138. Verse vijgen...

11, 12 en 13 september 2011

Gonzar-San Marcos: 81 km. in 3 etappes. 

 

11 september 2011

Gonzar-Melide: 31 km.

dag 134, totaal: 2761 km.

 

    

We gaan in deze eindfase 3 dagen aan elkaar breien om er voor te zorgen dat we klaar zijn voor de apotheose, zoals een van onze trouwe reageerders zo mooi omschreef. Een verhaalachterstand is niet wenselijk als je op het punt staat Santiago de Compostela binnen te lopen. En juist op dat punt staan we nu, op de Monte do Gozo, 368 meter boven de zeespiegel met een vergezicht op Santiago de Compostela en op de torens van de kathedraal. Nog maar 5 kilometers te gaan. Maar eerst nog wat over de afgelopen dagen. 

Bij het vertrek in Gonzar krijgen we een ontbijt met brood als rubber, zo lijkt het. Met wat confiture en boter brengen we het wat op smaak, maar echt lekker is het niet. Een lege maag is echter ook niet alles. De "café con leche" zorgt er voor dat dit brood nog enigszins gesmeerd naar de maag wordt getransporteerd. Echt slecht brood deze morgen. Zelfs Miriam trok haar neus op bij dit brood. Het ochtendrood van de zonsopkomst maakt weer veel goed. Er zitten wolkjes tussen wat volgens Hugo geen goed voorteken is. We zullen zien wat het ons brengt.

We zien op de camino taxi's af en aan rijden met wandelaars en bagage. Wat we gisteren vergeten zijn te vermelden is, dat je officieel 100 kilometer moet hebben afgelegd te voet, met de fiets of te paard om een "Compostela" of oorkonde te kunnen verkrijgen. Een papiertje waar vele Spanjaarden op geilen en wat goed staat op je CV. en dat soort lui zie je hier op het 100 kilometerpunt uit de bus of uit een taxi stappen. Eigenlijk wel komisch jezelf zo voor de gek te houden. Maar wij als nuchtere Hollanders kijken daar waarschijnlijk anders tegen aan.

Later in de ochtend nemen we tijdelijk afscheid van Hugo en Miriam omdat we ons eigen tempo moeten lopen. We lopen anders stuk. Misschien in dezelfde albergue vanavond of anders nog contact in Santiago. We voelen dat we Hugo alleen kunnen laten, zijn gevoel van eenzaamheid speelt geen rol meer zo kort voor het einddoel. Hugo is prettig gezelschap en zo denkt hij gelukkig ook over ons. Maar ieder loopt zijn eigen camino en wij hebben af en toe ook even een eigen moment nodig, een moment voor ons twee alleen. 

Als we de eerste 22 kilometers van ons 3-daags totaal afgelegd hebben komen we aan in het gehucht Casanova. We hadden hier half en half afgesproken met Hugo. De albergue heeft echter weinig faciliteit en omdat er voor morgenvroeg geen ontbijt maar ook geen druppel drinken te krijgen is, besluiten we verder te gaan. We kunnen Hugo niet bereiken en laten in de albergue een brief voor hem achter. Juist op dat moment is het zondag tegen 14 uur, dus ons "grutje" bellen. Ze is dol enthousiast en blij ons weer te horen. Ook T's broer Felix (Daan) krijgen we aan de lijn, die even laat weten in Casanova geboren te zijn. Hij zal bedoelen zich een casanova te voelen. Ja, daar is het wel een typetje voor. Leuk in ieder geval de familie weer even gehoord te hebben want we missen ze wel een beetje (veel). 

Lastig als je de plaatsnaam van het plaatsje waar we geëindigd zijn, niet in het reisschema van onze reisblog terug kunnen vinden. Dat hebben we al eens eerder gehad in Frankrijk bij Pommier. In het reisschema zie je dan ineens een lange lijn naar links op naar rechts, die we niet gelopen hebben. Nu het geval bij het gehucht Brea waar we een heerlijke overnachting hebben in een bar-restaurant met 2-persoons kamers. Van buiten zag het er niet uit, maar van binnen picobello en super de luxe met wifi...... Maar dit Brea kent de topografie van onze reislog niet. Enige dagen terug kwamen we bij de 100 km-steen ook al door het plaatsje Brea. Twee Brea's dus op een onderlinge afstand van maar liefst 76 kilometer. Maar goed dat Felix (Daan) ons hier niet is op komen zoeken, want hij had er vast geen raad mee geweten, onze casanova. 

                                                

31 kilometer telt de dagafstand als we arriveren bij de albergue in Melide. Niet gepland maar het kon niet anders. Het is groot feest in deze stad en veel jeugd is verkleed maar ook behoorlijk zat. Wat het is weten we niet maar het lijkt op iets van carnaval met een soort van kroegentocht. Veel livemuziek met trommels en doedelzakken. Erg gezellig maar wij zijn na 31 km en zoekende naar de albergue nog niet echt in de mood. De stadsherberg heeft nog plaats voor ons. Na het douchen gaan we op zoek naar eten. Bij een pizzeria gaan we aan de paella, even wat anders dan het standaard menu peregrinos. Het smaakt ons goed en het lukt ook nog mail binnen te halen en een bericht te plaatsen. De stadsfeesten laten we voor wat ze zijn. PP valt als een blok in slaap maar T raakt door de muziek en het vuurwerk niet in slaap. 



12 september  2011

Melide-Brea (Arzua): 27 km.

dag 135, totaal: 2788 km.

 


 

Onderweg van Melide naar Brea op de 12e, passeren we weer een hoop kleine gehuchten, dorpjes en de stad Arzua. Het is groen en het is mooi voor de korte tijd dat we dit zien. Maar het mooi vinden komt waarschijnlijk doordat het anders is dan wij gewend zijn. Door alles heen zien wij dat de tijd hier stil heeft gestaan. Men leeft hier op het platteland zoals dat bij ons 40 tot 50 jaar terug was.

Is dit armoede of weten ze hier niet beter?

De tamme kastanjes zijn rijp en dat is ruim een maand eerder dan in Holland. We rapen er een hoop bij elkaar en er zitten lekkere knoepers bij. Ze hebben hier gek genoeg wel een iets andere vorm. Zijn de kastanjes in Holland wat appelvormig, hier zijn ze iets meer peervormig. De vrouwen onder ons weten wel wat we hiermee bedoelen te zeggen... Zij zijn op het gebied van vormgeving beter thuis. Smaken doen ze het zelfde als bij ons, heerlijk knapperig. We eten ons letterlijk strak aan de kastanjes.  

        

 

                                              

In dit gedeelte van Spanje, in Galicië, zien we weer een heel andere natuur. Flinke bossen met aparte bomen, bomen die we zo een twee drie niet herkennen. Als we er doorheen lopen lijken het tropische regenwouden. Schors van bomen die als lianen naar beneden hangen en bladeren grijs en groen van kleur. Het is cultuurbos, alles is in nette rijen aangeplant. Er staan ook knoepers bij met een behoorlijk omvang, die al behoorlijk wat jaartjes oud zijn. Als we wat vers blad te pakken krijgen en dit kneuzen, is het duidelijk dat het hier eucalyptusbomen en bossen betreffen. Het ruikt heerlijk, het ruikt maar de sauna.

 

Vliegen is een heel ander hoofdstuk en nog niet benoemd. bij ons hebben ze de vliegenmepper uitgevonden. Hier lijken het geliefde irritante huisdiertjes te zijn. Waar we ook komen, in welke bar we zitten of in welk restaurant we eten, overal vliegen, en niet zo weinig ook. Als pelgrim komen we natuurlijk niet in de duurste gelegenheden maar vliegen dat hoeft toch niet als we zitten te eten of gewoon niets zitten te doen. Ze laten zich niet zo makkelijk vangen en zijn al dat slaan gewend. Maar het voelt niet prettig en het is gewoon vies om te zien dat er vijf à zes vliegen tegelijk aanvallen op je voorgerecht als het op tafel wordt gezet. Bij het hoofdgerecht vermenigvuldigt dit aantal. Vlug eten, flink vliegen slaan en krabben is wat een klein onderdeel van de camino is geworden. Ook dat is Spanje...

 

13 september 2011

Brea (Arzua)-Monte de Gozo: 23 km.

dag 136, totaal: 2811 km.

 

 

Vandaag de 13e in het gehucht Lavacolla, zien we een oude man vruchten uit een boom plukken. Hij heeft de bodem van zijn mandje al vol liggen. Vol belangstelling stoppen we en knikken we naar hem. Hij is vijgen aan het plukken, groene grote vijgen die er niet uitzien zoals wij ze in de winkel gewend zijn te kopen.

In simpel Spaans gaan we het gesprek aan en voor we er erg in hebben, hebben we de eerste verse vijg te pakken en in de mond. Eerst nog met schil erom, maar na een Spaanse uitleg met gebarentaal begrijpen we dat ze lekkerder zijn zonder schil. De vrouw des huizes komt erbij en biedt ons nog meer aan. We hebben inmiddels de handen al vol en eten ons voor het eerst de schompes aan de verse vijgen. Het blijkt een heerlijke zoete sappige vrucht te zijn. Weer een ervaring rijker en een aanwinst in onze vitamineleuze voor onderweg. 

 

In San Marcos op de camino komt ons stapvoets een grote blauwe bus tegemoet gereden. Het kenteken geeft aan dat de bus uit Nederland komt. De weg is smal en we moeten aan de kant maar steken gelijk onze handen op naar de chauffeur als teken eindelijk eens een kwak Hollanders op een hoopje te zien. Als we op de bus de tekst "Maaskantreizen Lith" zien staan, stappen we midden op de weg en kan de chauffeur niet anders dan stoppen.

Hij opent de zijdeur en na een korte Nederlandse klets krijgen we veel respect toebedeeld van een hoop caminotoeristen uit de regio Brabant. Het was heel kort maar ook heel leuk. 

In Monte de Gozo checken we in in de albergue die ruimte bied aan 800 pelgrims. Er is een compleet winkelcentrum bij met restaurant, bar en.....wifi. Ons laatste bericht "up to date" voor aankomst in Santiago gaat nog voor middernacht ter perse.

Hoe laat we naar bed gaan weten we nog niet. Hoe laat we morgenvroeg opstaan weten ook nog niet. Maar dat we morgen, 14 september 2011 om 10.00 uur, voor de kathedraal staan te zwaaien naar de camera van de webcam is voor ons zo zeker als wat. Nog 5 kilometer te gaan, dat moet lukken. Als jullie niet weten waar je op moet letten; wij zijn die twee gekken, het uitbundig zwaaiende verliefde koppeltje, gekleed in het grijs, felgeel en blauw met de oranje crocs, maat 39 en 47. Dat kan niet missen toch?

 





Reacties

139. Santiago de Compostela...

14 september 2011

Monto de Gozo-Santiago de Compostela : 5 km.

dag 137, totaal: 2816 km.

 

 


 

We zijn vanmorgen om 9.15 uur aangekomen bij de kathedraal in Santiago. Om 10 uur zijn we op de webcam te zien geweest en door enkelen ook werkelijk gezien. Vandaag gaan we wat orde op zaken stellen en een en ander regelen voor de terugreis over 2 weken. Morgen gaan we al onze verplichtingen regelen en alle speciale wensen voor kaarsjes die we meegekregen hebben ten uitvoer brengen. In het bericht van morgen komen alle namen voor wie we een kaarsje zullen branden. We blijven dagelijks verslag doen van onze belevenissen, ook van ons laatste wandelstuk, totdat we weer thuis terug zijn. Jullie kunnen ons dus nog even blijven volgen. Bericht wordt niet weggehaald maar aangevuld.

 

Vervolg Santiago de Compostela

 

Het korte stukje tekst dat we gisteren (14-9) geplaatst hebben was natuurlijk om jullie vast te laten weten, dat we aangekomen zijn. Maar daarvoor hebben nog wel een stukje moeten lopen. We hebben in de albergue in Monte de Gozo een beetje uitgeslapen omdat het nog maar 5 kilometer is naar Santiago de Compostela. Ontbijten doen we bij de self-service in het restaurant van het immense complex. Hier kunnen 800 pelgrims ondergebracht worden. En geloof het of niet, er zijn dagen in het hoogseizoen dat het nagenoeg vol zit. Verderop het complex is nog eens voor 800 personen onderdak mogelijkheid. Dit complex is in 1989 gebouwd ter ere van het bezoek van de paus aan Santiago de Compostela, om alle bezoekers onder te kunnen brengen. Als pelgrimsonderkomen best wel luxe te noemen. 

Na het passeren van een groot monument voor de pelgrims dalen we de helling van Monte de Gozo en bereiken we snel de buitenwijk van Santiago.

 

We gaan met het bord Santiago op de foto, ons eerste plaatje in "de stad", waar we rond half negen binnen lopen.

Via een bochtige en goed gemarkeerde hoofdweg worden we naar het oude stadsdeel in het centrum geleid. We passeren enkele prachtige oude gebouwen en daar.....ineens staan we op de Praza da Inmaculada, tegen de noordelijke zijgevel van de kathedraal aan te kijken. Honderd meter verder lopen we de Plaza do Obradoire op en staan we op het grote plein recht voor de kathedraal. We zijn blij verrast om zo vlug al hier te zijn en we worden er een beetje stil van. Maar we zijn nog niet bezig met wat er in onze hoofdjes om gaat. Het is kwart over 9 en er is nog geen drukte op het plein. We gaan gelijk op zoek naar de webcam, die we na een rondje om de kathedraal weten te traceren op het grote plein rechts tegenover de hoofdingang.

Als het 10 uur is gaan we aan de gang zwaaien, huppelen, springen, polonaise en solo acties. En warempel, we worden gezien en herkend..... PP's dochter Lotte meldt zich aan de phone en ziet ons rechts onder in beeld. Zoon Roy meldt zich iets later en heeft onze beelden alvast gesaved. Uit de vele reacties later op de dag lezen we dat er meer volgers zijn die ons gezien hebben. Maar goed dat PP een fel fluorescerend truitje aan had, anders was het vast wat minder herkenbaar geweest. Norbert is ook naar het plein gekomen en verwelkomt ons hartelijk. We treffen nog vele andere meer en minder bekenden van onderweg. 

Op het ontvangstbureau voor pelgrims is het niet druk en kunnen we zo door naar de balie. Na wat kleine formaliteiten en het overhandigen van onze "credentials" ten bewijze van de gelopen pelgrimstocht, krijgen we na de felicitaties de "Compostela" (religieuze oorkonde) uitgereikt. Onze namen in het Latijn erop vermeld. Apetrots en de eerste zichtbare emoties van T rollen over haar wang. We voelen ons blij en happy omdat we dit punt in ieder geval al gehaald hebben. 


Dan is het postkantoor aan de beurt om ons zoek geraakte pakketje op te sporen. E.e.a. vernomen via J&PP, onze back-up. Wel een kaart maar geen pakketje. Ze snappen het niet en wij nog minder. Op ons aangeven krijgen we een adres van vervoerder MRW elders in de stad. We wisten al dat het probleem door TNT was overgedragen aan MRW. Aldaar in ons beste Spaans en de barcode erbij, het pakketje op de computer kunnen traceren. Het ligt op een andere vestiging. Na 18 uur kunnen we het op dit kantoor af komen halen. Wij blij en J&P ook.

Daarna gaan we naar de pelgrimsmis in de kathedraal, die afgeladen vol blijkt te zitten. Indrukwekkend al dat publiek.

Gelukkig vinden we nog 2 zitplaatsen in de zuidelijk zijvleugel. Tijdens de mis gaat onze aandacht niet uit naar de gesproken teksten van de kerkdienst, want die verstaan we niet. We laten onze gedachten dwalen en de afgelopen maanden komen in willekeurige volgorde in vogelvlucht voorbij.

 

In gedachten zien we alleen nog maar de mooie momenten. Minder mooie momenten lijken zo gauw vergeten en zijn op het geheel van ondergeschikt belang. We hebben het de afgelopen maanden prachtig gehad en veel momenten intens beleeft. Een beleving van enorme waarde die ons altijd bij zal ons blijven. De hoop de "butafumero" (wierookvat) door de kerk te zien slingeren hebben we tegen het einde van de mis opgegeven. Er hangt niets aan het touw voor het altaar, wat volgens ingewijden betekent, dat er niet geslingerd gaat worden. Als de mis ten einde is en we aanstalten maken onze bankjes te verlaten en achter een grote pilaar vandaan kruipen, worden we hartelijk toegeroepen door een Duits sprekend persoon. Als we opkijken zien we Armin Hippe dolenthousiast op ons af komen. "das ich gerade euch hier treffe". Pelgrim Armin, waarmee we in Noord Frankrijk voor Vezeley verschillende dagen opgetrokken hebben. Hij is hier "toevallig" met zijn vrouw op vakantie. We zoeken een terrasje bij de kathedraal om even een half uurtje bij te kletsen. 


Als we afscheid van elkaar genomen hebben, gaan wij op zoek naar bar Ines aan de Rua de Rodriguez de Viguri. De bar wordt gerund door de moeder en zus van Ana, een vriendin van P&J, die we in Logrono al ontmoet hebben. We zijn uitgenodigd om tijdens onze pelgrimstocht bij haar te verblijven. Als we ons melden aan de bar blijken we verwacht te worden en maken we kennis met de familie van Ana. Ana treffen we iets later en als we ons toilet gedaan hebben gaan we even de stad in. Als de terugreis voor over 14 dagen geregeld is en het pakketje afgehaald, moet Ana terug en gaan wij op zoek naar Norbert voor het avondeten. Het worden heerlijke St. Jacobsschelpen en pulpo. T gaat aan een vol bord met gamba's. Bij deze gelegenheid behoort een goede wijn en daarom de wijnkaart geraadpleegd. Dat proeft heel wat beter als " vino de peregrino". Bij het dessert is de ober heel erg scheutig met de whisky en wordt er ook nog een onbekend sterk goedje in de kleur geel op tafel gezet met drie borrelglaasjes van de zaak. Een mooi einde van een mooie dag als we met Norbert nog een laatste afzakkertje pakken op een terras bij de kathedraal. 

 

Na een kwartiertje lopen zijn we bij bar Ines die juist de deuren sluit. We laten weten dat we thuis zijn waarna we 5 verdiepingen hoger moeten maar met een voldaan gevoel in bed kruipen.

 

Reacties

                                                                              14 september 2011

allez vous à Fistera..?....encore de belles photos ...Merci...

Mille Etincelles d' ETOILES..dans vos Vies ...Bravos ..Bizoux ....  

Therese                                                                         

 

Ik heb jullie de hele wandeling gevolgd en neem mijn petje voor jullie af. Bedankt voor alle mooie verhalen en foto's. IK heb jullie vanmorgen gezien op de webcam en zelfs jullie dansje. Prachtig. Geniet nu maar lekker van jullie vakantie en voor straks, wel thuis.

groeten Marion Hendriks zus

 

Ave,
Bij het lezen van jullie bericht even kippenvel en een traan!
Superprestatie, te gek... ga nog even stug door, zien jullie dan weer
in het normale leven.... Neem er een op! doen wij dat ook Sante...
Dikke kus Yvonne

 

You have walked a long time on your feed. 3000 km.  Now you can fall on your knees. Peter. You know what I mean. Good luck.

One of your best friend

 

................. Ik ben er gewoon even stil van. Kei geweldig gedaan.
Bravo. Applaus. Staande ovatie. Allemaal voor jullie. Nu nog naar Fisterra...
Succes ! Franca

 

Super en geniet van de laatste twee weken.....lieve groet SAN en de kunsten

 

Proficiat met jullie schitterende prestatie. Wij hebben jullie regelmatig gevolgd en zijn verzot geworden op de foto's en reisverslagen.
Peter, ik ben ook een beetje jaloers geworden op jouw Italiaans macho-kapsel............lukt bij mij helaas niet meer.  En..........ik wil ook een Miriam !  Fijne tijd nog daar en we hopen jullie snel te zien.

Frank-Yvonne-Harm-Ma.

 

 

Hallo Peter Paul en Tonny, Gefeliciteerd!  Jullie hebben het eindpunt gehaald. Geweldig! Onze complimenten! 

Groetjes Leo en Marijke

 

Van harte proficiat met het behalen van al deze kilometers.
Petje af voor jullie, geniet er nog van en ga lekker vakantie vieren dat hebben jullie wel verdiend. Veel liefs, Herma

 

Proficiat!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ben ik ff een ruim weekje naar Zwitserland en ondertussen maken jullie stiekem de tocht af.... Enfin, morgen ga ik er weer eens voor zitten om weer "bij" te komen. Ondertussen kunnen jullie lekker "bijkomen".

 

PS; 
En ondertussen petje af uiteraard. Dat ik had ik nog op tegen het verbranden in de bergen van Heidi..... Respect voor deze grandioze prestatie. 2816 Km. in de benen, da's niet nixxxxx. Wij gaan volgende week een klein weekje wandelen in Sauerland, maar wij doen wat voorzichtiger: ca. 20 Km. per dag. Ruim genoeg voor een beginneling als ik.......Ga maar 'ns lekker nagenieten van jullie geweldige prestatie!
We zijn razend benieuwd naar de rest van al jullie verhalen.

Henri

 

Het einddoel bereikt. Gefeliciteerd. Een prestatie die respect afdwingt.Piet Manders

 

Ben vanmorgen even uit een overleg gelopen op mijn werk met de smoes "dat ik een telefoontje had" en op de webcam gekeken om 10.00 uur. En warempel, ik zag jullie zwaaien!!! Ik was zó blij voor jullie!! Zó apart, zó geweldig, zó knap vind ik het van jullie!!!! Heb al jullie verhalen gevolgd en het leek erop of ik een beetje meeliep. Was elke dag weer benieuwd naar het volgende verhaal. Ook schitterende foto's!! Bedankt "dat we mee hebben mogen kijken.."! 
Nog 'n fijne 2 weken en geniet van elkaar!

Armella

 

 

Zoo trots! vond het leuk jullie te zien vanochtend op de webcam! was wel even moeilijk te zien maar uiteindelijk toch gespot, voor degene die het de rauwe opname daarvan nog willen bekijken, ga dan naar : 
http://www.youtube.com/watch?v=vWduzlXct-w
En mams+pepe, op FB zijn ze ook trots : 
http://img192.imageshack.us/img192/9537/trots.jpg

Geniet van de laatste paar dagen, tot snel!! Xxx

Thuisblijver

 

proficiat.... grandioos..... respect.... Vatte er mar inne op (of twee). Jullie hebben het verdiend. Geniet nog van de komende dagen en misschien ontmoeten we elkaar een keer in Schaijk.
Ik zal jullie verhalen missen. Heb er echt van genoten en vaak met Riet (moeder) besproken. Heel veel groetje en goede terugreis.

Mieke van Zandvoort

 

                                                                              15 september 2011

Met trots en blijheid geschreven, jullie hebben jullie doelen bereikt! Wat een prestatie, en wat een geluk dat we dit door jullie verhalen mee mogen beleven. Geniet en succes met de wandeling naar zee!

Maria en Hans

 

Beste Peter Paul en Tonnie. RESPECT RESPECT. Ik moet er niet aan denken zo'n klere eind te moeten lopen. Met de motor lijkt het me al een onbegonnen werk. Veel plezier met jullie verdere verblijf en geniet er van groetjes Loek

 

Hoi PP en T, Gefeliciteerd met het behalen van jullie doel. diepe buiging, petje af, knap gedaan en respect. alvast bedankt voor de mooie reisverhalen. sluit deze reis mooie af en tot binnenkort.
Henk, Louis, Marcel en Monique

 

Ik heb zeer veel bewondering voor jullie beiden. Stiekem toch wel een beetje jaloers op jullie. Lijkt me heerlijk om op deze wijze je grenzen te verleggen en in een soort van retraite te gaan. Ik zou willen dat Annemarie dit ook zou kunnen. Grtjs van ons beiden en see you soon!

Geert Greveling

 

Wat een prestatie jongens, neem mijn petje diep voor jullie af. Van Harte Gefeliciteerd met deze topprestatie. Ik ben trots, blij, opgelucht dat jullie het allebei gehaald hebben, en hoe......
De druk is er af, geniet van jullie welverdiende vakantie, en heel veel dank voor 5 maanden leesplezier.

Dikke kus Anja & Wim

 

Twee gelukkig lachende mensen, voor wie veel petjes worden afgezet, lees ik. Alhoewel ik geen petje heb en ook geen toupetje, zet ik even een betraande bril af, waarvan de ruitenwissers het niet doen. Ik moet je ook hartelijk groeten van Annemarie geven. Erg knap. Ze dweilt net onder mijn voeten door. Zou dit de laatste reactie zijn of komt er nog meer? Groeten, mam XXX

 

RESPECT VOOR JULLIE ALLETWEE!!!!!

Willem en San

 

Allereerst VAN HARTE GEFELICITEERD !!!!!!

Mijn volgers is wat later daarom is mijn reactie wat later.
Geweldige prestatie, ik doe het voorlopig nog niet na.
Geniet van het moment. We zien jullie nu over een niet al te lange tijd wel aan de bar bij de Waterman.

Groetjes Marja

 

Brea en Felix

Geweldig!! Geniet nog van de laatste weekjes en tot het einde van de maand. We verheugen ons erop jullie weer te zien!
Daarna weer lekker een weekendje met de familie. Heerlijk bijkletsen.
We zijn trots op jullie

GroeteCasanova. (Daan)

 

Van Harte gefeliciteerd met jullie fantastische prestatie en het bereiken van Santiago de Compostela. Wat een belevenis, om jullie verdere leven mee te nemen. Ik heb jullie verhaal in zijn geheel gevolgd, een ook bravo voor jullie verslagleggen van deze supertocht. 
Geniet met volle teugen na van deze prestatie.

Jeanne Scholts

 

Hoi PP en T.

Super gedaan en wat een mooie trip moet dit voor jullie zijn. Ik word er stil van. Geniet er nog even flink van voordat jullie weer hier in het "normale" leven komen. Groetjes Wilton en Dicky

 

Proficiat, het is jullie gelukt om te voet in S.d.C. aan te komen. Een prachtige prestatie van wereldklasse Veel mensen ontmoet, mooie natuur en een mentale opsteker. Voor zover ik het meegekregen heb zonder al te veel pijntjes. Maar die zijn op slag vergeten als je het plein achter de kathedraal hebt bereikt. super klasse.

Paul en Diny

 

Hartelijk gefeliciteerd.

Geweldig gedaan. Ik heb heel veel respect voor jullie.
N
og veel loopplezier met de laatste kilometers.
Groetjes Ineke.

 

Geweldige prestatie. Mooie verhalen.

Wim Stevens

 

Bravo..Mes Amis ...Merci*.* Santiago*...Beau Pèlerinage ...Je garde un Souvenir ..Magique de vous deux ...A bientôt..pour la ..suite ....

Therese

 

                                                                              16 september 2011

Fantastisch, Geweldige prestatie!. Nogmaals dank dat wij dit hebben mogen meebeleven via jullie reisverslagen. Antonette en Paul S.

 

Tonny en Peter Paul,
ik heb jullie regelmatig gevolgd op de site geweldig wat een geweldige prestatie. nog een fijne vakantie. Groetjes Ria van Gerven

 

Van Harte Gefeliciteerd ! 
Ook ik heb genoten van de mooie reisverhalen ,
groetjes Rosemary

 

Hele mooie prestatie. Super gedaan. Tot in Nederland.

Jeanne en Theo

Super!!!!! Jullie zijn kanjers!!! Wij denken dat jullie nog lang kunnen teren op deze zeer bijzondere reis. Wij hebben allemaal genoten van jullie verslagen, en we kunnen ons voorstellen dat jullie dit zelf ook nog eindeloos gaan doen door ze na te lezen en zo te herkauwen. Ongetwijfeld gaan jullie nog ff verder genieten van elkaar en het laatste gedeelte tot "het einde van de aarde". Volgens ons is de uitdrukking van die laatste loodjes hierop niet van toepassing. Groetjes en tot gauw.

Paul en Wilhelmien

 

                                                                              17 september 2011

Tonny en Peter-Paul het is wel al weer enkele dagen geleden, maar ik wil jullie toch nog feliciteren met jullie aankomst in Santiago. Een geweldige prestatie vind ik. En ook heel bijzonder dit samen te ondernemen en te volbrengen. Het was hartstikke leuk om jullie tocht in woord en beeld te kunnen volgen, ik heb er echt van genoten. Hopelijk genieten jullie dit laatste stukje ook nog volop.

Groetjes, José Buijs

 

Proficiat met deze prestatie. Dank dat we jullie tocht op deze manier mochten meemaken, jullie verhalen waren een genot om telkens weer te lezen. Goede thuiskomst.

Eline en Harrie

 

Hello                                                                      18 september 2011

Bravo ! My brother told me that you arrived in Saint Jacques .i'm proud of you

François

 

                                                                              20 september 2011

Proficiat! Jullie inspirerende verhalen hebben mij 4 maanden lang geboeid! Ook tijdens onze eigen Pieterpad kampeerwandelweken. Dank daarvoor. Een aantal van onze wandelaars herkenden jullie nog van onze ontmoeting op het Pieterpad vorig jaar. Ook zij hebben jullie verhalen met veel belangstelling gevolgd.Blijf onderweg, ook nu je Santiago hebt bereikt, want dat is het mooiste wat er is!

Leon Op Stoute Schoenen

Gefeliciteerd dat jullie deze prestatie hebben geleverd. Wij nemen diep ons petje af. We zullen jullie boeiende verslagen missen
en gaan volgende week de laatste 132 km van het Pieterpad lopen, zullen dan zeker weer aan jullie denken. Het gaat jullie goed.

Jaap en Lia Vriens

 

Bedankt dat jullie een kaarsje hebben opgestoken. En het werkt: vanmorgen stap ik de deur uit, en jawel hoor, wat ligt daar in het grind, zo voor het oprapen??? Een echte Euro!!! Dat kan geen toeval zijn. Tot ziens.

Willie Manders

 

Proficiat met het behalen ....beiden supergoed gedaan........xxx Nita

 

Graag wil ik jullie van harte feliciteren met het volbrengen van de Camino! Ook dank voor de prachtige verslagen van jullie reis. 
Buen Camino

Martin Verschuren

 

Tonny en Peter Paul, wat ontzettend goed van jullie. We vinden het zo'n ontzettend knappe prestatie die jullie neergezet hebben. We hebben grote bewondering voor jullie. We zullen dadelijk de verhalen gaan missen. Nog een paar fijne weken en zien jullie snel weer in het Schaijkse.
Groetjes Angeliek en Mari

 

Proficiat PP en T met een geweldige prestatie met emotionele diepgang.

Charles

 

Schitterende foto's, schitterend verslag, schitterend resultaat!
Bedankt, ik heb ervan genoten.

Jos

 

Respect voor het voltooien van deze reis naar jezelf en elkaar. You never walk alone. Lekker uitrusten, geniet ervan en rustig weer terug komen (lopen?)

Koos & Aukje

Gefeliciteerd, een geweldige prestatie.

Rust nu maar lekker even uit en probeer te herstellen van al je bultjes en pijntjes. Tot weerziens in het vochtige Nederland.

Arie en Gerrie van K.

 

Prachtige prestatie, prachtige verhalen...maar het meest zal ik de reactie van Mama van der Heijden missen. Geniet ervan.

Rianne en Christ

 

                                                                              22 september 2011

Tonny, wat straal je toch gelukkig. Je zult al wel vele vrienden gemaakt hebben op zo'n tocht. Maar zeer blij ben ik dat je toch de echte ware vriend PP in je leven gevonden schijnt te hebben. Je pelgrimstocht zou tegelijkertijd een proeftijd zijn. Prachtig als het is geslaagd en jullie voor je leven bij elkaar willen horen. Lieve kinderen, tot volgende week, mama XXX



































Reacties

140. Kaarsjes en foto's...

15 september 2011

rustdag Santiago de Compostela

dag 138, totaal: 2816 km.

 


 

Een dagje lekker bijkomen en een dagje nagenieten van de aankomst in Santiago. Het bed was voor PP net iets te kort maar diagonaal liggen viel niet tegen. In ieder geval beiden een goede nachtrust gehad en tot 8 uur blijven liggen. Dat heet uitslapen voor ons. We krijgen een goed ontbijt in de bar van Ines en gaan rap op pad naar de kathedraal om Hugo met Miriam te verwelkomen. Bij de pelgrimsontvangst horen we Miriam al balken. Hugo is al binnen bij de "Compostela" balie. Zijn broer en een vriend hebben de zorg voor Miriam overgenomen. Als Hugo naar beneden komt is het een hartelijk en emotioneel weerzien met hem. We zijn blij dat hij en Miriam het gehaald hebben. In de korte periode van pelgrimeren hebben we juist met Hugo een speciale band gekregen. 

Voor we samen wat gaan drinken gaan we eerst de kathedraal in omdat Hugo nog wat kaarsjes wil ontsteken. Wij doen dat vanmiddag. We zien de "butafumero" voor het altaar hangen, wat betekent dat hij vandaag in de mis geslingerd gaat worden.

 

         

Als Hugo zijn plicht gedaan heeft in de kathedraal en nog even in gesprek gaat met Lucas en Noortje, die we treffen in de Noordvleugel, komt er een oppasmonnik of bewakingspater in geel-blauwe pij naar hem toe die hem vriendelijk doch dwingend verzoekt zijn keppeltje af te doen. Als Hugo dat weigert en hem vriendelijk in het Engels aanspreekt, weigert hij Engels te spreken terwijl hij dat kan. Uiteindelijk wil de monnik hem bij de arm nemen en naar buiten werken. Maar dan wordt Hugo terecht kwaad. Hij is een christen, gelovig maar vooral een goed mens. Hij is koster van een kerk in Antwerpen. Als je dan ook nog bedenkt dat hij vanuit Antwerpen zijn pelgrimstocht naar Santiago hier vandaag heeft volbracht, dan verwacht je niet zo bejegend te worden in het huis van god. Wat een poppenkast allemaal. Wij denken dat de bewakingspater het niet helemaal snapt. 
Na een bak koffie nemen we afscheid van Hugo en Miriam en beloven we elkaar gauw weer eens te bezoeken.
Om iets na 11 zijn we terug in de kathedraal voor het grote spectakel, de "butafumero". Het is nog een uurtje voor de mis begint, maar om een goede plaats te hebben moet je zo vroeg zijn. Een half uur later is de kathedraal afgeladen vol. Na de communie zien we de speciaal geselecteerde trekpaters in de nabijheid van het altaar verschijnen. Ze nemen positie in bij het touw. Dan zakt de "butafumero" tot een meter boven de grond en wordt de wierook aangestookt. Het vat wordt door de slingerpater in beweging gebracht, waarna de trekpaters met ritmische op en neerbewegingen de "butafumero" al rokend tot bijna tegen het plafond aan slingeren. Het is een magnifiek spektakel. Er wordt gezegd, dat de "butafumero" wordt geslingerd om de stank te verdrijven van de stinkende pelgrims die maandenlang onderweg zijn geweest...?

 

                                 

Na de mis wordt het tijd onze beloften in te gaan vullen. Menigeen heeft ons gevraagd een kaarsje voor hen te branden in de kerk in Santiago. We zijn heel Santiago afgelopen om een kerk te vinden waar echte kaarsen mogen worden gebrand. Helaas overal alleen maar elektrische kaarsen. Derhalve hebben we voor iedereen als vermeldt een elektrische kaars ontstoken in de kathedraal van Santiago de Compostela.

 

                            


Speciaal voor Arnold en Willie en op verzoek van de familie Floquet uit Pomacle voor Jacques, hebben we de foto's geplaatst bij de kaarsjes in de Mariakapel van de kathedraal.

Wij hebben in de kathedraal voor de volgende mensen een kaarsje opgestoken:

 

  • De familie van der Heijden uit Schaijk,
  • Arnold sr. overleden 13-4-2004
  • Arnold jr. overleden 5-8-2008
  • De familie Smelt
  • Willie van den Burgt, overleden 23-4-2010
  • Mevrouw vd Leest uit Geffen
  • Annie En Willie Manders uit Schaijk
  • Frans en Annie van Boekel uit Schaijk
  • Thea den Tieleman uit Boekel
  • Parochie St. Christoffel Roermond, Marcel
  • Schoeber
  • Pastoor Schoenmakers uit Meijel en zijn parochie
  • Jan en Riet uit Beek
  • Zusters vd voorzienigheid,  Zr. Geertrude Maastricht
  • Marie-Paul Dejardin (Fr),
  • Jacques Floquet uit Pomacle, overleden 24-5-2011
  • Le Maire de Chavanges, Guy et Sylvette Pierson (Fr)
  • Harrie en Eline Kuppens uit Oosterhout
  • Bert en Ans Verschure uit Glux en Glenne
  • Cor en Mieke Noordermeer uit den Haag
  • Jose en Odette Fernandes uit Gueugnon (Fr)
  • Madame Therese uit Miradoux (Fr)
  • Etienne, Guilloume en Jean-Noël van der Peere (Fr) et Herve le Chanu (Fr)
  • Fam. De Bonth- Janssen uit Rosmalen
  • Jac Martens
  • Pelgrim Norbert Lutz (De)
  • Pelgrim Illona uit Gouda
  • Pelgrim Mary Kazaa (Ch)
  • Pelgrim Armin Hippe (De)
  • Pelgrim Christian Fischer (De)
  • Pelgrim Hugo van Pelt (Be)
  • Pelgrim Anne-Isabelle (Fr)
  • Pelgrim Joseph (Ch)
  • en alle anderen die het hard nodig hebben. 

 

Later in de middag ontmoeten we pelgrim Josef die net het rondje Muxia en Finisterra voltooid heeft. Daarna gaan we terug naar ons onderkomen bij Bar Ines waar we onder het genot van een drankje en een hapje in de bar ons bericht op de reislog gooien. We zijn blij verrast met de vele hartelijke reacties die we van jullie ontvangen. 

 

                                        

 

Dan belt zus Mieke met de trieste mededeling dat T's ome Toon vandaag op 87 jarige leeftijd is overleden. We wensen tante An en de kinderen heel veel strekte toe.

 




Reacties

141. Het eucalyptusbos...

16 september 2011

Santiago de Compostela-Negreira: 23 km.

dag 139, totaal: 2839 km.

 

Het overlijdensbericht van ome Toon komt hard aan en T heeft het er moeilijk mee. Ome Toon was het beste maatje van T's vader en een geliefd man in de familie. Hij was een sterke man. Maar dat wil op deze aardbol niet alles zeggen. Een troost moge zijn, dat hij de respectabele leeftijd van 87 jaar heeft mogen halen. 

Vandaag de eerste dag van onze tocht, vanuit Santiago een rondje langs Muxia en Finisterra. We hopen de 210 kilometer te kunnen volbrengen binnen de tijd die ons nog rest tot aan de terugreis, want die is reeds geboekt. Ines had voor ons een ontbijtje klaar gezet, wat we in stilte naar binnen werken. We willen haar niet wekken, afscheid voor een paar dagen hadden we al genomen en ze weet dat we vroeg op pad gaan. Als we aanlopen zitten we gelijk weer op de camino Maar daarvoor moeten we eerst nog 1,5 kilometer naar de kathedraal omdat de route naar Finisterre/Muxia daar aanvangt. De 1e etappe biedt ons weinig overnachtingsmogelijkheden tot aan Negreira. Een route die eindelijk weer iets weg heeft van de Franse GR's, klimmen en dalen over smalle rotssteenpaden door schitterende natuur. We voelen ons weer helemaal in ons element. Het pad voert door uitgestrekte eucalyptusbossen. Opvallend is dat deze bomen veel kale toppen hebben. Eucalyptushout wordt hier gebruikt voor de papierindustrie maar we vragen ons af of dit hout ook geschikt is voor houtbewerking of kachelhout. Voor ons zijn deze bossen in ieder geval een mooi gezicht. Je ruikt in het bos ook de geur van de eucalyptus echter niet zo sterk als het extract wat wij kennen van de sauna of de badolie. Wel als je de bladeren van deze bomen tussen je vingers kneust. We hebben wat zaaddopjes opgeraapt en gaan deze thuis planten. Kijken of het lukt. 

 

We passeren verschillende kleine plaatsje zoals As Moas, Carballal, Quintas, Augapesada, Trasmonte en A Barca, voordat we uiteindelijk Negreira binnen lopen. Hoogtepunt onderweg is de Rio Tambre bij de Ponte Maciere. Ruige stenen in de rivier met niveauverschillen en watervallen. Daarbij de middeleeuwse brug over deze rivier uit de 14e eeuw, die in de 18e eeuw gereconstrueerd is.

 

                      

Onderweg treffen we 2 oude Spaanse dames in een bushokje die ons erg vriendelijk aanspreken als we "buenos dias" roepen. Of we een appeltje willen en ze halen ergens vanuit hun rokken een paar kleine appeltjes. Het is hartelijk bedoeld en we nemen de appeltjes met dank in ontvangst. Uit het korte gesprek begrijpen we dat ze op de bus wachten omdat de auto kapot is. Spreken doen we de Spaanse taal nog niet ze goed, maar begrijpen gaat al een stuk beter. 

 

We leren onderweg een Sloveens stel kennen die bijna aan hun pensioen toe zijn. Hij spreekt redelijk Duits en zij verstaat alleen Duits. Hij heeft al korte camino-ervaring en zij is er voor het eerst. We besluiten een tijdje met hen mee op te lopen. 

                            

Onderweg komen we heel veel tamme kastanjes tegen. Ze zijn rijp en liggen met bosjes op de grond. We rapen een zakje knoepers bij elkaar en horen van het Sloveense stel hoe we kastanjetaart moeten maken. Dan zien we hem ineens de sloot  in duiken en even later met twee levensgrote paddestoelen in zijn hand blij kijken. Uit het daarop volgend gesprek begrijpen we dat deze twee knoepers van paddestoelen te eten zijn en erg lekker smaken kort gesneden met ui en knoflook. We knikken ja, maar paddestoelen zo uit de natuur......stel dat het giftige zijn. We willen niet in een kistje terug komen. 

In Negreira kiezen we uiteindelijk voor albergue Lua. Wel wifi en een grote ruime slaapzaal maar verder geen faciliteiten. Als we na alle hapjes uit de supermercado nog uit gaan om te eten, blijkt PP aan de schijterij en T geen honger meer te hebben. We houden het op enkele biertjes en witte wijn met een bordje tapas en pinda's. Daarna gaan we retour Lua en vermoeid plat.


Reacties

142. Gedroogde witte bonen...

17 september 2011

Negreira-Olveiroa: 33 km.

dag 140, totaal: 2872 km.

 


 


De meeste zijn vroeg op deze ochtend omdat de te lopen afstanden hier groot zijn. Er is weinig keus aan albergues op de laatste routes. Het worden dus een paar lange dagen met flinke afstanden waarbij ook veel hoogteverschillen volgens onze kaart. De weg Negreira uit is moeilijk te vinden in het donker. Als we via de oude stadspoort komen worden de aanwijzingen beter en lopen we kort daarna via een smal stenig pad in het stille donker door een eucalyptusbos, zo verraad de geur.

Als het licht begint te worden treffen we bij het plaatsje A Pena het Sloveense stel in een bushokje, juist klaar met hun "on the way" ontbijt. Een kort praatje doet ons besluiten samen met hen verder te lopen vandaag. Ze heten Ivan en Mojca Srebot uit Zagrad en zijn een paar jaartjes ouder dan wij. We komen veel te weten over hun manier van doen en leven in Slovenië en Kroatië waar ze nog een klein onderkomen hebben aan de kust. Onderwijl lopen we door een heuvelachtig groen landschap, afwisselend bossen en landbouwgrond. Zover we kunnen kijken zien we bossen met eucalyptussen. Lekker ruiken doen ze maar mooie bosbomen zijn het eigenlijk niet omdat er verhoudingsgewijs weinig bladeren aan zitten. De bossen kijken kaal. Gelukkig dat er ook nog veel dennen tussen staan.

 

                       

 

"Horreos", staan hier in allerlei maten en uitvoeringen bij ieder huis. De meeste eerder door ons al omschreven bouwwerkjes voor de opslag van maïskolven, zijn niet meer in gebruik en lijken hier als streek bepalende monumentjes in stand te worden gehouden. Er staat overal veel maïs en we zien dat er volop wordt gekneusd. Het gaat hier op dezelfde manier als in Nederland, zo ook met het inkuilen. Veel melkveehouderijen in dit gebied. Opvallend ook de grote dikke palmbomen en juca's die we alleen maar in tuinen, op gecultiveerde grond aantreffen. In de natuur helemaal niets van dit spul te bekennen. Op grote doeken voor een huis vlak langs onze weg liggen bonen te drogen. Witte bonen, gepeld en ongepeld. Dit doet PP gelijk terugdenken aan de tijd met opa Steltje, die vaak tijdens het bakske koffie bonen zat te pellen. 

 

 

In As Moramas houden Ivan en Mojca het voor gezien na 20 kilometers. We drinken nog een bak koffie en wisselen  adressen uit. Waarschijnlijk zien we elkaar nog in Finisterra. Voor ons nog 13 kilometer te gaan omdat we waarschijnlijk Ilona gaan treffen in Olveiroa. Zij loopt dezelfde ronde als wij maar ondersom en is nu op de terugweg vanuit Muxia richting Santiago. Rond half 5 bereiken we de albergue Horreo in Olveiroa. We checken in op een slaapzaal met 11 stapelbedden. Het is er klein maar wel schoon. Ook een bar met kleine "tienda" en wifi, dus we zitten niet slecht. Na het douchen een "serveza grande" en een "vino blanco" op het terras van de albergue alwaar we achter ons getuige zijn van een gesprek tussen 2 Duitse jongens en 3 Sloveense vrouwen. We horen de Duitse jongen tegen de dames zeggen dat de "camino" niet iedereen accepteert en dat de "camino" je roept. het is voorbestemd of je hem loopt en af maakt of niet. Als wij elkaar aankijken, schieten we in de lach en nemen we een flinke slok. Een beetje zweverige taal, waarin wij ons niet herkennen. Ruim anderhalf uur later komt Ilona doodvermoeid binnen vallen. Veel verkeerd gelopen en erg veel kilometers gemaakt vandaag. Tijdens het menu pelegrino in het restaurant in het dorp vernemen we hoe het haar en haar vriend Mathieu vergaan is sinds ons laatste contact in Leon. Tot aan middernacht vermaken we ons op het terras bij de albergue met een groep van 9 personen van verschillende nationaliteit, allemaal pelgrims.

 

                              

 



Reacties

143. De Atlantische Oceaan...

18 september 2011

Olveiroa-Muxia: 33 km.

dag 141, totaal: 2905 km.

 

Iets te lang doorgezakt gisteravond, maar er zitten van die pelgrims bij die niet van ophouden weten. En de waard denkt alleen maar aan zijn eigen portemonnee, die schenkt maar. En gelijkt heeft ie. Het valt in ieder geval zwaar zo vroeg weer eruit te moeten. Maar wat moet, dat moet. Bij het toilet is het dringen, 3 plaatsen voor 30 man. Gelukkig vallen de wachttijden mee. Ilona is ook klaar en voor de laatste maal nemen we afscheid van haar. Het valt zwaar maar dat laten we niet blijken. Voor haar nog 2 dagen naar Santiago, dinsdag vliegt ze terug naar Nederland. Voor ons nog 7 dagen voor we terug zijn in Santiago. Op de camino zien we haar niet meer. Het was mooi haar te mogen hebben leren kennen, een jonge meid met een duidelijk eigen wil, hartelijk, spontaan en open. We lopen nagenoeg tegelijk aan, Ilona in oostelijke richting en wij in westelijke. Als we in het donker aanlopen zijn we met meerderen kort bij elkaar. Ieder is zoekende want de gele pijlen zijn hier schaarser aangebracht. Wat de een niet ziet, ziet de ander en ongemerkt helpen we elkaar. We voelen dat we omhoog lopen. Als het donker zich verruilt voor de schemer lopen we over een bergkam en horen we links in het dal het geluid van stromend en stortend water. De begroeiing belet ons iets daarvan te zien. We lopen op een stuk wat duidelijk de kenmerken en vergezichten heeft die we kennen van de camino Duro, mooi, schitterend en geweldig. En met het lichter worden, wordt het alleen maar mooier. Eucalyptus bossen met heide in de kleuren roze en geel als ondergroei. Veel dennen ertussen en hier en daar een dikke eik. Met het omhoog lopen stappen we langzaam iedereen voorbij. Onze conditie heeft ons inmiddels zover gebracht dat we omhoog lopen in het zelfde staptempo doen als vlaklopen. Als het licht is vangen we nog net een glimp op van de snelstromende rivier met veel ruige watervallen. De groep hebben we achter ons gelaten.

 

                                                 

Na Logoso bereiken we Hospital alwaar we op een splitsing net voorbij het dorp de afslag naar Finisterra links laten liggen. Wij gaan rechts, naar Muxia. Na een stukje asfalt met links een boel windturbines en rechts een bebost dal worden we het bos ingestuurd. Een pracht stuk natuur waar we alleen zijn. Niemand in de buurt en zelfs over de weg komt geen auto gereden. Het is nog zo'n 25 kilometer naar Muxia maar voor het eerst op de camino in Spanje hebben we het gevoel alleen te zijn. Geen pelgrims voor of achter ons te bekennen terwijl we op sommige stukken ver kunnen kijken. Van het ene op het andere moment lijken we alleen op de wereld. Het voelt heerlijk, het Frankrijk-gevoel is terug. Dumbria is het eerste plaatsje dat we aan doen. De zon schijnt inmiddels volop maar geen mens op straat deze zondagmorgen. Geld blijken ze hier in Spanje zat te hebben want de flappentapper vraagt na de eerste opname of we nog meer willen. We houden het beperkt. 

Onderweg zien we voor het eerst citroenboompjes. Ze hangen vol met citroenen en er zijn er al verschillende op kleur. Proeven lukt nog niet want ze staan op particuliere grond. 

 

                                      

De weg langs Buxan, Senande, A Grixa, Quintans en San Martino de Ozon voert over prachtig aangelegde paden die voornamelijk door bosgebied lopen. Er wordt hard gewerkt aan de camino hier en het is een aardigheid om hier te lopen. Dan ineens als het bospad sterk omlaag loopt en we het plaatsje Merexo naderen, doemt de oceaan voor ons op, zeewind, water en flinke golven.

Op dag 141 van onze tocht dan eindelijk de echte grote zee, de Atlantische oceaan in het zicht. Er gaat iets door je heen, een goddelijk gevoel. Raar genoeg geeft het een grotere ontlading dan bij de aankomst bij de kathedraal van Santiago. Van Merexo worden we via een asfaltweg door bosgebied geleid met recht onder ons, tussen de bomen door, de zee in het zicht. Even gaat de weg van de kust af een stukje omhoog. Bij de daarop volgende afdaling komen we uit op het strand voor Muxia (Mugia). Via een op het strand gelegd plankenpad worden we naar Muxia geleid. Op het strand voor pension La Cruz gaan de schoenen en sokken uit en laten we onze beursgelopen hete voeten afkoelen in het zeewater. Het tweede goddelijke gevoel van vandaag.

 

               

 

 

En op zoek naar een geschikt onderkomen in Muxia wordt het uiteindelijk ook pension La Cruz met een kamer op de 2e verdieping met direct uitzicht op zee. Maar eerst de albergue alwaar we onze oorkonde ophalen, ten bewijze van de afgelegde afstand. Een grote nieuwe albergue waar weinig pelgrims zijn op dit moment. Eten doen we in een plaatselijk restaurantje waar T bij het menu peregrino een heuse gebakken makreel voorgeschoteld krijgt en PP een flinke bord met "pulpo". 

Op de kamer een televisie met maar 1 zender, het AV1-filmkanaal. Twee spannende films krijgen we te zien, een Duitse over de walvisprofessor en een Engels gesproken actiefilm over kruisheren, ridders en kuisheid. Wat is dat lang geleden dat we film gekeken hebben, zalig...De hele nacht het ruisende geluid van de golven die op het strand rollen, een rustgevend geluid waar we heerlijk bij slapen.

 

Reacties

144. Zonsondergang in Muxia...

19 september 2011

rustdag Muxia

dag 142, totaal: 2905 km.

 


 



Heerlijk geslapen met het geluid van de golven als zachte achtergrondmuziek. Het werkt rustgevend en ontstressend. Alleen zijn wij op dit moment de rust zelve en zijn we absoluut niet gestresst. Het is half 10 geweest als we de gordijnen open schuiven en direct een vergezicht op zee hebben. Een heerlijk frisse zeewind waait gelijk onze kamer binnen als we het raam open zetten. We snuiven volle teugen naar binnen en onze longen protesteren absoluut niet. Een rustdagje Muxia hebben we gepland omdat hier van alles te zien is en vooral omdat het mooi is. We hebben her en der al wat informatie gekregen en besloten de zonsondergang en het einde van de " camino" hier te vieren. Het weer is daar fantastisch voor vandaag. Na het ontbijt lopen we Muxia in en gaan we via een smal verhard pad naar "Punta da Barca", het uiterste puntje van de rotsenformaties bij Muxia. En juist op dat punt staat de kerk van Muxia, de "Iglesia Santuario de Virxe da Barca". Een prachtig kerkje die op dit moment niet geopend blijkt te zijn. We hebben wel zicht via een getraliede deur in de kerk. Een mooie kerk waarin we ook twee kleine vissersbootjes zien hangen aan het plafond. De zee zal ook hier zijn tol wel eisen, want Muxia is een vissersplaatsje met alleen maar kleine bootjes. Vissers alleen, die hun kostje bij elkaar proberen te scharrelen. Geen grote vissersboten zoals bij ons in de havens. Het heeft wel wat hier. Het ziet er uit als minder, eenvoudiger, simpeler, geen grote investeringen, waarschijnlijk ook minder behoeftes, minder zorgen en ga zo maar door. Opvallend vinden wij de hoge leeftijden die hier in dit gebied gehaald worden. Op de kerkhoven zien we veel, erg veel leeftijden van overlijden tussen de 85 en 100 jaar. Enkelen zelfs dik over de 100 jaar. Waar ligt dat aan? Dat zie je in Nederland niet veel, toch? Bij de bekende "Os Cadris Stone" laten we ons fotograferen want dat zijn plaatjes die er niet om liegen.

 

                        

De wind waait land inwaarts en het is heerlijk om de haartjes te laten wapperen bij deze wind. Hier kun je uren vertoeven. Het mooiste van alles is, dat we hier op een enkele pelgrim na helemaal alleen zijn. Geen kluchten toeristen, geen hopen mensen, gewoon bijna alleen. Na de kerk vervolgen we het wandelpad dat omhoog loopt naar de "Monte Corpino" de hoogste berg en het hoogste punt nabij "Punta da Barca". Als we op het hoogste puntje zijn, hebben we een schitterend 360 graden uitzicht. Elkaar aankijkend weten we het, hier willen we de zonsondergang beleven.

Terug in het dorp wordt er eerst gegeten. We nemen plaats bij een visrestaurantje. PP gaat voor de "pulpo" en T voor de "gamba's". Daar hoort natuurlijk wijn bij, we nemen een Rioja, gebotteld in Logrono. Tijdens het eten zien we Ivan en Mocja aan komen lopen. Ze zijn vandaag aangekomen in Muxia en hebben hun onderkomen in de albergue genomen. Ze zijn op zoek naar wat eten maar prefereren geen vis. We laten hen weten dat we vanavond de zonsondergang gaan beleven op de "Monte Corpino".

Terug in het pension gaan we even plat om bij te tanken en uit te buiken. Als we daarna weer ontwaken gaan we naar de supermarkt om het nodige in te slaan voor bij de zonsondergang vandaag. Met twee tasjes vol gaan we op weg naar "Monte Corpione". PP via het steile pad en T via de normale weg. We zoeken de juiste steen op dit hoogste punt en het wachten is op de zonsondergang. Terwijl PP nog wat tekst schrijft voor de blog, gaat T naar de kerk van "Punta da Barca. Een mooi gezongen mis is er aan de gang. Een dame achter een klein orgel die zo prachtig zingt, het lijkt een soort van operazangeres te zijn. Na de mis zet T een kaarsje voor ome Toon. Ook hier helaas alleen maar kaarslampjes.

 



Op de Monte Corpione raken we niet uitgekeken. Het is helder weer en geen wolkje aan de lucht. Alleen aan de verre horizon een donker streepje wolken. Een flesje rode en een flesje witte wijn, wat kaasjes, nootjes en olijven met minitomaatjes, alle ingrediënten bij elkaar voor ultiem genot op dit topje. Na een schitterende serie ongedwongen foto's gemaakt te hebben, zien we Ivan en Mocja naar boven komen op het moment dat de zon is gezakt tot kort boven het wateroppervlak. Samen met hen toasten we op de zonsondergang, we drinken de zon onder. Ivan speelt nog even op zijn mondharmonica. Als we daarna terug lopen naar het dorp, bekijken we nog even de zuidelijke boulevard om te zien welke weg we morgen vroeg moeten gaan. We nemen afscheid van Ivan en Mocja voor vandaag want ook zij gaan door naar Finisterra. Terug op de kamer drinken we de resterende wijn op terwijl er weer een mooie film op Tv is. Rond middernacht is het oogjes dicht en snaveltjes toe.

 

 

                    

 





Reacties

145. Op naar het einde van de wereld...

20 september 2011

Muxia-Finisterra: 32 km.

dag 143, totaal: 2937 km.

 



 

We sluipen vroeg het pension uit. Ontbijt hebben we op onze kamer, een pak jus d'orange met bananen en chocokoekjes van Prince. Daar moeten we de eerste uren op kunnen lopen. Het is donker bij de receptie maar de voordeur is al open. Er liggen reeds 2 kamersleutels op de balie. Er zijn er dus al vóór ons vertrokken.

We lopen de weg die we gisteravond bij terugkeer van de "Monte Corpino" al bekeken hebben. Peace of cake lijkt het maar als het net buiten het dorp stikdonker is, gaat het gelijk al mis. De markering is onduidelijk omdat het beide richtingen aan geeft, zowel naar Muxia als naar Finisterra. De stand van de schelp op de betonpalen is neutraal gericht en.... ze zijn minder scheutig met de aanwijzingen. De veelheid aan gele pijlen op het wegdek die we gewend zijn, ontbreken hier. Het wordt zo erg dat we ons kompas moeten gebruiken. Een gedetailleerde kaart hebben we ook niet, dus dat beloofd nog wat vandaag. Het eerste pad dat we verkeerd gaan levert ons de 1e 500 meter extra op vandaag. Ter hoogte van Moralme moeten we kiezen tussen een gele pijl op de weg en een betonnen paal met de schelp. We kiezen voor zekerheid, dus de schelp. Maar dat blijkt na even een foute keuze. De aanduidingen zijn onbetrouwbaar en we worden via Viseo, Castro en Loalo omgeleid. De 2e extra 3 kilometers vandaag. T denkt dat het er 7 waren maar zij houdt van ruim denken. Na enkele Spanjaarden gevraagd te hebben komen we uiteindelijk iets later in Loalo weer op de "camino". In Lires laten we onze credentials afstempelen omdat dat een must blijkt te zijn om de oorkonde in Finisterra te verkrijgen. We zijn toe aan een bak koffie met iets hartigs maar de bar Lires ligt niet op onze route. Een Duits sprekende Spanjaard geeft aan dat er 800 meter verder ook een bar/café is. We besluiten die te nemen. Maar wat we dan nog niet weten is, dat deze bar niet aan onze route ligt.

800 Meter verder staan we midden in een bos. Het wordt zoetjes aan een zware dag. De zon werkt op z'n best vandaag en T heeft er absoluut geen vaart meer in. We passeren een nieuwe brug ter vervanging van de stenen in het water waar veel pelgrims het over hadden. Geen natte voeten dus. Iets verder, een voor Hollandse begrippen, antieke houtzagerij. Maar antiek of niet, het eindproduct zijn toch op maat gezaagde planken. 

 

                           

 

Bos, heel veel bos vandaag. Veel dennen en eucalyptusbomen en heide en varens als lage begroeiing. Aan onze rechterzijde hebben we regelmatig de Atlantische oceaan in zicht.

Prachtige stranden ook waar het nog ongerept is. Geen toeristen, geen strandhuisjes, ligstoelen of parasollen en ook geen mensen op het strand. Hier is het toerisme niet doorgedrongen, waarschijnlijk vanwege het onstabiele weer en het koude zeewater. Maar hier hebben ze wel de "camino" die stiekem toch wel wat geld in het laatje brengt. 

 

Onze eerste rust hebben we pas om iets voor 12 uur. Maar geen winkel, bar/café of terras. Gewoon een stenen bank in de zon met enkel water, tamme kastanjes en een paar walnoten. Daarbij gaat het vandaag veel omhoog en omlaag, klimmen en dalen. Het gaat ons moeilijk af omdat we niet genoeg en niet de juiste voeding hebben gegeten.
Uiteindelijk komen we doodvermoeid aan in Finisterra en gaan we direct op zoek naar Hotel Finisterra, een aanrader van pelgrim Armin, we checken in in een luxe kamer op de 3e verdieping met uitzicht horizontaal op de haven en verticaal op een grote vuilnisbelt. Maar het gaat om de kamer.
De avond gaan we eten bij de pizzeria aan de haven, wat een welkome afwisseling is op het menu peregrino. Op de terugweg maar het hotel treffen we Norbert die ons "einladed" voor een bezoek aan de "Duitse bar". Erg gezellig maar na 2 halve liters gaat het licht bij PP echt uit. Moe, vermoeid en zo zat als een aap gaan we tegen middernacht terug naar ons hotel. Veel activiteit is er niet meer op de kamer en onder de lakens. De oogjes waren al toe voor het bed bereikt was. Capo Finisterra is voor morgen, welterusten.




Reacties

146. Cabo Fisterra...

21 september 2011

Finisterra-Cabo de Finisterra: 3 km.

dag 144, totaal: 2940 km.

 


 

 

Een rustdag vandaag waarop we toch 3 kilometertjes tellen bij het totaal. De tocht naar Cabo de Fisterra tellen we enkele reis, om het juiste aantal kilometers op onze tocht niet te overdrijven. Maar de mensen die ons kennen, weten dat het aantal vermelde kilometers zeer kort de werkelijkheid benadert. Het is vaak moeilijk te schatten omdat hier dezelfde afstanden per boekje verschillen. De betonnen markering geeft een perfecte vermelding van de afstand, tenminste als de afstand vermeld is. Wat we hiermee bedoelen te zeggen is, dat veel souvenirjagers het metalen plaatje met de kilometeraanduiding verwijderd hebben (wij noemen dat stelen). In ieder geval is het heen en terug van de "Cabo" ruim 6 kilometer. We konden het gisteren niet meer opbrengen na de dagetappe van 32 kilometer. 

We moeten nog even iets recht zetten, want de vermelding "zo zat als een aap" gisteren klopt niet helemaal. De rest wat er bij stond wel, maar het was eigenlijk dat het bier in combinatie met het moe zijn en de vermoeidheid gewoon als een soort van slaappilletje werkte. PP is op eigen kracht en op zijn eigen voeten naar de hotelkamer gelopen, wat aangeeft dat hij niet echt zat was. Misschien een beetje aangeschoten. 

Helaas vandaag geen "buceo" (duiken). PP had zich voorgenomen in Finisterra, het einde van de wereld en het begin van de poort naar de hemel, een of twee duikjes te maken. Het duikbrevet draagt hij al ruim vier maanden mee. In Muxia was geen duikerklok te bekennen, in Finisterra wel. Maar het weer zit gedeeltelijk niet mee. Stralend weer met veel zon, maar harde wind met flinke golven. De golfhoogte is te groot en daarom geen duik vandaag. Ook voor morgen veel onzekerheid waardoor we besluiten hiervoor geen dag langer te blijven. Het zou mooi geweest zijn maar we kunnen niet alle mooie dingen tegelijk beleven. 

Ons bezoek aan de "Cabo de Fisterra" (Finisterra) is een geweldige ervaring. Markeringspunt 0,00 kilometer, het einde van de camino. Een grillige rotsachtige kust, waar mensen met hoogtevrees niet al te veel stapmogelijkheden hebben. Het is er stijl en de wind waait hard. Steile rotsen met dieptes van 50 meter of meer direct naast het pad waarover je de "Capo" kunt ronden.

 

                       

De harde wind landafwaarts maakt het, dat je de voorzichtigheid in acht neemt en overhellend naar de bergkant het pad langzaam aflegt. PP maakt de volle ronde, T blijft boven bij het lighthouse zitten. In de diepte gaat het zeewater te keer en beukt flink op de rotsen. Het levert spectaculaire beelden op die we op foto en film vast leggen. De oostelijke kant van "Capo de Fisterra" ziet er nogal zwart geblakerd uit. Dit is ook de kant waar de meeste pelgrims aan het einde van de camino hun spullen verbranden, een gebruik dat hier bekend is. We zien honderden stookplaatsjes en verschillende restanten. Maar ons trekt dit geheel niet. Waarom verbranden? Vanwege de legende uit godsdienstige of spirituele overtuiging? Nee, daar zijn wij te nuchter voor. We hangen onze schoenen liever thuis in de tuin ergens aan een muur of wand. Een mooi souvenir waar we nog jaren van kunnen genieten, want......wij beiden hebben de "camino" vanuit Nederland gelopen op maar 1 paar schoenen. En daar zijn we trots op, een mooier souvenir of aandenken is er niet. Dat ga je toch niet verbranden. Daarbij onze T-shirts met gaten op de rug van het doorslijten. En onze broeken met extra aangebrachte sluitknopen omdat we iets afgevallen zijn. We hangen het allemaal aan de muur thuis. Maar goed, ons bezoek aan de "Capo de Fisterra" is geweldig en roept bij ons ook verschillende herinneringen op. Het ziet er in zon uit zoals vele vakantiebestemmingen die we in ons verleden al gemaakt hebben. Marmaris, Escala, Estartit, Avik, Porto Ercole, Carnac, Royan, Le Dramont, Bandol en ga zo maar door. Het lijkt allemaal op elkaar als je vanaf de weg via de rotsen naar de zee kijkt. 

 

                                         

 

De vuurtoren mogen we niet in, maar souvenirs kunnen we wel kopen. Waar kennen we dat ook alweer van? Bijna overal het zelfde, geheel ingesteld op toerisme. Wat dat betreft is Muxia nog ongerept en heeft de maagd Maria de mooiste landingsplaats aan de westkust van Spanje uitgezocht. Ten opzichte van Fisterra is Muxia nog ongerept en in alle opzichten mooi. Muxia is puur natuur, Fisterra is puur pelgrimage en toerisme. Zij die Muxia niet bezocht hebben, missen de "final touch" op de camino. Muxia is voor ons het einde van de wereld en we zijn blij, dat daar ook als zodanig gevierd te hebben. 

Op de terugweg naar Fisterra krijgen we de kijk op een heel mooi klein strandje waar we in de namiddag naar toe gaan. Maar eerst op de terugweg langs de visafslag want dat trekt PP. De vissers zijn doende hun netten te herstellen. Iets verder zijn vissers doende de angels van hun zetlijnen te ordenen in het schuimrubbers van hun emmers. Met dat beetje Spaans dat we opgedaan hebben, gaan we het gesprek aan. We komen te weten dat de zetlijnen met wel honderd haken elke nacht worden uitgezet. Kleine krabbetjes die als aas levend aan de haak gedaan worden. En het levert elke nacht een hoeveelheid "abadego" en "merluza" op (koolvis en heek). PP denkt gelijk aan Noorwegen en vindt het jammer dat te moeten missen dit jaar. 

In de middag bezoeken we het kleine strandje wat we op onze weg terug van de "Capo" gespot hebben. We horen dat het zeewater maar 15 tot 16 graden is en dat is erg koud. Als we uiteindelijk op het strand zijn in badkleding, vinden we dat het water getrotseerd moet worden. Het voelt even koud aan maar dan zijn er ook langere aangename momenten in het water, wat betekent dat het wel iets warmer is dan ons wijs gemaakt is. PP met al zijn water- en duikervaring schat de watertemperatuur op 18 graden.

 

                           

Niet echt warm maar wel te doen voor even. Het is heerlijk na zo'n lange tijd van lopen om uiteindelijk gestrekt in het zeewater van de Atlantische oceaan te liggen. De zee is ruw en we laten ons om beurten door de golven op het strand smijten. Onze edele delen worden volledig gezandstraald hier. Alle ruft is er na deze badgang af. Als we uitgebadderd zijn lopen we met zware gewichten in de boks naar ons hotel. Onder de douche blijkt er bij ieder wel bijna een halve kilo zand in de zwemuitrusting te zitten. 

Om 17.30 uur treffen we Ana in Fisterra. Aan de haven drinken we wat en nemen we de video op voor….(verrassing). 

 

                        

Met Norbert gaan we drie uurtjes later naar de pizzeria. Eindelijk een pizza met veel "ajo" (knoflook). De eigenaar blijkt een Nederlander en vraagt of wij die mensen zijn die meer dan 2800 kilometer gelopen hebben. Hij had er gisteravond bij ons 1e bezoek aan de pizzeria van gehoord. Tijdens het eten treffen we twee vrouwen van iets meer dan middelbare leeftijd uit Zwitserland. Het gesprek neemt een zodanige wending dat we besluiten met ons vijven na het eten nog een bezoek te brengen aan de "Duitse"kroeg iets verderop. Het wordt een heel gezellige avond waarbij de tranen van het lachen over onze wangen rollen. De inhoud van onze gesprekken is niet voor herhaling vatbaar. Hou het maar op slappe klets. De Zwitserse verblijven ook in "Hotel Fisterra" en als we binnen lopen bedanken ze ons voor de gezellige avond. Het is na middernacht als we gestrekt gaan zijn we total loss.


Reacties

147. De taxirit…

22 september 2011

Finisterra-Puente Olveira: 32 km.

dag 145, totaal: 2972 km.

 


Als we op 24 september bezig zijn met het verslag op te maken van 22 september, zien we tot onze grote verbazing, dat onze reislog drastisch veranderd en beperkt is geworden. 

 

                         

 

 

     

Vroeg maar niet te vroeg, luidt het motto deze morgen. We gaan op de terugweg van Fisterra/Finisterra richting Santiago. De heenweg naar Muxia was drie dagen, een gelijke afstand als naar Finisterra, maar terug willen we er wat rustiger over doen. Onze laatste dagen moeten een "cooling down" worden. We hebben er niets aan te vroeg in Santiago te zijn. We nemen de bus naar huis en hebben ons beiden een boek laten sturen voor onderweg. Deze ochtend stappen we aan als het licht is. Tegengesteld lopen heeft zo zijn beperkingen en moeilijkheden met betrekking tot de markeringen. Als we net ons hotel verlaten hebben en langs de bushalte lopen, komt Ivan op ons af gelopen. Hij heeft ons gisteren overal gezocht maar niet getroffen. Nu op het einde van de rit dus toch nog. We nemen afscheid van Ivan en Mocja, die de camino hebben beëindigd en met de bus terug gaan naar Santiago. We hebben gegevens uitgewisseld en hopen hen in de toekomst nog te zien, hetzij in Nederland, hetzij in Slovenië of Kroatië. Pelgrims voor altijd schijnt het te zijn. En bijna alle pelgrims hebben de juiste levensinstelling. Anders kom je niet op de camino waar je zo makkelijk contacten maakt. Enkele van die contacten voelen in korte tijd zo goed, dat je met die mensen nog wel eens contact wilt. We zien hoe het gaat lopen. 

Onze weg gaat vandaag via een lang strandpad en vele kleine gehuchten naar de stad Cee, dat op iets minder dan de helft van onze dagetappe ligt. De hele weg hier naar toe hebben we zicht gehad op de zee. Cabo Fisttera hebben we nu ook van afstand kunnen zien. 13 Kilometer hebben we gelopen als we de binnenstad bereiken. De aanwijzingen zijn schaars en we gaan af op alle pelgrims die ons tegemoet komen gelopen. Maar ook bij hen speuren we wat twijfel over de goede richting. Een Engels sprekende Pool geeft ons aan om de baai heen te lopen en dan de straat met het watergootje in de wegas te volgen.

En ja hoor, de stroom pelgrims wordt weer constant. Kort voor het kerkhof krijgen we weer een goede aanwijzing. In elk plaatsje tussen Fisterra en Cee is er wel wat te zien op het gebied van de visserij. Bij veel huizen treffen we netten en krabbenkorven, die te drogen liggen. Ze scharrelen hier hun "seefood" wel bij elkaar.  

 

                

Als we Cee uitlopen in oostelijke richting gaat het lang en stijl omhoog. Het eerste in het wild levende konijn dient zich aan. Kort voor ons steekt het gehaast het pad over om gelijk aan de overkant weer in de dekking te verdwijnen. Het eerste exemplaar wat we in Spanje zien. Ze zien er niet anders uit dan bij ons. Uiteindelijk lopen we op een hoogvlakte met veel heide, dennen en eucalyptussen. Links in de verte een grote zendinstallatie, rechts in de verte veel, heel veel windturbines. Nooit geweten dat hier in Spanje zoveel geïnvesteerd is in windenergie. Langzaam verliezen we het water van de oceaan definitief uit het oog en gaan we verder landinwaarts. Een stuk van ruim 10 kilometer nagenoeg ongerepte natuur met alleen een afgesloten "ermita" (kerkje) van Nuestra Señora de las Nieves. We bereiken de kruising voor Hospital waar de wegen naar Muxia en Fisterra scheiden. Op dit punt stonden we 18 september ook al maar nu op terugweg. Vanaf hier geen vreemde weg meer voor ons. In Hospital blijkt geen albergue of onderkomen te zijn en worden we gedwongen naar Olveiroa te lopen, 5 kilometer verder. Het lijkt toch weer een verrekte lange en zware dag te worden wat niet in de planning lag.

Halverwege het laatste stuk lopen we over de bergkam die we vier dagen geleden omschreven als gelijkend op de Camino Duro. Nu zien we duidelijk wat we toen alleen maar hoorden, een snelstromende brede rivier in het dal met veel watervallen. Een werkelijk schitterend gezicht. 

 

                              

We lopen Olveira binnen net na 17 uur en begeven we ons naar de albergue Horreo. Als we in willen checken blijkt alles vol te zitten. Ook het pension in dit dorp zit vol alsook de albergue municipal. Niet echt een fijn gevoel na 32 zware kilometers. 2 kilometers verder is nog een kleine albergue en er wordt voor ons gebeld. Nog plaats voor 2 personen maar dan moeten we snel zijn. De taxi die voor de deur staat is genegen ons meteen te brengen en als we 5 minuten later in Ponto Olveira de gelijknamige albergue binnen lopen zijn we net een ander stel voor. De laatste 2 bedden zijn voor ons, het andere stel krijgt een opgooitentje aangeboden. 5 stapelbedden staan er in een afgewerkte ruimte van twee aan elkaar gelaste containers. Het is krap en niet luxe maar het voldoet.

                           

 

In de bar zijn de voor ons belangrijke ingrediënten aanwezig. Hapje, drankje en wifi. Later op de avond bestellen het menu. Deze keer voor PP de "calamares con mucho ajo", kleine pijlinktvisjes van de bakplaat gebakken in boter en veel knoflook. “Alsof er een engeltje over je tong piest.....”
Na het eten nog even uitbuiken en de reacties op de reislog bijlezen. Daarna moe maar toch voldaan aar bed.




Reacties