchting geeft dat. Propere openbare toilet met dames en heren gescheiden. Dat maak je niet vaak mee. 

We lopen een heel eind parallel aan een oud spoorlijntje en nemen even rust als langs het pad zomaar een rustplaats voor de pelgrims is gecreëerd. Door een Frans stel laten we ons hier even op foto vast leggen want zoveel staan we er samen niet op.

 

In Aire sur l'Adour blijken de twee gites gesloten door omstandigheden en worden we verwezen naar Hotel de la Paix. We krijgen een grote kamer voor ons twee, er is wifi en een computer tot onze beschikking. Daarbij nog heerlijk tapbier en rosé en dat alles voor dezelfde prijs als in de gites. Het ontbijt is er al vanaf half zeven. 

In Air sur l'Adour voelen we ons echte bofkonten.

 

 



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld