18. Zwaar wisselgeld…

11 mei 2011

Jupille sur Meuse-Esneux: 25 km.

dag 11, totaal: 236 km.

 

 

 

Vanmorgen weer een fantastisch ontbijtje van M&M met koffie en jus d'orange. Nog maar zo kort van huis en toch ervaren we het als een luxe. We zijn al enkele dagen met weinig of niks begonnen. Valt niet mee om aan de route inkopen te doen. We moeten ook eerder opstaan omdat we veel te laat op plaats van bestemming aankomen. Als we dan een winkel treffen, dan is ie dicht. Maar goed, ergens over de helft van de ochtend heeft Mieke ons weer afgezet op het punt waar we in Jupille sur Meuse (Luik) waren geëindigd. De eerste kilometers zijn we door de stad Luik gelopen, een stad die er niet zo grauw en somber uitziet als wat anderen ons verteld hebben. De zon scheen volop waardoor het lopen langs de Maas erg aangenaam was. We werden precies langs d'Eglise de St. Jacques geleid waardoor wij ons die kans niet voorbij lieten gaan om een stempel van deze speciale kerk in ons paspoort te verkrijgen. Een kerk, waarvan de buitenkant niet doet vermoeden dat er zoveel pracht en schoonheid binnen aanwezig is. Mooie beelden, een prachtig orgel en hele bijzondere plafondschilderingen. Een aanrader als je in de buurt bent, echt de moeite waard eens te bekijken.
We waren vandaag niet de eerste pelgrims in deze kerk, een Duitse pelgrim was ons voor geweest. Misschien treffen we hem nog onderweg.

Van Luik lopen we naar Angleur en buigen af waar Ourthe de Maas in stroomt. Een mooi gezicht met al die bruggen zo kort bij elkaar. In Angleur gaat het omhoog en voor we er erg in hebben zitten we in het bos en gaan we steil omhoog. Een zwaar parcours zo blijkt waar we de volgende vier uren niet meer van af komen. De snelheid is er dan ook meteen uit en we halen net een gemiddelde van 2,5 km p/u.

Wel een prachtige route op hoogte door de Ardennen, veel mooie vergezichten maar loodzwaar.

                                          

De laatste loodjes wegen weer erg zwaar en aangekomen in Esneux moeten we 2km van de route af om de enige camping in deze omgeving te bereiken. We hebben geen keus en stampen door zonder veel te zeggen. We zitten allebei op de zelfde golflengte en weten van elkaar wat er in het koppie omgaat. We hebben het eigenlijk wel een beetje gehad vandaag. Als we dan aankomen op de camping blijkt het een soort van woonwagenkamp maar dan zonder woonwagens. Er staat een caravan (voor insiders een grote Tabbart) en een oud model camper met in ieder geval drie van die kleine opgedirkte kefhondjes. Maar die kunnen er ook niets aan doen. De campingbeheerder en zijn habitat zijn van het zelfde kaliber maar we besluiten het er toch maar op te wagen. We zetten de tent op bij een overkapping en recht in het zicht van de beheerder. Zijn hond, een groot model witte herdershond, waakt over onze spullen.

Laat in de avond zitten we in het centrum van Esneux op het terras bij de Griek. We hebben te eten, te drinken en we hebben Wi-Fi, yes yes yes. Alles verliep naar wens en de goedkoopste steak smaakte overheerlijk. Bij het afrekenen kregen we voor bijna 10 euro wisselgeld in muntjes van 10 en 20 eurocent terug. Ze hadden niet anders zeiden ze. Had ie maar aangegeven om gepast te betalen, want dat konden we. Nu weer op pad met een paar honderd gram meer aan geld. Na het douchen heerlijk ons tentje in gekropen en ondanks alles een heerlijke nachtrust gehad.

 

 


Reacties

19. Een emmer vol met eieren….

12 mei 2011 

Esneux-Saint Severin: 18 km.

dag 12, totaal: 254 km.

 

 

                                           

Vanmorgen rond 7.15 uur opgestaan omdat we vroeg wilden vertrekken. Het was licht maar de zon kwam nog niet boven de bomen uit. De tent, binnentent en bovenkant slaapzak waren nat van condens en voor we alles weer droog in konden pakken waren we toch weer ruim twee uur verder. Voor we terug in het centrum van Esneux waren hebben we nog even de Delhaize (grote supermarkt) bezocht en ons ontbijt bij elkaar gescharreld. 2 Ministokbroodjes, 2 zoete notenbroodjes, twee appels en een pak chocomelk light omdat we bang zijn om dikker te worden. Niet dat het ontbijt jullie wat interesseert, maar om jullie een indruk te geven hoe het ons vergaat toch?! Gelukkig konden we hier alles met klein geld betalen en konden we het gewicht van onze beurs in de rugzak weer enigszins reduceren.

Op een bankje aan de Ourthe in Esneux hebben we een deel van het ontbijt naar binnen gewerkt, in ieder geval de hele pak choco. Schijnt calorieën gezien een goede bodem te zijn en uit ervaring weten we dat we er goed op lopen. 

Vandaag ook weer veel mooie natuur gesnoven en veel hoogteverschillen gehad. Grotendeels loofbossen met veel oudere grote bomen. Door de schaduw een wat mindere ondergroei maar de Arendsvaren verzorgt toch een mooi groen tapijt. Het geheel blijft een genot voor het oog. Je hebt ook het gevoel dat je meer gezonde lucht opsnuift als je zo door al dit groen loopt. Het houdt niet op hier en het lijkt alsof het eind nooit in zicht komt. En dat alles met prachtige muziek op de achtergrond. Vogelengezang in de meest uiteenlopende variaties. Als je de tijd er voor neemt, hoor je wat je wilt horen. Gelukkig dat we deze tijd hebben en dit mogen beleven. Ja echt, er gebeurt iets met ons wat we nog niet goed kunnen verwoorden maar al wel voelen.

Alors, on y va. Na 3 dagen bossen en Franse les samen, spreken we al weer een aardig woordje Frans. We hebben een zakwoordenboekje en overhoren elkaar tijdens het lopen. Een leuke bezigheid als je al verschillende dagen alleen maar natuur snuift. Langzaam aan komt het middelbareschool-Frans weer terug. Ik denk dat we over een maandje of 3 allebei vloeiend gebrekkig Frans spreken.

En oma reageert en maar op los. Van dittum en van dattum en van alles nog meer. Maar ondertussen dreigt ze wel met de deegroller aan de gang te gaan. Gelukkig zijn we nog lang onderweg en hangt die deegroller niet als een last boven ons hoofd. Gij gaat er toch niet echt mee slaan? En dan die kleine teen naast de kleinste teen van T. Hoe kan het dat mijn neus daar bij betrokken wordt? Wacht maar tot ik thuis kom, dan zal ik eens een flinke pizza met u gaan bakken, afz; terror-PP.

Kort voor Saint Severin moeten we weer met de broek los en komen we oog in oog te staan met een stukje natuur wat we het vernoemen waard vinden. Gehurkt zien we voor ons een struik van een meidoorn, een rozenbottel en een vlier. De meidoorn is uitgebloeid, de rozenbottel staat in bloei en de vlier begint in bloei te geraken. Dat geeft een mooi tafereel maar ook de gedachte dat ieder facet van de natuur op enig moment zijn functie heeft en participeert in de gehele natuur. Zo zie je maar weer dat er vormen zijn van lichamelijke drang die tot inzicht kunnen leiden.

                     

Voor de rugzak weer op de rug gaat kijken we nog even in ons boekje en zien we dat er in Saint Severin een refugio is met warm eten. We melden ons bij de pastorie en belanden uiteindelijk op de 1e verdieping, slaapkamer, woonkamer en een keukentje. Er blijkt nog een pelgrim aanwezig, Christian Fischer uit Dortmund, de Duitser die ook in de kathedraal van Luik was geweest. Het warme eten werd afgelast omdat madam Marie-Paul in verband met familieomstandigheden weg moest. Als compensatie werd er een emmer vol met eieren, boter, brood en salami voorgeschoteld. Of we het erg vonden zelf te koken? Echt niet, een omelet van 4 eieren, daarna nog 3 en nog een paar gekookt om morgen mee te nemen. En... ontbijt om 7.30 bij madam Marie-Paul. Daar heeft St. Jacobus zeker zijn aandeel in geleverd.......


 



Reacties

20. Gastvrijheid zonder grenzen…

13 mei 2011

Saint Severin-Huy: 25 km.

dag 13, totaal: 279 km.

 

Om 5 uur de eerste bewegingen in ons onderkomen. Christian wordt wakker en gaat koffie zetten. Hij had al aangekondigd "immer fruh auf zu stehen". Gelukkig deed hij het allemaal heel rustig zodat wij nog een even door konden slapen. Om 7.30 ontbijt en worden we in de hoeve iets verderop hartelijk ontvangen door madam Marie-Paul Dujardin. Ze verontschuldigt zich omdat ze geen avondeten heeft kunnen maken en vraagt of het allemaal gelukt is met de eieren. Madam blijkt ook wat Nederlands te spreken en gezamenlijk spreken we drie talen aan tafel. Daar smaakt het door madam zelfgemaakte brood niet minder om. We maken wat foto's en schrijven onze naam, adres, e-mail en reislog in haar gastenboek. We nemen afscheid en danken haar voor alle hartelijke gastvrijheid. Iets later gaan we nog even de kerk in en horen en zien we engelengezang. Drie vrouwen voor aan het altaar die liederen aan het zingen zijn, madam stond daarbij. Het was zo prachtig dat we de rillingen over onze ruggen voelden gaan. We hebben het op video vast gelegd. 
Ondertussen blijkt de hond voor het parochiehuis een "poulet" dood gebeten te hebben, waarschijnlijk een van de kippen waarvan er eieren in de emmer zaten. Het leven gaat echter gewoon door.

We verlaten Saint Severin en gaan verder met de route. Ook nu weer mooie natuur maar met ontzettend veel hoogspanningsmasten, allemaal op een kluitje in dit gebied. We lopen langs een heel groot verdeelstation van elektriciteit en zien iets verder, op enkele kilometers afstand, de grote krachtcentrale. De stoom die uit de kolossale pijpen opstijgt blijft als een grote wolk in de lucht hangen.Bij een afgelegen boerderij aan de rand van een nog te nemen bosgebied bellen we aan om onze watervoorraad weer op pijl te brengen. Een hoogbejaarde dame doet open en is ons ter wille. Toen we de waterflesjes weer aangereikt kregen vroeg ze of we koffie wilden.

Het werd een korte pauze met heerlijke koffie buiten op een bankje. Een mooi gebaar en weer een kleine gebrekkige conversatie in de Franse taal. 

We lopen Huy binnen, een mooi stadje met nog veel oude gebouwen en bezoeken de l'Eglise de Notre Dame. In de kerk worden we met ons outfit als pelgrims herkend door de koster die ons aanbied een stempel te zetten in het paspoort. Weer eentje erbij......

 

Voor een overnachting melden we ons bij de Office de tourisme in Huy en een vriendelijke dame helpt ons in een mengelmoes van Belgisch/Frans. We verstaan het allebei. Een camping op 3 km van de route en een stuk terug.....aucun moyen (no way). Een logement de St Jaques 5 km verder aan de route....... ok(ok). Er wordt gebeld en er blijkt plaats voor ons. Of we ook warm willen eten vraagt een lief stemmetje en of spaghetti goed is? We worden voor 17.30 verwacht want ze moeten vanavond weg?!? We lopen aan en hoeven alleen maar de route "Ravel" langs de Maas te volgen en bij de Rue d' Eclusl op nummer 6b aan te bellen. Onderweg daar naartoe belt dochter Lotte vanuit Heesch. Met haar altijd opgewekte lieve vrolijke stem zegt ze; "Waar zitten jullie want we komen even op bezoek". Spontaan verrast omdat we haar heel graag willen zien maar meteen een dilemma, je dochter op bezoek en te gast zijn bij een ander en nog wel in België. We besluiten Lotte en vriend Maarten te laten komen, afbellen kan altijd nog.

Het kruisje dat de dame van de Office de tourisme op onze kaart had gezet bleek bijna 2 km te ver...... Uiteindelijk werden we met de auto opgehaald door de mensen waar we te gast waren, Michel Roger&Marie-Elaine Dreze. Tijdens de kennismaking horen we dat zij ook pelgrims zijn en de camino vorig jaar hebben gelopen Ze zijn dit jaar begonnen met een gastadres voor pelgrims en....aan ons de eer, wij zijn de eerste pelgrims. We worden gelijk op foto vastgelegd.

We krijgen een mooie kamer met goede bedden en verder een rondleiding door het hele huis. We mogen alles gebruiken tot aan de wasmachine toe. De gehakt met spagethisaus staat klaar en ook de kaas. We hoeven alleen maar de spaghetti nog te koken. De vrouw des huizes verontschuldigt zich omdat ze een etentje hebben met de familie en ze weten niet hoe laat ze thuis zijn. Wij mogen doen alsof we thuis zijn. Er volgt een heerlijke gezellige avond met Lotte&Maarten als onze gasten in de tuin van de familie Roger. Hun komst was al een grote verrassing maar toen ook hond Diesel nog uit de auto sprong was het helemaal compleet. Fantastisch allemaal en als we daarna weer alleen zijn denken we allebei het zelfde, dat alles is geen toeval, dit heeft zo moeten zijn....

 

 


Reacties

21. Belgen voor 1 nacht…

14 mei 2011

Huy-Namur: 26 km.

dag 14, totaal: 305 km.


Rond 8 uur worden we verwacht aan het ontbijt wat deze morgen voornamelijk bestaat uit zelf gemaakte producten en uit eigen tuin. Zelf gebakken brood met zelf gemaakte frambozen-jam, rabarberjam en appelsap. Daarbij een eitje van eigen kip. Het was weer heerlijk en goed. Of alles naar wens geweest was vroeg Marie-Elaine en volmondig samen "Oui c'est formidable, merci beaucoup". We hebben gebruik mogen maken van hun computer maar met Windowsexplorer 7 wordt onze reislog verminkt weergegeven. Ook een filmpje via Youtube op de reis-log is nog steeds niet gelukt. We blijven proberen. Na het ontbijt hebben we afscheid genomen en hen nogmaals bedankt voor de goede zorgen met de toezegging bij een bezoek aan Holland bij ons in Schaijk te kunnen logeren. Ze wandelen nog even mee tot de weg naar de Maas en dan.....zijn wij weer op pad.

Ergens hoog in de lucht maakt een grote roofvogel gebruik van de thermiek om hoger te klimmen. Het is een prachtig mooi beest en vliegend in de zon zien wij ook zijn schaduw op de rotswand. We kunnen alleen maar gissen naar wat voor een roofvogel het is.

Vandaag op weg naar Namur via de Maas omdat we anders terug moeten lopen naar het centrum van Huy en dat is ruim een uur. Ons boekje wil ons weer via een prachtig stukje natuur met behoorlijke hoogteverschillen laten lopen maar vandaag willen we vlak, asfalt, veel water en gaan we gewoon via de ravel (breed verhard pad direct langs de Maas).
Ook de ravel is tot aan Namur bewegwijzerd met de St. Jacobsschelp. Er is een hoop bedrijvigheid te zien op en langs de Maas. Veel scheepvaart, ook veel grote industriecomplexen met vrachtschepen aangemeerd en een spoorbaan ook met veel treinverkeer. Het lopen schiet op vandaag want er is veel te zien. Ook de natuur laat zich hier weer van de mooiste kant zien en hoe korter we bij Namur komen, hoe grilliger de rotswanden met hun begroeiing worden.

 

                               

 

 

 

Opvallend vinden we de vele koppeltjes ganzen die zich op en langs de Maas ophouden. Het zijn bijna allemaal Canadese ganzen en veel koppeltjes met jonge ganzen. In het begin zijn ze behoorlijk schuw maar hoe dichter we Namur naderen des te makker schijnen ze te worden en kunnen we ze tot  kort naderen. Zo ook met de wilde eenden die hier rijkelijk aanwezig zijn. Verschillende aalscholvers zien we onderduiken kennelijk op zoek naar vis.

In de ochtend horen we op de achtergrond regelmatig geweerschoten Een man in zijn achtertuin vragen we hiernaar en hij bevestigt ons vermoeden. Het zijn de jagers doende met de jacht. Een goed besluit denken we dat we vandaag onder aan de Maas zijn gaan lopen. 

We lopen links van de Maas en trekken halverwege de route een zak broodjes uit een broodautomaat. Enkele euro,s in de gleuf en keuze uit sandwiches, wit, bruin, gesneden of ongesneden. Mik uit de automaat, het moet niet gekker worden.

We lopen Namen binnen en gaan op zoek naar de "l'auberge de jeunesse" (jeugdherberg) op aanraden van Marie-Eleine. We moeten een ruime kilometer van de route maar dat deert ons niet na zo'n mooie dag. We melden ons aan en krijgen van de lieve jonge dame bij de receptie te horen dat we hadden moe-ten reserveren en dat we lid moeten zijn om van de l'auberge de jeunesse gebruik te kunnen maken. Alles is al volgeboekt, geen bed meer vrij. We kijken haar verslagen en wanhopig aan en onze houding doet vermoeden dat de rugzakken wel heel erg zwaar beladen zijn. Ze biedt ons een slaapmogelijkheid aan in een zaal op de grond, of dat een optie is voor ons? Ja graag, maar met ons ligt er nog iemand. We krijgen matrassen, lakens en doucheruimte en voor een kleine bijdrage ook nog warm eten. Ontbijt is inbegrepen en omdat ze ons geen fatsoenlijk bed kan bieden (ze moest eens weten hoe content we waren) hoeven we maar voor een persoon te betalen.

Internet en Wi-Fi gratis. We worden wel verplicht om voor 15 euro lid te worden voor een jaar, maar als we bij onze nationaliteit Belgisch zetten en als woonadres de l,auberge in Namur invullen is het lidmaatschap gratis?!? Moeilijk te vatten die Belgen maar wel heel vriendelijk en behulpzaam. We voelen ons echte Belgen voor 1 nacht. 

Toen we in de bar aan de drank zaten kwam pelgrim Christian doodmoe binnen vallen. Hij had niet voor de Maasroute gekozen en had heel wat zwaar terrein voor de kiezen gehad. Hij vertelt ons later dat hij die dag echt bang was geweest omdat er op zijn route met springstoffen werd geoefend. Ook had hij bij binnenkomst van de herberg net zoals wij te horen gekregen dat er geen plaats was. Het huilen stond hem zeer nader (later vertelde hij voor het eerst tijdens deze reis gehuild te hebben) en dat zag het lieve Belgische meisje waarna ze hem net als ons een bed op de vloer aanbood. Zielsgelukkig kreeg hij een kermisbedje naast ons.

Samen gaan we eten en op tijd naar bed.


Reacties

22. Alles bij het benzinepompke…

15 mei 2011 

Namur-Godinne: 26 km.

dag 15, totaal: 331 km.

 

Vanmorgen om 7.30 uur ontbijten in de herberg. Het was voor Belgische begrippen een uitgebreid ontbijt. Helaas regende het, de 1e keer tijdens onze reis. Op het moment dat we aanliepen was het gelukkig droog maar we hadden de regenkleding vanwege de dikke grauwe wolken binnen handbereik. Een klein stukje terug richting centrum Namen, om weer op de pelgrims-route te komen. 
We zijn vandaag gestart met ons 3e routeboekje en volgen nu de GR. 654 vanNamen naar Vezelay. We komen tot de ontdekking dat de geplande 25 kilometer per dag niet altijd goed haalbaar zijn als het parcours erg grimmig is en we veel moeten klimmen en dalen .

Onze voeten houden het nog goed. Na dag 15 blijft de blarenstand op 1 staan. Lichamelijk voelen we iedere dag wel een pijntje in een van onze lichaamsdelen en het omhoog lopen kost nog steeds veel inspanning. Het leven van een pelgrim is van tijd tot tijd best zwaar, hoewel we wel beseffen dat we na 15 dagen nog niet echt veel voor onze kiezen gehad hebben. Vanmorgen onze 1e woordenwisseling gehad, het ging er even flink aan toe... Gelukkig hebben we er tijdens het lopen goed over kunnen denken en praten zodat we nu (‘s avonds) weer gezellig samen met wakkerend kaarslicht voor onze tent zitten. Heerlijk biertje en rosé erbij, dat snappen jullie natuurlijk wel. Maar ook dik gekleed want het koelt hier behoorlijk af in de avond. Heimwee hebben we nog niet maar missen onze kinderen, de familie en de hond wel. Gelukkig krijgen we veel respons op onze weblog waarvan we beiden ook erg genieten, dus mensen ga zo door. We moeten nog een lange tijd en kunnen alle support gebruiken ....

Een stuk van de route was omgeleid. Op een bord stond vermeld dat het verboden was om verder te lopen. We hoorden dat er afgelopen winter zoveel sneeuw was gevallen waardoor er veel bomen omgevallen zijn die nu de route versperren. Om er langs te kunnen moet je klauteren en klimmen via steile rotskanten, wat niet echt T's favoriete sport is met d'r hoogtevrees. Gelukkig zien wij op tijd het waarschuwingsbord wat aangeeft hier niet verder te mogen. De vervangende route is ook goed aangegeven en loopt naar Riviere, ons geplande eindpunt voor vandaag. Het dorp binnenlopende zien we tot onze grote verassing onze Duitse pelgrim Christian vanuit een andere richting ook het dorp in lopen. Hij had weer een zware dag gehad omdat hij per ongeluk het verboden stuk bos in gelopen was. De waarschuwingsborden had hij gemist en hij heeft weinig kaas gegeten van de Franse taal wat de aanduidingen betreft. Leuk vond hij het niet vandaag en we zien de schrammen op zijn benen staan. Hij was blij om ons weer te zien en samen lopen we naar de eerste de beste koffieshop bij de Texaco. Hij snakte naar een kop koffie en wij eigenlijk ook wel. T vroeg gelijk naar een stoel vanwege haar vermoeide voetjes maar de pomphouder dacht dat het was om de rugzak op te zetten. "Mais non" zegt T "pas pour mon sac maïs pour ma meme" (niet voor mijn rugzak maar voor mij zelf...). Toen begreep hij het pas en kwam met een stoel aandragen. Vanaf dat moment was hij de behulpzaamheid zelve. We mochten onze Iphoon opladen en speciaal daarvoor rolde hij een verlengsnoer uit naar een plek buiten waar we fatsoenlijk konden zitten. Ook bood hij zijn computer aan waar T en Christian gebruik van hebben gemaakt. Het was een echt rommelig maar tijdloos gezellig benzinepompke. Het had iets weg van stiefbeen en zoon. Zijn persoonlijkheid en voorkomen deden ons denken aan mijn duikmaatje Charles. Het had zijn tweelingbroer kunnen zijn. Hij deed er alles aan om het ons naar de zin te maken. Een goei manneke die Guy Vangysel van de Texacopomp in Riviere. 

 

De camping in Riviere was er niet meer volgens Guy en hij wees ons een camping in Godinne, 3 km verderop over de Maas maar wel aan de route. Ruim een half uur later in Godinne over de brug de camping Les Arpents Verts in zicht.

 

                       

Nog een uur later zitten we voor de tent al ons noodrantsoen op te eten. Alles bij elkaar 1 kg waarmee we al weken mee lopen te sjouwen. Ook de houdbaarheidsdatum zat er bijna op dus tijd om het zooitje op te eten. Het rook nog goed en het smaakte.......het was te eten.

 

We hebben heerlijk geslapen.....


Reacties

23. De bruidssuite….

16 mei 2011

Godinne-L'abbaye de Leffe: 19 km.

dag 16, totaal: 350 km.

 

 

 

Als we uit onze tent kruipen ziet het weer er goed uit. De stralen van de ochtendzon voelen warm aan en binnen no time is onze tent droog. Weinig leven op de camping, het lijkt of we de enige gasten zijn. Het ontbijt deze dag wordt een lopend buffet en precies 2 minuten doen we erover om onze laatste sultana's te verorberen terwijl we het dorp in lopen. Vooraan in het dorp treffen we gelukkig een bakkertje met heerlijk belegde broodjes en chocomelk erbij. 

Al vroeg verdwijnt de zon en vallen de eerste kleine regendruppeltjes. Het zal verder vandaag af en toe wat regenen met een koud windje op de open vlakten. De zon laat zich niet meer zien. 

Vanuit het dal worden we door de rood/witte markeringen weer de bossen in geleid en ons pad gaat gelijk stijl en langdurig omhoog. Er lijkt geen eind aan te komen. Guy, van de benzinepomp, had de hoogteverschillen in dit gebied al aangekondigd. T laat weten de indruk te hebben dat het vandaag niet op zal schieten. De temperatuur in ons lijf stijgt snel en de eerste zweetdruppels vallen op de grond. We moeten regelmatig even halt houden om op adem te komen. Het nut van onze wandelstokken bewijst zich met name in dit zware terrein en bij elke stap die we zetten duwen we ons ook met de stokken omhoog. Zo krijgen ook de armspieren de nodige belasting te verwerken. In deze klim zijn zowaar haarspeldbochtjes aanwezig. Toen we uiteindelijk op het hoogste punt aankwamen hadden we de pijp goed leeg en waren we drijfnat van het zweet. Een col van de eerste categorie, de Col de Non-de-knetter. Onze eerste steile klim vandaag, een klim van ongeveer 1 km lang in een tijd van ruim 25 minuten, dat belooft wat. 

 

 

In het dorpje Evrehailles stopt midden op een kruising een auto. De bestuurder vraag ons of we onderweg zijn naar Compostela. Als we beiden ja knikken begint hij heel enthousiast te vertellen dat hij juist terug is van het lopen van een deel van de camino. Hij spreekt een beetje Nederlands en vertelt ons hoe mooi de route via Le Puy, die wij nog te gaan hebben, is. Hij vertrekt in juli voor het laatste deel van de camino. Hij vraagt onze namen en geeft ons zijn telefoonnummer. Mochten wij wat willen weten, mogen wij hem altijd bellen. Zijn voornaam was ook Guy en hij wenst ons een Bon Camino. Al die tijd stond zijn auto midden op de kruising maar het verkeer ging gewoon door....

Op onze route door het natuurgebied hebben we reeën gezien. Schitterend gezicht die beestjes te zien foerageren langs de bosrand. Fotograferen was echter niet mogelijk omdat de afstand te groot was en de reeën erg mensenschuw.
Rond 17 uur arriveren we bij de Abdij van Leffe in Dinant.

We melden ons als pelgrims en via de intercom wordt er gevraagd of we gereserveerd hebben. Onze Duitse vriend Christian zien we naast de kloosterdeur al lachend zwaaien door een glas in lood ruitje. Hij blijkt vandaag voor de makkelijke route gekozen te hebben langs de Maas en was al even binnen. We worden binnen gelaten door een soort van huishoudster en krijgen gelijk een korte rondleiding met uitleg over de tijden die we in acht moeten nemen. We krijgen een prachtige kamer die meer weg heeft van een grote middeleeuwse bruidssuite dan van een sober pelgrims-onderkomen. Twee tweepersoons bedden, een grote klooster-tafel met stoelen, twee fauteuils en een wastafel met warm water. In een woord geweldig. We gebruiken maar een bed natuurlijk en we kiezen die onder het kruis. We hebben deze nacht muisstil gelegen want onze lieve heer keek op ons neer.

Voor het avondeten besluiten we de vesper bij te wonen (soort van kort gezongen kerkdienst). Als we ruim op tijd plaats nemen in de kapel komt een als koster uitziende man binnen die ons gebaart naar boven te komen en plaats te nemen achter het altaar op de uit mooi houtsnijwerk gemaakte banken, waarvan wij dachten dat die alleen voor de monniken bestemd waren. We kregen een Franse bijbel in ons handen gedrukt waarin aangegeven wat er vandaag in de vesper gezongen ging worden.

Daar zaten we dan in het halfdonker en zonder leesbril. Er kwamen vervolgens 9 monniken binnen die direct achter ons plaats namen. Er werd gezongen en wij mochten zelfs meezingen. Het werd uiteindelijk playbacken.
Ook werd nog even op het kerkorgel gespeeld wat prachtige klanken liet horen. Het was allemaal erg indrukwekkend.

Na de vesper een broodmaaltijd samen met Christian, de vermeende koster en een flink bebaarde man uit Oekraïne die zijn regelmatige verblijf in kloosters bekostigde door het onderhouden van kloostertuinen. 

Omdat Christian op een heel klein en sober zolderkamertje sliep, hebben we de avond gedrieën doorgebracht aan de kloostertafel in onze bruidssuite met wijn, bier (Leffe) en een borrelhapje, ingeslagen bij de Delhaize in Dinant.

 

Het zou onze laatst avond zijn met Christian...

 



Reacties

24. Een dagje Dinant.

17 mei 2011 

rustdag l'abbaye de Leffe 

dag 17, totaal: 350 km.

 

We hebben besloten vandaag weer een rustdag te nemen omdat we best wel moe zijn en onze beentjes willen laten wennen aan het stijgen en dalen. Hardlopers zijn doodlopers wordt gezegd en wij willen nog even blijven leven. Daarbij ook nog alle luxe die we hier in dit klooster genieten en dat alles voor een vrijwillige bijdrage. Maar er is nog meer hier.... Er heerst hier een sfeer van serene rust en stilte die ons onbekend is. We ervaren dit als zeer prettig. 

 

Van een van de huishoudelijke hulpen vernemen we dat de monniken van de abdij van Leffe Norbertijnen zijn die van oorsprong uit Frankrijk komen. Het zijn de enige monniken die witte pijen dragen. Ruim 3 jaren heb ik (PP) in mijn jeugdjaren op internaat Bernrode in Heeswijk gezeten, bij de Norbertijnen. Ik ben er even stil van en wandelend door de abdijtuinen komen de herinneringen van vroeger naar boven als ware het gisteren. Ik voel me daar absoluut niet onprettig bij maar voel mijzelf nog net niet thuis hier. Als ik dan zo naar T kijk en mijn gedachten de vrije loop laat, kan ik alleen maar constateren dat het celibaat echt niets voor mij is. Ook vernemen we dat het Leffebier van oorsprong van deze abdij afkomstig is. Helaas is hiervan in de abdij niets meer te merken en wordt er geen bier meer getapt. 

Van de Oekraïner krijgen we te horen dat de abdij op een onderaards stromend beekje is gebouwd. In de abdijtuin zien we door een metalen rooster in de hoek van het pad een diep gat waarin we in de diepte het water zien en horen stromen. Vanuit onze bruidssuite hebben we zicht op de kruidentuin. Een mooi aangelegde binnentuin met in het midden een kleine fontein. De maggiplant geeft bij het kneuzen van het blad een sterke geur af. Zo ook bij de tijm, de lavendel, de munt, de bieslook, de rozemarijn en de juin. Dille is ruimschoots aanwezig maar geeft een minder sterke geur af. In de hoek zien we ook nog niet volgroeide vijgen aan takken hangen. Wat een lekkernijen in deze tuin. 

 's Middags lopen we Dinant binnen. Bij de office de tourisme horen we dat we kunnen internetten bij de Afrikaanse winkel. We werken onze reislog bij zodat deze weer up to date is. T bedient de " l'ordinateur (computer) in de winkel en PP de Iphoon op enkele tientallen meters verder bij een onbeveiligd netwerk. We lopen de saxofoonroute over de Maasbrug en zien dat café Le Sax ter verhuur wordt aangeboden. 
Misschien iets voor jou Wim? Dinant schijnt de stad van de saxofoon te zijn. Op de brug over de Maas een naar schatting twintigtal saxofoons als kunstwerken links en rechts opgesteld, ieder voor zich een land vertegenwoordigend. Nederland helaas niet daarbij. Op een terrasje een heerlijke rosé en de eerste Maredsous.

We zijn net op tijd terug in de abdij voor het avondeten. Met 7 personen zitten we aan tafel. De Oekraïner en de vermeende koster, die een duplicaat is van Louis de Funes, zitten tegenover ons. Daarnaast nog twee Belgische studenten in de rechten en een nieuwe zonderling waar geen fatsoenlijk woord uitkwam. Louis de Funes is nadrukkelijk aanwezig en blijkt gecharmeerd van T's lach. We maken daar dankbaar gebruik van. Een gemêleerd gezelschap. Onder het genot van een drankje en een verhelderend gesprek sluiten we de avond samen in onze bruidssuite af. Morgen lopen we naar Blaimont of Hastière.

 




Reacties

25. De eerste traantjes…

18 mei 2011

 l'Abbaye de Leffe-Hastiere: 25 km.

dag 18, totaal: 375 km.

 

 

Na het ontbijt in de abdij van Leffe ruimen we de tafel gezamenlijk af en in de keuken staan we samen met twee huishoudelijke hulpen, de Oekraïner en vijf monniken af te wassen en af te drogen. Een komisch gezicht zo allemaal op een rijtje aan een lange aanrecht met drie grote afwasbakken. Onze medewerking wordt gewaardeerd merken we en ze wensen ons allen nog een hele goede wandeltocht. We krijgen van een vriendelijke monnik, die hoog bejaard is, een stempel van de abdij van Leffe in onze credential. Een mooie stempel die beslist niet mag ontbreken. Een van de hulpen stopt ons nog wat brood toe en zegt; "voor u, voor onderweg". Grappig taaltje dat Belgisch. We hebben het erg goed naar de zin gehad hier. Deze twee overnachtingen waren bijzondere.

Vanaf de abdij worden we eerst een stukje door Dinant gestuurd waarna de weg al gauw weer omhoog loopt. We lopen achter de Citadel langs, een toeristische attractie in Dinant die alleen per gondel of heel veel treetjes voor de toerist te bereiken is.

Een kilometer verder worden we weer naar beneden geleid en komen we uit bij de Maas. We zijn dus gruwelijk gefopt. Aan het water maken we een praatje met een Nederlands stel die per fiets onderweg zijn naar Barcelona. Langs de Maas lopen we met de zon op onze bol richting Anseremme, een heel mooi stukje om te gaan. Voorbij dit plaatsje geeft de kaart aan dat we bij Roches de Freyt een klein stukje van de Maas weg lopen. De kaart deed niet vermoeden welke moeilijkheid ons te wachten stond. Toen het pad van de Maas af liep gaf een informatiebord instructies hoe om te gaan met muurhaken en zekeringen bij het rotsklimmen. Benadrukt werd dat er in 2007 4 dodelijke ongevallen hadden plaats gevonden. We zagen steile wanden maar waren wandelaars voor de wandelroute, de GR654. Het pad vervolgend werden we geconfronteerd met haarspeldbochten die een voorbode waren voor een behoorlijke klimpartij. Het was te doen maar het was zwaar en steil. Gelukkig verkeren wij beide in een conditioneel voortreffelijke vorm want anders was deze klim ons minder goed afgegaan. Flink hijgend en met zweet op de kop kwamen we boven aan bij een drukke asfaltweg.

30 Meter verder leidde de markering ons weer terug het bos in. Maar aan de overkant van de weg was een terras zichtbaar wat korter bij gekomen een frietkot bleek te zijn. Na al onze inspanning leek ons een Belgisch frietje wel een passende beloning. Om een nog langer verhaal kort te houden..... een puntzak met een KILO echte Belgische frieten waar ze in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen, inclusief wi-fi en stroom. 

Terug naar het bos alwaar de route werd ingezet met een afdaling die niet in verhouding stond met de klimpartij. Het was zo steil dat de concentratie meer energie koste dan de inspanning. Het gewicht op onze rug zorgde voor een extra handicap. Onder aan de Maas een behoorlijk moment van stilte waarbij T haar tranen de vrije loop laat. Ik troost haar en complimenteer haar met haar moedige houding tijdens de afdaling. Langs de Maas gaat het verder richting Hastiere omdat we na al die inspanningen niet meer via Blaimont willen. Genoeg voor vandaag. Maar Hastiere zorgt ook weer voor de nodige problemen. Office du tourist is niet echt vriendelijk en geeft andere informatie dan die wij hebben. Na al het gepasseerde en in vermoeide toestand twijfelen we en voor het eerst gaan we tegen onze principes in 3 km terug lopen.

We zijn namelijk een overnachtingadres voorbij gelopen die we in ons boekje hadden staan. Het misverstand hierover was de plaatsaanduiding op de kaart. Leggen we jullie nog wel een keer uit. We komen uit bij een vakantiewoning a Domaine du Bonsoi waar Dominique Petit woont, een vrijgezel met een hele lieve hond en een witte kat, die niet doof is. Hij is klein behuisd maar het is er heel erg knus en gezellig. Omdat we ons laat aangemeld hadden, had hij geen boodschappen meer kunnen doen maar toverde hij toch een heerlijke ham-kaaspasta op tafel met daarna een heerlijk toetje. Hij had geen bier of wijn meer kunnen inslaan en voor het eerst hebben wij onze gastheer kunnen voorzien van enkele glazen rosé. Wij hadden kort tevoren naar onze behoefte wel ingeslagen bij de Spar. Hij was zeer verrast en content. Hij was een echte gastheer en het was een plezier om hem te hebben mogen ontmoeten. Hij had een kruidentuintje op zijn balkon gemaakt en maakte zijn eigen brood en kaas. We genoten daar van gastvrijheid in de ruimste zin des woords. Dit maak je kennelijk alleen maar mee als pelgrim. Wij kunnen u aanraden pelgrim te worden. Ook nog heel wat leven in de natuur gezien maar dat vermelden we in een volgende artikel, anders worden de teksten zo groot.

Bedankt allemaal voor jullie ontzettend hartelijke en leuke maar vooral warme reacties. Ga zo door want ze doen ons goed en zijn voor ons een stimulans om jullie met onze ervaringen te blijven voeden.

Reacties

26. De weldoener…

19 mei 2011 

Hastiere-Doische: 27 km.

dag 19, totaal: 402 km.

 

 

Het ontbijt bij Dominique was er weer eentje om in het boek te schrijven. We nemen afscheid en vertrekken op tijd. Een excentrieke figuur die Dominique, hij heeft indruk op ons gemaakt.
We lopen via de Maas richting Hastiere, een mooi traject wat we in 2 dagen tijd voor de 3e keer afleggen. De natuur is deze ochtend weer op z'n best en de vogels fluiten hun deuntjes opnieuw voor ons. Veel deuntjes kennen we al maar er zitten nieuwe bij. De koekoek lijkt met ons mee te vliegen want die horen we elke dag. Langs de Maaskant zien we voor de verandering een koppeltje brandganzen die zich van de Canadese ganzen onderscheiden door het meer wit boven de ogen en de grijze veren op de rug. Op een bebost gedeelte in de Maas huizen honderden kraaien, kra kra kra overal.

In Hastiere gaan we de brug over richting Inzemont om uitein-delijk naar Soulme te gaan alwaar Dominique voor ons een slaapplaats bij een boer had geregeld. Een afstand van 17 km waar we rond 13.30 uur aankwamen.

De boerin spreekt alleen maar Frans en vraagt ons of Dominique al iets had uitgelegd over de slaapplaats? Toen wij ‘nee’ schudden vroeg ze ons mee te komen naar ons onder-komen. De route ging vanaf dat moment huisafwaarts en dwars over het erf en door de koeienstallen met veel flatsen naar een overkapte open schuur helemaal achter op het erf. De schuur was gedeeltelijk gevuld met hele grote balen hooi. En ze wees naar het hooi. We hadden 2 keuzes, of op het hooi of naast het hooi. Geen wasgelegenheid of stroom maar wel mee warm eten. Dat we pelgrims zijn weten we, maar met dezelfde faciliteiten als een koe en in deze entourage afwachten wat het eten zal brengen, hebben we beleefd bedankt. We hebben beslist om verder te lopen.

Op 5 km zou in Vodelee een camping zijn, aldus de boerin. 
Aldaar aangekomen bleek dat weer een camping met alleen aftandse stacaravans, veel blaffende en agressief kijkende honden die maar amper reageren op onze DazerII (apparaatje tegen agressieve honden). Ook geen supermarkt in dit dorp dus maar weer op naar het volgende dorp, Doische, ruim 6 km verder. Doische binnenlopende terwijl we onze pijp al een heel eind leeg hebben, krijgen we gelijk de Delhaize aan onze linkerhand. Gelukkig tot 19 uur open dus besluiten we eerst de overnachting te regelen. De office du tourisme is gesloten, klote...... Er stopt een auto en een dame stapt uit die ons vraagt of wij van Jaques de Compostel zijn en ze verwijst ons naar madam Altuey net voorbij de school 1 km. verderop. Zij bleek niet thuis dus weer terug naar het dorp. Een inwoner verwijst ons weer naar het gemeenschapshuis (dat is hier niet iets waar je gemeenschap kunt hebben...). Daar blijkt ook niemand aanwezig. Terug naar het informatiebord waar een briefje hangt van een gite voor pelgrims, maar geen adres erbij. De buurvrouw van het infobord weet te vertellen dat de gite in een ander dorp is, maar naast het postkantoor alhier is ook een gite.

Ook hier weer niemand aanwezig (nog meer klote). 
Vermoeid, vertwijfeld maar nog net niet verslagen bellen we aan bij een huis wat een dokterspraktijk blijkt te zijn. De dokter staat ons te woord en geeft ons aan geen slaapplaats te weten in de buurt. Dan spreekt de man die achter de dokter staat en een patiënt blijkt te zijn. Hij zegt iets te weten en vraagt ons 10 minuten te wachten. Kennelijk las hij de vermoeidheid en wanhoop van onze gezichten. Toen hij naar buiten kwam, bood hij ons aan om bij hem thuis in de tuin te komen kamperen. Hij had ruimte genoeg zei hij. Toen we over boodschappen doen begonnen bood hij aan ons naar de Delhaize te brengen en zou daar op ons wachten. Een half uur later stonden we met boodschappen en al in de tuin van Jean-Paul en Patricia Theisman in het plaatsje Gimnee, ruim 2 km verderop. We mochten gebruikmaken van toilet en douche. We werden voorzien van koffie en zijn binnen gevraagd voor een borrel. Hij was zeer royaal met het inschenken van de wijn en het gesprek wat we hadden met hem en zijn vrouw was gemoedelijk en open en in 3 talen. In de tuin proeven we nog even van de kersenboom die al lekker zoet zijn. De 1e vruchten van de boom en dat al in de maand mei.



Speciaal voor Thea van cafe d'n Tieleman: We hebben vandaag alvast een kaarsje voor je opgestoken en zullen er in Santiago nog eentje aansteken. Maar harder lopen zal niet meevallen, sorry Thea...




Reacties

27. Het zal toch niet waar zijn…..?

20 mei 2011

Doische-Treignes: 14 km.

dag 20, totaal: 416 km.

 


 

Een heel vroeg ontbijt werd ons voor vandaag aangeboden omdat Jean-Paul en Patricia moesten gaan werken. We mochten nog langer blijven maar besloten na het ontbijt onze spullen in de pakken en door te gaan. Een hartelijk afscheid van weer twee mensen die zichzelf en hun huis opengesteld hebben voor twee wildvreemde personen. Geweldig om dit weer mee te mogen maken. 

Rond 9 uur is alles zo goed als droog ingepakt en doen we de rugzakken om. Via Gimnee lopen we via een binnendoor-weggetje naar Vaucelles waar we weer aansluiting vinden op de route. Al pratende over al het moois en al het goeds wat we tot nu toe hebben mogen mee maken, realiseren we ons dat we vergeten zijn om een zakje kersen te plukken wat Jean-Paul ons had aangeboden. Jammer maar helaas.

Op 1 kilometer na Vaucelles gaat het weer behoorlijk omhoog en passeren we voor het eerst de Franse grens. Echt juichen doen we nog niet want we zien op de kaart dat het maar voor even is want na Hierges worden we weer naar België gestuurd.

Bij een viewpoint klimmen we de toren in en maken we een mooi filmpje. Maar dan krijg ik (PP) een bevestiging van wat ik een half uur eerder al voelde tijdens de klim naar deze grenslijn. Een zeurend gevoel onderhuids bij de hak van mijn linkervoet. Het is niet pijnlijk maar mijn lichaam reageert wel alsof het mis is. Ontlastende loopbewegingen om het zeurende gevoel niet te hoeven voelen, maar het zit er wel. Een gevoel wat ruim 10 jaar geleden het einde inluidde van mijn hardloopcarrière. Het zal toch niet waar zijn...?!?Op Frans grondgebied worden we geplaagd met regendruppels. Het trekt dicht en we schuilen in het bos onder een grote eik. De regenhoezen doen we alvast om de rugzakken maar met de regenjas wachten we even, omdat de temperatuur gewoon aangenaam is. De regen blijkt gelukkig maar voor kort te vallen en onderweg naar Mazee lopen we België weer binnen. Het is een smal pad op de kam van een berg, rechts van ons België en links van ons Frankrijk. In ieder geval een duidelijke grenslijn. De vergezichten zijn formidabel ondanks dat het wat heiig is. Langs dit pad mooi groen met veel kamperfoelie de in bloei begint te komen. Het is de gele kamperfoelie waarvan we de eerste exemplaren in bloei hebben vastgelegd. 

Tussen mijn oren voelt het niet goed, mijn gedachten zijn bij het welslagen van deze tocht. Ik baal als een stekker en gematigd probeer ik T te vertellen wat ik voel. We hebben het over de aanhechting van de pezen onder mijn linker hak. Waarschijnlijk veroorzaakt door al die steile klimmen langs de Maas, overbelasting dus. Voor mij een K.U.T (Kwalitatief Uitermate Teleurstellend) gevoel.

We besluiten dan ook in het eerst volgende dorp Treignes na 14 km te stoppen voor vandaag en kijken of er nog iets te redden valt met rust. En we dachten al zo goed bezig te zijn op dit gebied! 

Gelukkig een rustig weekend in het verschiet omdat de buren van PP over zouden komen. Zij hadden een bed&breakfast voor 2 dagen geregeld voor 8 personen in Surice bij het plaatsje Philippeville. Wij hoefden ons niet druk te maken en zouden opgehaald worden. In Treignes hebben we op een terrasje gezeten en hebben we in afwachting van de buren onze reislog bijgewerkt onder het genot van enkele roséetjes en maredsousjes. Achter de kerk Wi-Fi gevonden en ploep, weer twee berichtjes. Rond 17 uur waren het Hans en Wil die als eersten aankwamen en ons in Treignes ophaalden. Mark met Jolanda en Paul en Patricia kwamen iets later aan bij de B&B Beltane in Surice. We hebben de avond heerlijk afgesloten met elkaar onder het genot van.......

 

Reacties