101. Paddestoelen...

1 augustus 2011

Lanne Soubiran-Aire sur l'Adour: 20 km.

dag 93, totaal: 1892 km.

 

Vandaag alweer 3 maanden dat we onderweg zijn. Het lijkt lang maar het voelt alsof we maar pas weg zijn. Het aantal kilometers tot nu toe is al behoorlijk opgelopen en nadert de 2000, maar het voelt zo niet in de benen. Het gaat lekker en het is ons tot op heden geen dag gaan vervelen. Er is geen dag geweest, dat we het niet meer zagen zitten. We hebben elkaar nog niet uit een dal hoeven trekken. Tussen de oren zit het goed. Met de conditie is het ook prima. We zijn afgetraind en in topvorm, klaar voor de Pyreneeën waarvan de bergtoppen bij helder weer voor ons al zichtbaar zijn. Het is mooi hier, het wandelen verveelt geen minuut. De rugzak is onafscheidelijk geworden. We voelen hem wel maar weten niet beter. Het weer was voor dit gebied duidelijk minder de afgelopen weken. Veel vocht, regen, glibberen en glijden en vooral natte en smerige schoenen. De temperatuur was daarentegen goed om te wandelen. Het begint nu zoetjes aan heter te worden. En hitte is niet fijn bij het wandelen. Het kost veel zweet, kracht en vooral extra energie. We zijn al wat kilootjes kwijt hier en daar maar de spoilers op de buik zijn taai en werken niet echt mee. Onze lichamen raken zo een beetje uit de vorm.

 

De balans dan ook na 3 maanden:

 

De zwembroek van PP is te groot geworden. Er is ruimte gekomen tussen de benen en stieken van de beengaten. En dat betekent dat er opgelet moet worden dat er niets langs gaat hangen....!?! Bij T is dat niet veel anders, alleen heeft zij het voordeel dat er niets naast gaat hangen. En bij T boven de gordel zijn ze al mooi en zijn ze alleen maar mooier geworden. Intiemer gaan we niet worden. We zitten aan 12 teken, de 11e was een flinke bij PP op zijn rechter bil. Vermoedelijk in zijn onderbroek gekomen toen deze te drogen hing aan de rugzak. De 12e bij T op de elleboog. Het blijft oppassen geblazen met die beestjes. Een pijnlijke linker voet van T sinds de laatst twee weken, waarschijnlijk een vorm van overbelasting waar toch nog mee te lopen is. Beiden last van gegroeide tenen. Steeds vaker voelen we een of twee kleine tenen tegen de voorkant van de schoen. Er is extra eeltvorming op de kop van de tenen. Waarschijnlijk doordat de voeten door de warmte dikker worden en uitzakken door het vele en zware wandelen. Ook eeltvorming in de handpalmen van het trekken en afzetten met de wandelstokken. We hebben er geen last van.

De haren van PP worden langzaam blonder en langer. Hij kan al kleine staartjes maken. Het model is er een beetje maar er komt geen kapper aan te pas voor we thuis zijn. We laten het groeien. Een groot gat in het hemd van T door het schuren van de rugzak. Enkele gaten in het T-shirt van PP ook door het schuren van de rugzak. Gaten in de sokken van PP. St Jacques heeft hem inmiddels een ander paar sokken bezorgd. Van blaren hebben we geen last gehad de afgelopen maand. En verder hebben we ontzettend veel zin in een frietje mayo met een dikke vette lange frikandel. Helaas niet te krijgen in deze regio. Maar ook deze dag moet er gewandeld worden en verwachten we voor het eerst mooi en warm weer.

We zijn vroeg op pad en passeren in het begin nog veel wijngaarden. We treffen in alle vroegte op onmogelijke plaatsen in de bossen enkele auto's aan. We denken gelijk aan jagers. We zien echter mensen met stokken en tassen lopen.

Als we kort voor Lelin Lapujolle een man en vrouw zien scharrelen in het bos vragen we wat ze aan het doen zijn. Vol trots toont de vrouw ons de inhoud van haar tas waarin champignons zitten die ze geplukt hebben in het wild. Dus geen jacht maar paddestoelen zoeken.

 


In Lelin Lapujolle beginnen de bonen van gisteren zo op te spelen dat de druk niet meer te houden is en we het openbare toilet moeten bezoeken. We werken ons allebei helemaal leeg. Wat kunnen die bonen gisten en wat een verlichtende opluchting geeft dat. Propere openbare toilet met dames en heren gescheiden. Dat maak je niet vaak mee. 

We lopen een heel eind parallel aan een oud spoorlijntje en nemen even rust als langs het pad zomaar een rustplaats voor de pelgrims is gecreëerd. Door een Frans stel laten we ons hier even op foto vast leggen want zoveel staan we er samen niet op.

 

In Aire sur l'Adour blijken de twee gites gesloten door omstandigheden en worden we verwezen naar Hotel de la Paix. We krijgen een grote kamer voor ons twee, er is wifi en een computer tot onze beschikking. Daarbij nog heerlijk tapbier en rosé en dat alles voor dezelfde prijs als in de gites. Het ontbijt is er al vanaf half zeven. 

In Air sur l'Adour voelen we ons echte bofkonten.

 

 



Reacties

102. De dronken boer...

2 augustus 2011

Aire sur l'Adour-Arzacq Arraziques: 30 km.

dag 94, totaal: 1922 km.

 

Als de wekker gaat plenst het buiten. We horen de donder op de achtergrond, onweer was voorspeld. Het was een benauwd nachtje ondanks dat de raam helemaal open stond. De regenhoezen gaan alvast om de rugzakken. Bij het ontbijt krijgen we jam gemaakt van aubergines (of courgettes?). In ieder geval die groene. Veel zoetstof zat er door heen. Het smaakte in ieder geval niet slecht. T doet haar regenjas aan maar PP probeert het in zijn shirt. De lucht kijkt dreigend maar bij de eerste klim het dorp uit wordt het wolkendek dunner en lijkt het open te trekken. We worden het veld in gestuurd en
het valt gelijk op dat het hier maïs is wat de klok slaat. Maïs, maïs en nog eens maïs zover we kijken kunnen. En zo zal het de hele dag blijven.

 

Als we langs een boerderij komen, zien we een ren met allemaal tamme eenden, twee keer zo groot en vet als de wilde. Nu zien we gelijk, wat we al regelmatig bij het hoofdgerecht voorgeschoteld krijgen. We komen ook langs een stierenbedrijf. Fokstieren denken wij maar als we de beestjes zien, zien we dat het Spaanse modellen zijn, flink gehavend en niet echt vet. Het lijken arena-stieren en op het terrein is een arena aanwezig. 

 

 

Ondertussen wordt het steeds warmer en is de zon doorgebroken. Er staat geen zuchtje wind tussen de maïs. Overal grote sproei-installaties op wielen die een ronde draaien om het waterpunt. De etappe is lang maar vlak en de eerste 18 kilometer tot Miramont zitten er redelijk snel op. Voor we het dorpje binnen lopen steken we een voorrangsweg over en maken we een bocht links omhoog. Als we bijna boven zijn, komen ons twee jonge knaapjes op fietsen tegemoet. Ze rijden via de berm de weg naar beneden. Bij het kerkje in Miramont lopen we nat van het zweet naar binnen. Meneer pastoor komt ook net aan en groet ons. Hij vraagt of we een stempel in de credential willen. Na het stempelen schrijven we in het gastenboek met een groet naar Norbert en Ilona. In het dorpje bestellen we bij de "boulangerie" wat te eten en drinken en op het pleintje schuin tegenover de "Mairie" eten we het op. Er is wat bedrijvigheid op straat en we zien wat mensen serieus kijkend en bellend heen en weer lopen. Gevoelsmatig weten we dat er iets aan de hand is. Wat later horen we de ambulance en andere hulpdiensten naderen. Ze komen niet door en de sirenes houden voor het dorp stil. Als we een dorpsbewoner vragen wat er gaande is krijgen we te horen dat er een kind aangereden is door iemand uit het dorp.

De route brengt ons met wat stijgen en dalen via Pimbo naar Miqueou, een gehucht van vier huizen kort voor ons eindpunt. Het is heet en het zweet gutst van onze koppen. We gaan ver de berm in als er een tractor met geopend portier ons tegemoet komt rijden. Als de tractor ons passeert remt de bestuurder. In het Frans vraagt hij ons of wij zin hebben in een bak koffie. Elkaar verwonderd aankijkend knikken we allebei ja en geeft de boer aan dat hij zijn tractor aan de kant zet. Als hij uitstapt zien we dat hij onvast ter been is en kennelijk tussen de middag behoorlijk gedronken heeft. Maar hij doet aardig en vraagt ons binnen. We komen een huis binnen waar de tijd stil gestaan heeft. Een kast van een televisie en een koelkast met schimmelgroei op de afsluitrubbers zijn de enige luxe en moderne artikelen die we kunnen ontdekken. Alles is oud, muf, bruin van de rook en verschillende vliegenplakstroppen die zo vol zitten, dat ze gelijk in de soep kunnen. Een grote haard binnen. De tafel ziet er redelijk uit. Jeanot vraagt of we Schweppes lusten en schenkt koude Coca Cola in. De glazen poetst hij op met een "schone" theedoek, die hij daarna gebruikt om het zweet van zijn gezicht te vegen. Onderwijl tikt hij telkens met opgetrokken wenkbrauwen met zijn vingertje tegen zijn mond waarmee hij aangeeft dat wij stil moeten doen omdat zijn vrouw ligt te slapen. Hij heeft veel gedronken maar hij is wel grappig. Uit de koelkast haalt hij gemengde vruchten op sap. Het kijkt donker in de koelkast en gebruikelijk voedingswaar met bijbehorende kleuren ontdekken we niet. Beiden krijgen we een schaaltje vruchten, die rijkelijk aangevuld zijn met drank. Als hij een 2e schaaltje opschept valt er bijna een druppel zweet van zijn neus in PP's schaaltje. Gelukkig bijna.

De boer heet Jeanot, is 59 jaar, hartpatiënt en letterlijk versleten, door het harde werken zegt hij. 18 pillen per dag..... Hij kan haast niet geloven dat we Nederlanders zijn en blijft ons voor Duitsers aanzien. Het is een leuke ontmoeting maar we blijven alert. Je weet maar nooit met dronken mensen. Als we verder gaan is Jeanot de koning te rijk als hij T op de wang mag kussen. Hij kijkt half schuin naar PP en vraagt of die niet jaloers wordt. Hij schudt een stevige hand met PP en vindt het zichtbaar jammer dat we verder moeten. 


Als we Arzacq Arraziques binnen lopen melden we ons bij de gite municipal en boeken we lekker luxe een 2-persoons kamer met eten en ontbijt. Wifi is er ook dus we kunnen vooruit. We nemen het "repas" erbij. Tijdens het eten krijgen we te maken met een dame van rond de 60 die nadrukkelijk aanwezig is, teveel gedronken blijkt te hebben en gruwelijk uit haar mond stinkt. We zijn niet de enige die ons daaraan ergeren en we laten deze Zwitserse dan ook links liggen. Een jong Frans stel bij ons aan tafel begint te vertellen over het ongeluk wat ze vanmiddag gezien hebben in Miramont. Het zag er ernstig uit, een jongetje met een fiets die bij het oversteken van de voorrangsweg gegrepen is door een auto. als ze dat vertelt realiseren we ons dat het een van de twee jongetjes op de fiets moet zijn geweest die wij kort voor Miramont in de berm naar beneden zagen rijden. Het ongeluk moet een tiental seconden nadat ze ons gepasseerd waren plaats gevonden hebben. 

Het eten in de gite is slecht te noemen. We zijn wel wat gewend maar alleen maar twee super zoute en te hard gebakken eendepootjes met kale macaroni en een plastic yoghurtje na, vinden wij geen fatsoenlijke maaltijd voor een pelgrim. Sober is het wel. We kregen er 1 glaasje wijn bij. Gelukkig hadden we zelf nog wat ingeslagen en hebben we de dag toch nog goed af kunnen sluiten. De gedachten aan de aanrijding zijn wat minder maar die dingen gebeuren nu eenmaal.


Reacties

103. Het spinneweb...

3 augustus 2011

Arzacq Arraziques-Arthez de Bearn: 27 km.

dag 95, totaal: 1949 km.

 

 

Het ontbijt staat klaar om 7 uur en is gelukkig niet minder dan we van de Fransen gewend zijn. Binnen een kwartier zijn we onderweg en hebben we weer aansluiting op de GR65. We krijgen maar weinig tijd om warm te draaien want het begint al rap met wat kleine klimmetjes. En als er klimmetjes zijn, dan zijn er ook afdalinkjes. Op een niet al te breed bospad loopt PP met zijn hele gezicht in een flinke spinnenweb. De draden, maar ook de vliegjes hangen gespannen rond zijn neus. Het voelt niet comfortabel aan maar het zegt veel. Kennelijk zijn we de eerste wandelaars op dit pad deze ochtend. En als we de eersten zijn, hebben we bij aankomst in de gites ook altijd de eerste kamer en/of bedkeuze. Ook geen wachttijden bij de douche en de wasmachine en altijd een warme douche bij een boiler. Ja lieve mensen, na 3 maanden lopen zijn dit toch de puntjes van aandacht voor ons. 

De bramen beginnen nu in grote getale rijp te worden. We maken er een telspelletje van, 100 bramen eten, eerder stoppen we niet. Ze zijn lekker en het is goed voor de vitamientjes. T is al gauw de tel kwijt, PP is daar wat gedisciplineerder in en werkt het juiste aantal naar binnen. Het vult de maag en stilt de honger. Niet dat we honger lijden maar we hebben niet altijd op het juiste moment te eten. Dat werkt hier in Frankrijk net even wat anders. En teveel voorraad sjouwen betekent teveel gewicht.  Als we een bankje treffen langs de weg nemen we een korte pauze. We hebben nog stokbrood met sardientjes. T verdwijnt voor even in de maïs. Wat een geluk voor de beesten dat de maiskneuzer alles op 20 centimeter boven het maaiveld snijdt. We horen een flink knal en kort later weer een. Jagers in het bos en aan de knallen is te horen dat ze met hagelgeweren schieten. We zien ze niet en weten ook niet waarop ze schieten. 


Na Larreule wordt het weer vlakker, alleen nog een klim maar de kerk van Uzan. Achter de "Mairie" gebruiken we het toilet en tappen we vers water. Het is warm en we moeten behoorlijk wat drinken. Iets verderop is bij particulieren in de tuin een rustplaats gecreëerd voor pelgrims met warme en koude dranken naar keuze en zelf gebakken cake erbij. Ontzettend gastvrij en we gaan voor de koffie met cake. 

 

We treffen hier ook twee van de vier zingende Franse jongens die we voor het eerst ontmoet hebben in Lelin Lapujolle. Ze kwamen ons zingend voorbij gelopen. Veel geloofsliederen waar je lekker bij kon lopen. We zijn een tijdlang met hun opgelopen tot halverwege het oude spoorlijntje. De andere twee zijn al vooruit. We horen tijdens de rust dat het drie broers zijn die samen met hun peetoom 10 dagen op de Saint Jacquesroute lopen, ieder jaar een stuk. Deze keer gaan ze tot Roncesvalles.  

We nemen een korte variant die ook in Pomps uitkomt, want we lopen niet alleen om kerkjes te zien. En dit was weer zo'n rare kronkel in de route die ons alleen langs een kapelletje leidt. En hier is in elke gehucht, hoe klein ook, een kerk of een kapel. Vandaar de variant. Langs Pomps brengt de route ons naar Castillon alwaar ons in de bocht in een grote oude openstaande schuur een stoel aangeboden wordt met koud water uit een koelkast. Heel simpel en sober maar net weer op tijd om even bij te komen.

 

Dan lopen we Arthez de Bearn binnen, ons einddoel voor vandaag. We slapen daar in "Maison des pelerins", een verblijf van de gemeente. Een nette gite met alle comfort en een uitgebreide koffieautomaat. We hebben een kamer met 3 bedden maar er blijkt niemand meer bij te komen. Het eten maken we zelf vandaag, groentesoep met een hele grote bak salade met stokbrood. De pizza die we daarna gepland hadden gaat niet door, de Rochefort met daarna een chocolade-coupe(ijs) blijken meer dan voldoende. We treffen meerdere pelgrims die we van onderweg kennen, maar ook de vier zingende Fransen. We raken met hen in een leuk gesprek, een mengelmoes van Engels en Frans.

We vragen hen voor ons nog een keer het "Ultreia" te zingen omdat ze dat zo mooi zongen onderweg. Ze willen wel maar niet vanavond omdat ze al veel gezongen hebben en hun stem wat schor en moe was. We krijgen de toezegging voor morgen. We nemen samen nog even de dag door onder het genot van een Frans wijntje en kunnen niet anders constateren dat het weer een vermoeide maar ontzettend mooie en geslaagde dag is geweest. 95 dagen alweer en bijna bij de 2000 km. We hebben het fijn samen en we voelen ons gezegend. Rijk gezegend omdat we dit in volle gezondheid kunnen en mogen beleven.

    

    


Reacties

104. Door de kaart "genaaid"...

4 augustus 2011

Arthez de Bearn-Navarrenx: 28 km.

dag 96, totaal: 1977 km.

 

Met een kamer voor twee is het makkelijk wakker worden. We hoeven niet echt stil te doen en kunnen alles gewoon inpakken zonder dat we anderen wekken. We zitten half 7 al aan ons ontbijt omdat het (weer) een lange dag gaat worden. Veel kilometers en erg warm weer. De meeste kilometers proberen we voor de middag te maken want daarna wordt het moeilijker. 

Als we vertrekken is het mistig maar ook drukkend. Een shirt aan is meer dan voldoende want de zweetdruppels parelen al vroeg van onze koppen. Zoals velen misschien niet weten, is wandelen onder deze omstandigheden best wel zwaar oftewel flink afzien. Niet voor niets dat we met al ons gevreet en gezuip gewoon blijven afvallen. We gaan binnendoor naar Marcerin, omdat de kaart bovenlangs een variant aangeeft en onderlangs een alternatieve route. Qua kilometers scheelt het allemaal niet zoveel. Voor een leek is dit misschien moeilijk te vatten maar met het boekje erbij is het begrijpelijk. 
De midi-Pyreneeën hebben we al enkele dagen verlaten, we zitten nu in de Aquitaine. We lopen het Franse Baskengebied binnen. De bergen van de Pyreneeën komen meer en meer in het zicht met behoorlijke bergtoppen erbij. Gelukkig gaan we nog 3 dagen westelijker omdat het gebergte ter hoogte van Saint Jean Pied de Port toch een beetje lager wordt. Volgende week gaan we er overheen en onze eerste voetstappen op Spaanse bodem zetten. Via Argagnon steken we de Gave de Pau over, een brede en snelstromende rivier. We komen aan in Maslacq waar we bij het dorpshotel koffie nemen. Het lukt ons gelijk om een bericht te plaatsen. Ook de zingende broertjes Etienne, Jean-Noël en Guillaume van der Peere alsmede hun peetoom Herve komen kort na ons het dorpje binnen gelopen. We blijven genieten van hun zangkunsten en het "Ultreia" hebben we nog van hen te goed.

    

Na Maslacq is het over met vlak lopen en krijgen we een hoop heuvels te verwerken. In Sauvelade bezoeken we de kerk en laten we, zoals al veel pelgrims gedaan hebben, een briefje achter bij Saint Jacques die voor in de kerk staat.

    

Net voorbij de kerk een uithangbord van Amstelbier. Neen, we nemen nog geen bier maar wel een stokbroodje met salade en kaas. Onze kaart geeft nog 8 kilometer aan naar Navarrenx maar de bordjes langs de weg geven aan dat het nog ruim 3 uur lopen is. We snappen het niet maar de aanduidingen kloppen niet altijd.

Als we in gesprek raken met Guillaume, die vooruit gelopen is, krijgen we te horen dat er een foutje staat in het boekje. Niet 8 maar nog 12,7 kilometer naar Navarrenx. Even slikken bij deze tegenvaller, dus toch nog 3 uurtjes. We voelen ons door de kaart genaaid. 

Uiteindelijk komen we heet gelopen en dood moe aan in Navarrenx. Voor de gite Communaux moeten we ons melden bij bar Le Dahu die in het centrum aan de route ligt. Kamer 3 krijgen we. Als we voor kamer 3 staan, hangt er een brief op de deur met "gereserveerd". Kamer is leeg en op ons reçuutje staat kamer drie. Als we ons geïnstalleerd hebben en PP net onder de douche vandaan komt, treffen we Etienne op de gang die ons aangeeft dat hij zijn rugzak heeft uitgepakt in de verkeerde gite en de kamer gereserveerd heeft die wij in gebruik hebben genomen. Er blijken 2 gites Communaux kort bij elkaar te zijn en wij zijn door de dame van de bar niet naar de juiste gestuurd. We pakken onze spullen en volgen Etienne naar de juiste gite. Een half uur later zijn we alsnog op de juiste plek ingecheckt en treffen we iets later het eerste Nederlandse pelgrimstel, Jan en Mari de Zwaan uit Elburg. Ze hebben vorig jaar vanwege een blessure in Arthez de Bearn moeten stoppen. Twee 2 dagen geleden hebben ze de draad weer opgepakt en gaan door naar Santiago de Compostela. 

Eten doen we vanavond buiten de deur maar de borrel met het kaasje (PP) en de chocolade (T) nemen we gezellig op de rand van onze bedjes. We zitten maar een half metertje van elkaar. Vijf bedden telt de "dortoir" maar voor deze avond zijn we gezellig en knus met zijn tweeën.

   

   



Reacties

105. Arnold, alweer 3 jaar...

5 augustus 2011

Navarrenx-Aroue: 19 km.

dag 97, totaal: 1996 km.

 

Vandaag is het 3 jaar geleden dat broer Arnold is overleden na een slopende ziekte die na kennisneming precies 3 maanden heeft geduurd. Een gebeurtenis die nog vers op het netvlies staat. Aangrijpend en onbegrijpelijk de manier waarop Arnold van ons heen moest gaan. Onze gedachten zijn dagelijks bij hem, zeker op de tocht die wij nu ondernemen. De familie-bijeenkomst dit jaar bij Wim en Elly moeten we missen, maar we zijn niet minder bij hem. We gedenken Arnold op onze manier. We besluiten hem samen te gedenken in de kerk op het eindpunt van onze dag, die gepland is in Aroue. Tijdens het verloop van de dag is er veel stilte met tranen bij T. Het laat haar niet los. 


Als we op een christelijk tijdstip vertrekken vanuit de gite Communaux is het even zoeken naar de route. Op een kruising in de stad is de markering onduidelijk, totdat er vanuit een straat iets onverstaanbaars geroepen wordt door een oude grijsaard die aan een touw een ezel met zich voert. Hij gebaart ons rechtdoor te gaan, de route van Saint Jacques. Dan zien we ook de markering weer maar blijven staan om de persoon met ezel even af te wachten. Als hij bij ons komt, blijkt hij blij verrast te zijn eindelijk Nederlanders te treffen zodat hij weer eens Nederlands kan praten. Het blijkt Hugo te zijn uit  Amtwerpen die al voor de 2e keer onderweg is met zijn ezel naar Santiago de Compostela. De ezel heet Miriam. We lopen een tijdje met Hugo en Miriam op tot over de brug over de Gave de Pau. Op de brug blijven we even kijken in de hoop weer een ijsvogel te zien maar helaas. 

Vandaag heeft PP voor het eerst de sokken aan die hij van Saint Jacques gekregen heeft. Aan een voet lijken ze beige van kleur en aan de andere bijna wit. Even snappen we het verschil niet, maar dan blijkt links de buitenkant binnen te zitten en rechts de binnenkant buiten. Het voelt allemaal normaal en de pasvorm is gewoon goed. Echt kwaliteitssokken die PP heeft gekregen. 

We doen weinig noemenswaardige plaatsjes aan vandaag. We worden overal langsheen gestuurd. In de bossen komen we bordjes tegen op de bomen met het verzoek ivm "palombieres" stilte in acht te houden. We weten niet wat het betekent maar komen al vrij snel bij een blokhut uit. Niet zomaar een boomhut. Eentje die in de toppen van een oude eik is gemaakt, degelijk, groot en zeker op 10 meter hoogte. Er staat een hoge ijzeren trap tegen de boom die naar het plateau van de hut voert. Stom als we zijn vergeten we deze boomhut te fotograferen.

Als we later navraag doen, blijken deze boomhutten speciaal gemaakt te zijn voor de duivenjacht jaarlijks in oktober. Dan trekken er veel duiven richting het zuiden om te overwinteren. En als ze toevallig over een van deze boomhutten vliegen, lopen ze veel gevaar. Nu begrijpen we ook hoe duivenmelkers in Nederland hun duiven kwijt raken als die tijdens een wedstrijd in Spanje losgelaten worden om zo snel mogelijk terug te vliegen. En hier in Baskenland is een duif een duif, wild of niet maakt ze niets uit. Het zal je duif maar wezen. 

In Aroue melden we ons bij de gite van de gemeente en is er nog plaats voor vijf personen. We checken in op kamer 3. Tegen het eind van de middag komt er een dame even de zakelijk kant afwerken. Als de kast in de keuken open gaat, blijkt de inhoud een ware "epicerie". We bestellen van alles lekkers en ook voor het ontbijt. Vers stokbrood wordt morgen heel vroeg afgeleverd op bestelling. 

Ondertussen zijn ook Hugo met Miriam en de Franse broertjes met oom aangekomen bij de gite en zingen de broertjes zoals beloofd het "ultreia" voor ons. T was erbij met de video die inmiddels in het album is geplaatst.

 

De pizzeria iets verderop is nog niet open en we lopen naar de kerk om een kaarsje te branden voor Arnold. Rond de kerk staan bouwvakken waar we niet door mogen. De kerk zelf staat in de steigers. Als we uiteindelijk toch in de kerk staan blijkt ook binnen de boel overhoop te staan in verband met restauratie en is er geen kaarsje te vinden. T wordt er emotioneel van en teleurgesteld verlaten we de kerk. Het verjaardagskaarsje van Maria, die we kennen van Madame Theresa, biedt uitkomst en in de gite gedenken we daarmee het overlijden van Arnold. 

Inmiddels is het avond geworden en lopen we de pizzeria binnen. Alleen afhalen hier. Er staat een wat ouder vrouwtje alleen te bakken en als we de bestelling opgeven zijn we nog niet aan de beurt. Over een uur kunnen we de pizza afhalen. Ruim een uur later nog niets. Het is zo druk dat het bijna in het honderd loopt. We bieden aan te helpen en nog geen 5 minuten later staat PP pontificaal pizzadozen te vouwen voor de mini's, de maxi's en de extra grote maxi's. T mag ondertussen op de "ordinateur" en leest PP de reacties voor. Na een half uur vouwen heeft madame weer genoeg dozen en kan ze even vooruit. Onze pizza is nog steeds niet klaar, ze verwacht nog een uurtje. In Nederland ondenkbaar maar hier heel normaal. Het deert ons niet, we accepteren dat het zo is. Een heerlijk ontstrest gevoel. Als T een uur later de pizza ophaalt, heeft madame een hele grote voor ons samen gemaakt. We mogen hem niet betalen.

 

  


Reacties

106. Hugo en Miriam…

6 augustus 2011

Aroue-Ostabat: 21 km.

dag 98, totaal: 2017 km.

 

De bakker heeft een ongelukje gehad. We moeten nog even geduld hebben. Hugo is met de ezel Miriam al vroeg op pad gegaan. De rest zit allemaal op het brood te wachten, dat uiteindelijk om half 8 wordt gebracht. Heerlijk zacht en vers stokbrood deze ochtend met roomboter. Het is het wachten waard geweest en in ieder geval al een goede bodem voor de eerste inspanningen.

  

We zitten een stukje van de route af en lopen naar Etcharry om daar via een binnenweg weer aansluiting te krijgen op de GR65. De rest van de gite heeft kennelijk dezelfde gedachte en met de hele bups kort achter elkaar gaan we op pad. Het is droog maar bewolkt en verderop zien we een stukje van de regenboog. Een mooi en gevarieerd glooiend landschap en alles erg groen hier. Dat hier regelmatig regen valt is wel duidelijk. Nog steeds veel maïs en koeien in dit gebied. Bij één van de boerderijen net voorbij Etcharry zien we voor het eerst sinds maanden enkele stevige roze varkens buiten lopen. Echte scharrelvarkens zo met al die ruimte. De Franse broertjes horen we een eindje voor ons zingen en we besluiten een tandje erbij te doen om ze in te lopen. Tot voorbij Olhaiby wordt er gezongen waarna de groep door tempoverhogingen uit elkaar valt.

De huizen hier in Baskenland zien er over het algemeen goed onderhouden uit en zijn veelal hetzelfde van kleur, witte met cement geschuurde of gespoten muren, rode dakpannen en kozijnen en luiken Bordeaux-achtig rood van kleur. Het is in ieder geval geen arm gebied. De plaatsnamen op de borden zijn in twee talen vermeld, Frans en Baskisch. Saint Jean Pied de Port wordt hier aangegeven als Donibane Garazi. Wat de taal betreft in dit gebied is er geen touw aan vast te knopen. Het is voor ons niet te verstaan.

 

Vlak voor Larribar Sorhapuru krijgen we weer een variante naar Uhart Mixe. De andere route gaat enkele kilometers om door zwaar gebied naar een punt waar drie pelgrimsroutes samen komen, de GR654 West voor de routes vanaf Tours en Vezelay en de GR65 voor die vanuit Le Puy en Velay. Dat betekent waarschijnlijk meer pelgrims op de route. We nemen de variant naar Uhart Mixe, hier ook genoemd Uharte Hiri.

 

In Uhart Mixe nemen we een pauze bij het café l'Escargot.Twee Franse broers zitten er al en we schuiven aan. Als we koffie bestellen met de specialiteit van deze streek, een "gateau Bask" ofwel een Baskische puddingtaart, komen Jan en Marie en even later Hugo met Miriam aangelopen. Iets later zijn de broertjes en oom ook herenigd en zitten we gezellig met z'n allen aan een lange tafel.

 

Het is nog vroeg als we in het dorpje Ostabat-Asme aankomen. Onze dagtaak zit er bijna op en we trakteren ons bij het eerste café met picknickbankjes op een bier en rosé. Na wat kleine buitjes onderweg is het inmiddels mooi weer geworden en schijnt de zon. We hebben vanaf dit terrasje een prachtige kijk op de Pyreneeën. Hoog in de lucht zweeft een grote vogel die heel gijzeling aan grote rondes cirkelt. Het is een gier, de eerste die we hier zien. Ze komen veel voor in de Pyreneeën, we gaan er de komende dagen vast nog wel zien. 

We hebben Miriam verteld van ezel Theo en ze vraagt ons hem een groet van haar over te willen brengen. Dat beloven we haar plechtig.

In de kerk tegenover het café krijgen we de eerste gelegenheid om alsnog de kaarsjes aan te steken voor onze overleden dierbaren. Het blijft emotioneel een aangrijpend moment. 

800 meter kilometer buiten het dorp lopen we de oprit op van Ferme Gianeko Etxea, de gite van de zingende Bask. Een kamer met zes bedden die we delen met Jan en Marie, Dirk uit Duitsland en Josef uit Zwitserland, allen bekenden dus. Nog voor we aan tafel gaan, zitten we met een hele groep nationaliteiten buiten aan een aperitief. Het feest begint al voor het eten. Het eten bij de Bask is goed en er is wijn in overvloed. Tijdens het eten vermaakt hij ons allen met zijn gezang en moeten we meezingen. Uiteindelijk ook nog het "ultreia" erbij. Een waar genot, de avond bij de zingende Bask te vertoeven. 

Als het licht uit gaat in de eetzaal is het tijd om naar ons bedje te vertrekken, tijd om hout te gaan zagen in het bos. 

 

Reacties

107. 3e Mijlpaal…

7 augustus 2011

Ostabat-Saint Jean Pied de Port: 20 km.

dag 99, totaal: 2037 km.

 

 

Na het feest van afgelopen avond een rumoerige nacht. Er was een motorclub op bezoek met andere normen en slaaptijden. Daarbij nog enkele keren eruit vannacht vanwege het alcoholgebruik, te weinig water erbij gedronken. Laten we wel wezen, thuis zou je zoiets niet elke dag doen. Maar hier op onze tocht is het elke dag vakantie. We hebben nog steeds een vakantiegevoel, een wandelvakantiegevoel waarin we zoveel zien, voelen en meemaken. Laat het allemaal nog maar even duren, het voelt zo goed maar het gaat wel heel erg vlug. Er lijken langzaam wat kleine veranderingen plaats te vinden, die meer vorm en inhoud gaan geven aan ons leven. Een tocht van bezinning waarin je uiteindelijk wat passages in je leven een plaats kunt geven of af kunt sluiten. Een tijd waarin je bedenkt hoe je verder wilt in je leven, met wie en met wat. Je dierbaren worden je heilig en onverwacht komen er anderen in je leven, die er voor je zijn. In ieder geval genieten van iedere nieuwe dag die we krijgen, van de mensen om je heen en de natuur in je directe omgeving. Er is zoveel wat we krijgen. Genoeg stof in ieder geval waar wij over nadenken en mee verder willen. 

De wekker gaat vroeg en we doen ons best niemand wakker te maken. Alles opruimen en bij elkaar zoeken in het donker. We horen meer zachte geluidjes vanuit onze kamer. Dan horen we Josef met zachte toon vragen of er nog mensen slapen waarna hij als Zwitser in het Duits met een komisch accent aangeeft, dat het makkelijker is om in te pakken met het licht aan en doet vervolgens het licht aan.


Als we vertrekken bij de Bask krijgt Tonny van hem te horen dat ze een ‘skoon vrouwke’ is. En de Bask neemt al zoenend afscheid van haar. PP krijgt een flinke hand met een lach. Hoe dan ook, het was er beregezellig.

 

Vanaf de boerderij van de Bask lopen we naar Gamarthe en Mongelos. We lopen een beetje parallel aan de drukke 933, dan links ervan en dan weer rechts, een stuk er boven langs en dan weer op gelijke hoogte. De wolken hangen laag en de bergtoppen zijn niet te zien. Er valt een lichte motregen. De hoezen gaan wel om maar de jassen nog niet aan. Ergens in een bocht treffen we de eerste echt rijpe hazelnoten waar T helemaal gek van is. Als we een handjevol geraapt hebben zien we in alle enthousiasme het rode/witte kruis niet en lopen we de verkeerde richting in. We worden gelukkig door andere pelgrims geroepen, die al wijzend gebaren waar we wel heen moeten. de schade blijft beperkt tot ruim 200 meter. 

  

Het wordt ook flink sms'en onderweg, een berichtje naar Jan ut Beek om even te vragen wanneer hij de Camino Sud vanuit Sevilla start. We gaan hem misschien nog ontmoeten eind september in Santiago. Ook sms'en met de Kruut die net thuis is van de route die wij nu lopen. Via Saint Jean le Vieux bereiken we vroeg in de middag Saint Jean Pied de Port, de laatste overnachtingplaats in Frankrijk aan voet van de Pyreneeën, het begin van de klim naar Spaans grondgebied, mijlpaal nr. 3 voor ons na 99 dagen en 2037 kilometers. Via de citadel lopen we het toeristenstadje binnen. Aan het begin van het stadje treffen we onze gite, l'Esprit du Chemin, gelijk links. We worden hartelijk ontvangen door Huberta die samen met haar Arno de gite runt.

 

De hospitaleros Agnes en Clementine zijn er vandaag voor de eerste dag. We krijgen een kamer aan de voorzijde op de 1e verdieping. We zien elke pelgrim het stadje in lopen en we hebben zicht op de "Acueille des Pelerins" (info bureau voor pelgrims) tegenover. Wat een bedrijvigheid hier in dit stadje en wat een hoop pelgrims. Als dat maar geen massa lopen wordt? We krijgen een korte introductie en rondleiding in de gite en om 22.00 uur gaat alles op slot. Er zijn 18 gasten en voor het eten hebben we onder het genot van een aperitief een voorstelrondje. Het is een gite die rust en spiritualiteit uitstraalt. Andere huisregels dan we gewend zijn maar die ons wel de rust geven die we nodig hebben. En... huisregels die in veel gites in Spanje niet anders zullen zijn. In de gite treffen we ook Pierre, de Canadees, waar we na Moissac een stukje mee opgelopen hebben. Het is een hartelijk weerzien maar tevens ook zijn laatst dag op de Chemin de Saint Jacques.

Hij gaat terug naar Quebecq. Ook Jan en Marie treffen we hier. We delen onze 3-persoons kamer met een Duitse jongen. Voor het slapen gaan nog een kop rooibos-thee, dat brengt rust in het lichaam (zeggen ze). Morgen een rustdag en ook bezoek uit Holland. 

De telefoon van PP werkt weer. Dochter Lotte heeft de klantenservice gebeld en ze even van bescheid gezegd. Uiteindelijk kreeg ze de info om de Iphoon weer bereikbaar te krijgen. Van hieruit was het een kwestie van borg storten. T-Mobile bedankt, maar na Santiago wordt het een andere provider.

 


Reacties

108. Carboot-kitchen...

8 augustus 2011

rustdag Saint Jean Pied de Port

dag 100, totaal: 2037 km.

 


 

Vandaag rustdag in Saint Jean Pied de Port, maar uitslapen is er niet bij. Voor iedereen ontbijt tussen half 7 en half 8. Na het ontbijt gaan we wat spullen pakken, die we retour sturen. We gaan op weg naar het postkantoor om de post op te halen. Het is druk met pelgrims bij het postkantoor maar we zitten bij de eersten. Wij krijgen op vertoon van ons paspoort 2 pakketjes en 2 brieven overhandigd. Terug op onze kamer maken we de post open. Best wel spannend om zo post uit Holland te krijgen. Het grootste pakketje is van Paul&Jeanneke die ons weer voorzien van de noodzakelijke spulletjes voor het Spaanse traject. Een hele lieve brief bij ingesloten. Het boekje Nederlands-Spaans door zus Mieke geregeld, zit er ook bij. Het 2e pakketje van Peter van Gaal, met drop, stroopwafels en de Watermankrant in mini-uitgave. Een hartverwarmend briefje erbij. Duiken.....een van de weinige zaken die PP mist op deze tocht. Dan een met de pen en in het rood geschreven brief van zus Mieke ofwel Jezus. Een warme brief waar we stil van worden. Nog effe wachten zus, over ruim zes weken zijn we weer bijna thuis. Ook nog een verjaardagsgroet van Hans en Maria die ons persoonlijk ook al gefeliciteerd hebben in Eauze. Erg leuk om deze post te hebben mogen ontvangen. 

Saint Jean Pied de Port is een gezellig en druk toeristenstadje. Vandaag is het extra druk vanwege de markt. Bij een hotel op de markt treffen we enkele bekenden waaronder Dirk en Josef. We drinken een bakje koffie mee en T zet weer even een berichtje op de reislog. We lopen daarna nog de kathedraal binnen en vanaf de brug zien we een tiental forellen van eetbare afmeting zwemmen in de ondiepe rivier. Het water is helder. Ze lijken stil te liggen maar hangen zwemmend in de stroming. Wat zijn ze toch mooi. Ik hoop dat Theo van Zeldenbeet er nog een paar voor ons heeft liggen in de diepvries.

Na het raadplegen van de helpdesk (de Kruut), besluiten we onze slaapzak en matjes terug te sturen naar Nederland. Ook de borden, mokken en het bestek gaan in een doosje en we doen er de oude routeboekjes en vertaalgids bij. Deze keer kunnen we de spullen meegeven met Paul en Wilhelmien Manders uit Schaijk, die ons vandaag komen opzoeken. Zij hebben een week op de Camino gelopen en zijn in 7 dagen van Roncesvalles naar Los Arcos gelopen. Net na de middag melden Paul en Wilhelmien zich voor de kerk van St.Jean Pied de Port. Ze zien er afgetraind uit en te zien is dat de Camino hun goed gedaan heeft. Ze hebben voor deze dag hun kampement gemaakt op de camping alhier. 

Een tafel met 4 luxe tuinstoelen en koffie met een taartje. Genoeg te kletsen en veel ervaringen uitwisselen. Lekker effe op z'n plat Schaijks bijkletsen. De eerste fles Rode wijn uit de Navarrastreek komt op tafel. De smaak is verrukkelijk. Het weer is onbestendig en het lijkt te gaan miezeren. We blijven zitten om het goede weer af te dwingen en na even onder de boom gezeten te hebben komt de zon weer terug. We horen van Wilhelmien het verhaal over het gehurkt plassen met de rugzak aan. Nog niet voldoende Camino-ervaring, anders had ze zonder Paul’s hulp wel omhoog kunnen komen. Het eten komt vandaag uit de carboot-kitchen van Paul en Wilhelmien. Als de achterklep open gaat, blijkt de laadruimte ingericht als keuken met een heuse koelkist erbij.

               

In no-time wordt er van alles klaar gemaakt en tegen etenstijd wordt er een compleet 3-gangenmenu bereid en op tafel gezet. Koffie met slagroom na. Wat wil je nog meer.... Ze hebben er alles aan gedaan om het ons naar de zin te maken en dat is ze goed gelukt. En dan die taalbeheersing van Wilhelmien! Het maakt niet uit, Nederlands Frans of Spaans, ze beheerst het allemaal en alles net zo vlot. We hebben genoten van hun bezoek. Rond 21.30 uur nemen we afscheid van elkaar want wij moeten op tijd binnen zijn.

       

Bij terugkomst treffen we in de gite Rebecca en Diego die in Frankrijk wonen. Zij is echter van Amerikaanse komaf en hij van Spaanse. We hebben ze voor het eerst ontmoet in de gite in Arzacq en daarna regelmatig met elkaar gesproken. Het is een erg aardig jong stel. 

Een half uur na onze binnenkomst is alles muisstil en doen wij ook onze oogjes toe. Op naar morgen, de klim naar Roncesvalles.


Reacties

109. Over de Pyreneeën...

9 augustus 2011

Saint Jean Pied de Port-Roncesvalles: 24 km.

dag 101, totaal: 2061 km.

 

We zitten als eersten aan het ontbijt, gebrand om te vertrekken. Huberta is omelet aan het bakken voor de lunchpakketten.  Rebecca en Diego schuiven korte tijd later ook aan. We werken er een goede bodem in omdat het werken wordt vandaag.

Ons vertrekpunt, l'Esprit de Chemin, ligt op ongeveer 200 meter hoogte en de pas van Cisa die we over moeten, ligt op 1430 meter. De Route Napoleon die we af gaan leggen is 200 jaar oud. Napoleon liet hem aanleggen om op zijn veldtocht naar het Iberische Schiereiland om snel naar het zuiden te kunnen oprukken. Maar de pas van Cisa kent een langere geschiedenis. Toen Karel de Grote er met zijn Frankische leger over trok, was deze Romeinse weg al 800 jaar oud. Napoleon zal hem wel verbreed en gemoderniseerd hebben. 

Om 7 uur lopen we de poort van Saint Jean Pied de Port uit, op weg naar Etchebastia. Het gaat via asfalt meteen omhoog. Het is bewolkt en hier en daar wat mistig. Als we stijgen voelen we de eerste druppels en we ontkomen er niet aan de hoezen om de rugzakken te doen. Iets later trekken we zelfs de regenjassen aan. Nat weer maar nog niet koud aan het begin van de klim.

 


Er zijn al veel pelgrims op de route. We stappen stevig door en halen veel pelgrims in. Niet verwonderlijk want we hebben al drie zware maanden in de benen en een redelijke klimconditie opgebouwd. Het begint steeds meer te waaien en de temperatuur daalt naarmate we hoger komen. Na 8 kilometer bereiken we op een hoogte van 770 meter de Refuge d'Orisson, de laatste mogelijkheid om nog iets te eten, te drinken en water bij te vullen. We nemen café au lait en beginnen aan ons lunchpakket. Als we in refuge d'Orisson een stempel in ons credential krijgen gaan we verder. Er volgt een machtige klim naar de top, de Col de Bentarte op 1430 meter. Ondertussen zien we ver onder ons tegen de hellingen veel kleine lichte stippen, allemaal kuddes schapen en geiten die de berghellingen begrazen. Ook veel paarden zien we vrij rondlopen, zelfs paarden met een bel om de nek.

 

We lopen over een boomloze bergrug. De wolken zien we, door de wind voortgedreven, langs ons heen trekken.

 

 

Het vocht snuiven we diep naar binnen. Het voelt als frisse en zuivere lucht. Rebecca en Diego lopen kort achter ons maar telkens als wij foto's of een filmpje maken komen ze langszij. We genieten van de vele vergezichten die we gepresenteerd krijgen. Het dal waaruit we kwamen ligt reeds verder onder ons. Adembenemend en indrukwekkend wat we zien. Ruim drie maanden onderweg maar deze dag, deze klim en deze vergezichten zijn tot nu toe de mooiste beleving van onze wandeltocht naar Santiago de Compostela. Het is allemaal zo puur en zuiver. Wie had ooit gedacht dat we de Pyreneeën te voet over zouden steken. We kunnen ons indenken waarom grote heren als Karel de Grote en Napoleon hier zo rondtrokken met hun legers, het is gewoon hartstikke mooi.

 

 

Ook de gieren laten zich hier goed zien. Er cirkelen er verschillende hoog boven ons rond. Ze laten zich niet makkelijk fotograferen. Te ver weg en cirkelend op zoek naar kadavers. Er zal hier in de bergen best wel eens een schaap of ander dier dood vallen, het graast allemaal op steile hellingen met hier en daar behoorlijke afgronden. Ver voor ons zien we twee gieren op een rotspunt zitten. Het zijn machtig grote beesten in verhouding tot andere roofvogels die we al gezien hebben. 

 

Als we op het hoogste punt zijn. de Col de Bentarte, hebben we ongeveer 20 kilometer afgelegd. We zijn in bebost gebied terecht gekomen en het pad gaat eerst geleidelijk naar beneden. De laatste 3 kilometer wordt het een steile afdaling terug naar 952 meter, alwaar we Roncesvalles binnen lopen. Tijdens deze afdaling treffen we Hugo met Miriam die er vandaag behoorlijk de pas in heeft.

  



In Roncesvalles de eerste ervaring met Spanje. Geen gites meer maar alberques. Geen dure prijzen voor overnachtingen en een vaste prijs voor maaltijden voor "peregrinos". Reserveren is hier niet meer nodig. Als we inchecken krijgen we bed 141 en 142 op de 1e etage toegewezen. Een moderne alberque met alle voorzieningen. Er zijn Nederlandse hospitaleros die ons wat wegwijs maken. We komen in open chambrette te liggen, twee stapelbedden en ieder een afsluitbare kast. We delen onze chambret met Rebecca en Diego. Tijdens het middagdutje is het koud in het gebouw maar ook buiten. Dekens hebben ze hier niet. Bij de ontvangst is daar goed op ingespeeld want er zijn slaapzakken te koop. Gisteren hebben we onze slaapzak mee terug gegeven, hier hebben we er weer twee aangeschaft. Het zijn gelukkig lichtgewichtjes en zomermodellen.

Om 19 uur is het eten voor de pelgrims en we krijgen een simpel maar goed 3 gangenmenu. Een flesje wijn erbij die we helaas met vieren moeten delen. Het hoofdgerecht is een heuse forel in gebakken toestand. Een veelbelovend begin hier in Spanje.De tijdstraining bij gite l'Esprit de Chemin is niet voor niets geweest. Als we in de kantine met Hugo nog aan het naborrelen zijn, komt de hospitalero kort voor 22 uur zeggen dat het licht over 5 minuten overal uit gaat. Een kwartier later liggen we uitgeteld op bed.

 




Reacties

110. Viva Espania...

10 augustus 2011

Roncesvalles-Larrasoana: 26 km.

dag 102, totaal: 2087 km.

 

 

Iets voor 6 uur wordt er al flink gerommeld op de slaapzaal. De eerste lampen in de chambretten gaan aan. Buiten is het nog donker. We staan ook op en proberen ons toilet te maken voor de grote meute. Ontbijt kan hier alleen uit de automaten gehaald worden. Wij beginnen aan ons noodrantsoen, voedzame biscuits. Iets voor 7 uur lopen we aan. Het is ijskoud buiten, we moeten onze kleding de eerste 100 meter al aanpassen. Iets wat je niet verwacht in Spanje. Miriam staat te balken op het grasveld voor de albergue. Ze mist Hugo maar die was al op en zal er zo zijn. Via een bospad komen we in Auritz, een plaatsje dat ons niets zegt. Een dorpje met nette witgekalkte boerenhuizen met grote poorten en natuurstenen kozijnen. Veel luiken zijn gesloten. Ook een kerk met gesloten deuren. Er zit niets anders op dan doorlopen. Het landschap ziet er gelijk anders uit. Veel groen, bossen, weiden en heldere watertjes. Ook veel braamstruiken langs het pad maar de rijpe bramen zijn hier kleiner, minder zoet en harder.

 

We blijven het eerste deel tot aan de pas van Metzkiritz een beetje op hoogte lopen, rond de 900 meter. We naderen Espinal en hebben aan onze rechterhand bergkammen van de Pyreneeën. Die zijn hier niet zo hoog. Links van ons beboste heuvels waar ons pad doorheen loopt.

 

 

De wolken hangen hier en daar nog rond de heuveltoppen en in de dalen. De zon staat er al maar hangt nog laag. Het belooft een warme dag te gaan worden. Dus zaak om door te stappen en vroeg te stoppen. Na de pas van Metzkiritz gaat het geleidelijk aan via de plaatsjes Biskarret, Linzoain en de pas van Erre naar Zubiri op 530 meter. Kort voor Zubiri wordt het pad steiler en is de begroeiing mediterraner. Het pad dat door kreupelhout en licht bos loopt is diep uitgesleten. Als we in Zubiri aan komen verlaten we even de route en gaan de brug over de Rio Arga over, het centrum in om wat eten en drinken te kopen. De plaatselijke "tienda" (winkel) heeft van alles. We zien veel pelgrims dit dorp in lopen en op enig moment ook Jan en Mari. Ze hebben het helemaal gehad en zoeken hier overnachting. Wij gaan nog een halte verder. We komen langs de magnesietfabriek, een groot complex waar uit een van de schoorstenen helder vies gele rook uitgestoten wordt. Kan niet gezond zijn. Zou daar de magnesiumpoeder gemaakt worden?  

Veel natuurlijke bospaden met stenen en keien maar voor het eerst ook veel stukken van de paden die aangelegd zijn. Gewoon geruwd beton en in beton gelegde natuurstenen dat alles 2 meter breed. Het lijkt net of je over een breed fietspad of over een boulevard loopt. Minpuntje in onze beleving na ruim 3 maanden ruig Frankrijk. 

We melden ons in de albergue in Larrasoane een kleine slaapzaal met 7 stapelbedden en twee smalle gangpadjes. We hebben nog vrije keus een slapen allebei onder. Het is behelpen met de douche en toilet en de keuken nodigt niet uit om gebruikt te worden. Menu de peregrinos in het restaurant op de hoek. Vooraf een aperitiefje. We hebben vrij wifi in de bar maar het signaal is te zwak, helaas. Na een goede maaltijd gaan we terug maar de albergue. 22 uur moeten we binnen zijn. Voor die tijd al liggen we uitgeteld op bed. Het was een vermoeiende dag waarbij de zon de zwaarste factor was. We gaan het tijdstip van opstaan aanpassen



.


Reacties