14. Wie schon ons Limburg ist…. 7 mei 2011

14. Wie schon ons Limburg ist….    

7 mei 2011 

Peij-Puth: 27km.

dag 7, totaal: 152 km

 


 

Vanmorgen hebben we na een heerlijk uitgebreid ontbijt weer afscheid genomen van Lien&Ernest. Gisteren hebben we vermeld dat zij in Pey woonden maar dat is niet waar. Lien&Ernest wonen in Koningsbos op een afstand van 6 km van Pey. Ernest heeft ons daar opgehaald en vanmorgen hebben ze samen ons weer terug gebracht naar Pey. We hebben ze op de foto gezet en bij het bericht van gisteren geplaatst. Paul en Jeanneke kenden ze ook nog en de Australische wijn die ze schonken was verrukkelijk, complimenten.

In het natuurgebied rondom Slek valt ons oog op enkele fel groene vlekjes in het groen. Nader onderzoek leerde dat we hier oog in oog stonden met enkele boomkikkers, reptielen die hier vrij zeldzaam en beschermd zijn. Het zijn drie jonge boomkikkers die zich met hun zuignapjes vastkleven op bladeren van de braamstruik en in de zon.

 

Op de achtergrond zingt een zanglijster en ook nog een flierefluiter die met zijn "tudeletuut-tudeletuut-tudeletuut" de zanglijster probeert te overstemmen.

De kikkers hebben we natuurlijk vastgelegd maar makro-opnamen met ons Iphoontje zijn geen kwalitatieve hoogstandjes. We lopen iets door en zien in de sloot naast ons ineens een manderijneend tegemoet komen zwemmen. Jezus wat een prachtig beestje. Zou het een ontsnapt exemplaar zijn? In het IJzerenbosch voor Susteren zien we ook nog twee prachtige donkere buizerds. Eentje zit op een paal in een wei. Ook zien we een torenvalkje laag in de lucht hangen.

De eikenprocessierups blijkt ook hier een grote plaag te zijn en als we de grens passeren en Duitsland binnen lopen zien we verschillende bomen helemaal kaalgevreten en ook helemaal ingekapseld met een vlies van spinnewaas (of hoe je het ook mag noemen). Het zag er zelfs een beetje eng uit. Opvallend was het dat het elzenbomen waren en geen inlandse eiken.

Bij het viaduct voor het Duitse plaatsje Millen nemen we onze rust en moesten we allebei met de broek van de kont. We kiezen hiervoor het talud van de A-zoveel. Ik weet niet wat T er van gekleid heeft maar ik kon er bijna mijn handtekening mee maken. Wat een opluchting...

 

In Millen hebben we onze watervoorraad weer flink aan moeten vullen vanwege het warme weer. Tropische temperaturen blijven ons belagen. We zaten zonder en bij een huis aangelopen kregen we, naar water gevraagd, van een Duitser twee 1,5 literflessen bronwater in onze handen gestopt." Nim das, ist shon gut". Hij zwaaide en liep weer weg. Zonder erg stonden we ineens met 3 kg water in ons handen. We hebben uit het zicht van onze weldoener onze kleine flesjes gevuld, ons helemaal klem gezopen en wat extra geknoeid. Opgelost.

We komen weer op Nederlandse bodem en we gaan door naar Puth al waar we gaan kamperen bij de boer, camping Bokoel. Voor de winkel in Schinnen zijn we te laat maar de boerin is genegen ons te helpen. Ze verkoopt ons een paar biertjes, een fles wijn en vier broodjes. Op aanraden van de boerin zijn we heerlijk uit gaan eten bij de friettent in Puth. Ordinair friet kan ook lekker zijn toch....? Bij de friettent worden we door Jan opgehaald en meegenomen naar zijn huis in Beek. We waren uitgenodigd door hem en zijn vrouw om gezellig wat te drinken en kletsen over de reis naar Santiago de Compostela die Jan al 4 maal heeft gelopen. Het was heel gezellig avond en Jan zou morgenvroeg naar de Camping komen om met ons mee te lopen.


Even voor Leon en Ans: We hebben Jan de groeten van jullie gedaan. Hij was blij verrast.




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld