Route verlegd   


Woensdag 25 augustus 2010

Varssel - Braamt
Dag 10, routekilometers: 26,8 en 2 aanlooproute.

 

 



We vertrokken om 09.50 uur.

Al lopende kwamen we erachter dat we geen recente afdruk van de route hadden. We hadden een verouderde versie van boekje 2 van het Pieterpad. De route was verlegd en die stond niet in het boekje. Wat nu…?

Toen we in Zelhem aan een bakje koffie zaten met natuurlijk weer appelgebak met slagroom, kwamen er 4 dames aan die we al eerder op de route waren tegen gekomen. Ook zij waren toe aan pauze. Zij bleken de nieuwe route te volgen en we mochten bij de supermarkt enkele kopieën maken van de juiste route. Probleem opgelost.
Om 18.00 uur kwamen we kort voor de camping langs de Spar waar we onze boodschapjes deden. PP zou chili concarne maken deze avond.

Camping “te Boomsgoed” lag een paar honderd meter verderop en het zag er vanaf de oprijlaan meteen al heel knus en gezellig uit. We wisten van de eigenaar dat er op de camping wat jeugdkampen bezig waren. Dat vonden we niet erg. Beter deze bedrijvigheid om je heen dan de stilte van een spookcamping waar niemand logeert….

Op de camping waren op dat moment ongeveer 200 jongeren te gast van het Graafschap College uit Doetinchem. Zij hadden introductieweek van de opleiding “sport en bewegen”. Het was een drukte van jewelste. Ook het avondprogramma ging door tot in de late uurtjes. Gelukkig overheerst ‘s avonds onze vermoeidheid zodat we van alle achtergrondgeluiden nog nauwelijks iets meemaken….

 






Reacties

Hoe je de was moet doen 

Donderdag 26 augustus 2010

Braamt - Millingen a/d Rijn
Dag 11, routekilometers: 24 

 

 



Vanmorgen hebben we 3 ½ uur door de bossen gelopen zonder dat we door een dorp kwamen. Flink regen hadden we, eerst zachtjes maar later kwam het met bakken uit de lucht vallen. De regenhoezen over de rugzak heen en de regenkleding aan. Voordat we ons volledig tegen de regen hadden kunnen wapenen waren we al behoorlijk doorweekt. Het mocht de pret niet drukken. We lieten er ons humeur niet door beïnvloeden en de sfeer was ondanks alle nattigheid goed. Onze schoenen waren doorweekt en de teentjes volledig nat. Als dat maar geen blaren ging opleveren….

Na al die uren nattigheid kwamen we eindelijk in een stukje bewoonde wereld: Het dorpje Hoog Elten. We hadden onze zinnen gezet op een lekkere warme kop koffie of warme chocolademelk , maar we kwamen bedrogen uit... In dit dorpje was alles gesloten. Het hotel was dicht en het bergcafé was geen bergcafé meer.

Dan maar weer door naar het volgende dorpje waar volgens de routekaart een kopje koffie te krijgen moest zijn. We kwamen in Spijk uit en zochten naar het koffieadres uit het boekje. Weer hadden we pech. Ook dit was gesloten….. Ik had zo graag even naar een gewone toilet gegaan in plaats van met mijn billen in het gras… maar ja, hier leek ook alles uitgestorven. Ook het dorpshuis was dicht, geen teken van leven. Ons op en neer geloop met de rugzakken trok kennelijk toch de aandacht van een bewoner. Op korte afstand zagen we een vrouw in haar voordeur staan. Ze had duidelijk de kijk op ons. Ik liep er naar toe en vertelde het verhaal van de koffie en het toilet. Ze aarzelde geen moment en vroeg ons binnen. In de huiskamer waren ook haar zus en zwager aanwezig en we lieten ons de koffie en koek goed smaken. We vertelden over onze plannen voor Santiago en zij bleek al geweest te zijn met de caravan. Ze was sinds kort weduwe en stond er alleen voor.

Toen ze hoorde dat PP bij de politie werkte vroeg ze direct wat de politie ervan vond als een vrouw alleen op pad ging met de caravan? Haar familie vond het maar niks maar zij wilde zelf heel graag. "Gewoon doen, je kunt je toch niet voor alles hoeden. Je gevoel volgen en je gezonde verstand gebruiken. Daar kom je ver mee."

Na deze woorden was ze zichtbaar opgelucht…. 
Bedankt mevrouw Maas uit Spijk voor uw gastvrijheid. 

Na deze welkome onderbreking zijn we verder gelopen naar Tolkamer waar we gegeten hebben. Steak van de Grill met salade en frietjes. Tijdens ons verblijf daar hebben we gebeld naar Millingen aan de Rijn, naar een vrienden op de fiets verblijf of er nog plaats was voor ons.
Dat was er nog wel maar het laatste pondje over de Rijn ging om 20.00 uur , 5 kilometer lopen dus nog. We waren op tijd en het pontje meerde aan op het uiteinde van de pier. Het zette ons snel over de Rijn waarna we op zoek gingen naar ons logeeradres.

Om 20.15 uur kwamen we bij een groot herenhuis en belden wij aan om te vragen of wij op het juiste adres waren. Een vriendelijk mevrouw liet ons binnen waarna wij mee werden genomen naar een andere ruimte dat een praktijkruimte bleek te zijn. 

Mevrouw vertelde dat dit een gezondheidscentrum was die kamers over had. Haar man was arts. 
Zoon Bart kon moeilijk vakantiewerk vinden en toen hadden ze dit bedacht: Hij verzorgde de kamers en het ontbijt voor de gasten en mocht dan de verdiensten als vakantiegeld houden. We kregen een rondleiding en mochten zelfs gebruik maken van het zwembad en van de fitnessruimte. Ook was er een mogelijkheid om een paar flesjes bier en een flesje wijn te kopen. 
We probeerden het zwembad, maar dat was werkelijk te koud. En dat terwijl wij toch wel wat gewend zijn omdat we altijd in natuurwater zwemmen. Na het koude zwembad toch maar overgestapt op de warme douche waarin PP mij voordeed hoe hij zijn kleren waste…..
Hij ging met zijn kleren die gewassen moesten worden onder de douche staan. Dit wil zeggen, PP in T-shirt en onderbroek en sokken onder de douche. Dat was een behoorlijk komisch gezicht…
Nadat hij zijn haren had ingezeept trok hij zijn sokken uit en deed deze over zijn handen als wanten. Met deze sokwantjes ging hij vervolgens zijn haren wassen en met het overtollige zeep waste hij zijn sokken. Hetzelfde deed hij met zijn onderbroek en T-shirt. Deze efficiënte manier van kleren wassen paste hij iedere dag toe, de schat….
Op onze slaapkamer legden we al onze natte spullen te drogen. Wat was er veel nat in onze rugzakken. De mijne was duidelijk niet waterdicht. Hopelijk was morgenvroeg alles een beetje gedroogd maar de verwarming op de kamer deed niets, dus we moesten afwachten.


PP zag dat hij 2 teken in zijn lies had en probeerde deze met onze tekentang eruit te halen. Omdat de teken klein waren, lukte het niet met de tekentang. PP besloot om zijn zakmes en een pincet te gebruiken waarna na lang gefriemel de teken uit zijn lijf waren gerukt…
Met ons wijntje en biertje hebben we nog even in de wachtruimte van het centrum het nieuws en het weerbericht gekeken. Dat beloofde voor de volgende dag ook weer niet veel goeds en enkel regen en regen…
Er waren nog 2 Duitse gasten meer die hier in de buurt werkten en al langer hier logeerden. Ze bleven op hun kamer waardoor we ze niet gezien hebben.
Het viel ons op dat de balie in de wachtruimte helemaal vol papieren lag. Alsof er maandenlang steeds alle post die binnenkwam zo op een stapel bijgegooid werd. We kregen het vreemde vermoeden dat er met deze ruimte iets aan de hand was…. wat het was dat wisten we niet. Het leek alsof deze ruimte plotsklaps had moeten sluiten of failliet was gegaan…. Er was in ieder geval ‘s morgens geen praktijkganger te bekennen.
Zoon Bart had om 08.30 uur een heerlijk ontbijtje verzorgd wat ons heerlijk smaakte. We rekenden af met Bart en bedankten voor de gastvrijheid want dat was er zeker. 

 

 







Reacties

Slapen in het televisiebedrijf

Vrijdag 27 augustus 2010

Millingen aan de Rijn - Groesbeek
Dag 12, routekilometers: 23

 



Op weg naar Groesbeek begon het direct alweer flink te regenen. Eerst het regenpak aangetrokken, daarna weer uit op de Duivelsberg. Toen snel weer aan omdat het weer heel hard begon te regenen. Wat een shitweer vandaag…

Uiteindelijk zijn we doorgelopen tot aan Groesbeek in het centrum (22 km) om daar te bekijken wat we gingen doen i.v.m. de te voorspelde regenval, en alles was al zo nat….Kamperen was met dit weer geen optie dus probeerden we een adresje bij onze vrienden op de fiets.

Rondom Groesbeek was echter geen vrienden op de fiets adres, dan zouden we nog 8 kilometer verder moeten lopen en daar hadden we op dit moment niet zo’n zin in. De dichts-bijzijnde camping lag op 3,5 kilometer (klein Amerika). PP belde om te vragen of zij ook een trekkershut hadden waarin we konden verblijven? Nee, dat hadden ze niet maar als we wilden mochten we wel in het dagverblijf slapen. Dit was de ruimte waar een bank en een televisie stond en alle gasten.

‘s avonds het nieuws kwamen kijken om 19.30 uur. Als wij daar geen bezwaar tegen hadden mochten we daar onze bedjes maken en slapen. Dat leek ons een goed plan omdat we dan tegelijk al onze spullen weer uit konden hangen om te drogen.

Op de camping hebben wij in de boerenwinkel boerenvanillevla gekocht en eigengemaakte rosé. Achteraf kwamen wij er pas achter dat de rosé goed aan de prijs was terwijl er nog een volle fles in de rugzak zat. Dat was dus niet zo'n slimme zet van mij, maar ik wilde de boer ook wat gunnen en heb die avond gewoon behoorlijk doorgedronken. Op het kampeerterrein was een mooi klein overdekte houten zitplaats waar wij dankbaar gebruik van maakten om onze natte was uit te hangen. We kregen een waslijn en wasknijpers van Jeanne Smits uit Waalwijk. Later op de avond hebben we al onze was naar binnen gehaald en over het (geleende) droogrek gehangen.
Onze binnen en buitentent hebben we binnen in de t.v. ruimte gehangen, net als ons natte grondzeil.

 

Om 19.30 uur kwam de hele camping het nieuws kijken en er werd koffie geserveerd met een lekker koekje erbij. Er werd verteld dat ze nog nooit zo lang waren blijven zitten en het was zowaar gezellig met zijn allen in onze slaapruimte (blijkbaar wilde iedereen ons even zien…)

PP ging vroeg naar bed…. hij voelde zich niet helemaal lekker en had ‘s nachts wat koorts. Ik kon echter nog niet naar bed omdat Henk (de man van Jeanne) om 23.00 uur nog naar studio sport zou komen kijken. Daar wilde ik op wachten omdat ik gezegd had dat we dan nog wel wakker zouden zijn. 

PP lag lekker te knorren terwijl ik het krantje las en Henk studio sport bekeek.

De volgende ochtend ging het weer een beetje beter met PP. We zouden zien of de geplande 27 kilometers van vandaag niet ingekort moesten worden.

 




Reacties

Een lange dag vandaag 

Zaterdag 28 augustus 2010

Groesbeek - Groeningen
Dag 13, routekilometers: 27, en 2 km extra naar het verblijfadres.

 

 



Jeanne en Henk (Smits) vroegen ons voor vertrek nog op de koffie in de voortent alwaar we afscheid namen en rond 09.50 uur weer op weg gingen. We moesten even afwachten hoe het met PP zou gaan. Gelukkig was de koorts gezakt. Als het niet zou gaan zouden we stoppen en op dat moment een onder-komen zoeken. Tot nu toe ging het redelijk.

Het eerste stuk door de bossen in Groesbeek ging het lopen moeizaam. Het traject ging steil omhoog en dan weer omlaag. Na 2 uur lopen hadden we pas 6 kilometer afgelegd. Dat zou een lang dagje worden vandaag. Bij de 1e stop heerlijke warme chocolademelk met slagroom gedronken…

Het schiet vandaag niet op en steeds weer regen, regen en nog eens regen. Alsof we de afgelopen dagen nog geen regen genoeg gehad hebben. In Gennep aangekomen besluiten we bij bakker Bart een broodje te gaan eten. Heerlijke zalmsalade voor PP en krabsalade voor mij. In verband met de regen zijn we daar maar wat langer blijven zitten.
Tussen Gennep en het zwarte kamp zijn we meegelopen met mensen uit de buurt van Goes. Deze mensen hadden zelf ook een kamer voor vrienden op de fiets, dus ze wisten waar we het over hadden.

Om 17.10 uur kwamen we in Afferden aan. De supermarkt bleek al dicht. We besloten om bij een friettent wat te gaan eten en ondertussen te overleggen wat we zouden gaan doen. De camping die we op het oog hadden in Vierlingsbeek was nog 6 km over de pont. Dat was gezien het tijdstip nog erg ver. Uiteindelijk besloten we na het eten richting Groeningen te gaan naar een "vrienden op de fiets adres” . Dit was nog 3 km maar we hoefden de tent niet op te zetten. We belanden bij de fam. Martens in Groeningen.

Rond 19.45 uur waren we daar. Met PP ging het ondertussen alweer een heel stuk beter. Terwijl ik ga douchen en mijn verslagje schrijf, blijft hij nog een lange tijd bij de familie kletsen.

 

 




Reacties

Lady in black van Uriah Heep

Zondag 29 augustus 2010

Groeningen - Lottum
Dag 14, routekilometers: 29

 

 



‘s Morgens om 09.00 uur vertrokken na een overheerlijk ontbijtje. Het lopen ging goed vandaag. We hadden er allebei zin in.
Onze 1e pauze namen we in het bos om 12.30 uur. PP maakte zelf koffie op onze Dragon-fly en ik smeerde de boterhammen met tonijn uit een zakje. We liepen verder en de route vervolgde door een weiland met paarden. Na goed kijken bleek dat we echt door dit weiland heen moesten. De 3 paardjes stonden wat onrustig voor het hek te wachten. Na enig aarzelen liepen we het weiland in. PP liet mij voorop lopen en schermde mij van achteren af. Ik liep zonder om te kijken want ik merkte dat de paarden ons op de hak aan het volgen waren. Omdat ik harder ging lopen en PP ook, begonnen de paarden ook op een drafje achter ons aan te lopen. PP had grif moeite om 2 paarden op een afstand te houden. Hij hield zijn wandelstok ter bescherming omhoog. Ik kreeg het Spaans benauwd en liep met mijn rugzak op nu bijna in holstand. De rugzak voelde ik niet meer, en ik hoopte dat ik niet zou struikelen. Gelukkig zag ik het einde van het weiland en het poortje wat ons van deze paarden zou bevrijden. Snel gingen we het poortje door. Gelukkig waren we allebei nog heel…..

Onze 2e stop hadden we in Meerlo in café “Oud Meerlo”. 
Het was een gezellig bruin café. De kroegbazin was zeer belangstellend en praatte volop. Ze kreeg dagelijks veel “Pieterpadgangers” over de vloer en hoorde alle verhalen aan. 

We hadden op dat moment al een heel stuk gelopen. Omdat het zo goed ging besloten we door te lopen naar Lottum. Daar was een ”Vrienden op de fiets” adres waar we terecht konden op 1,5 km afstand van de route. We kwamen uit bij “Boszicht”, tevens camping en groepsaccommodatie.
Aldaar werden we naar een groepsaccommodatie gebracht waar bleek dat we niet alleen waren.

Wij moesten een trap op naar de zolderverdieping waar links en rechts een kamer was met daarop meerdere bedden. Alles voor het ontbijt lag ook al klaar voor morgenvroeg. Er stonden zelf flesjes bier in de koelkast die we tegen betaling van 1,- euro gewoon kunnen pakken. Op verzoek werd er zelfs een fles rosé gebracht. Omdat het zondag is en er geen winkels open zijn hebben we besloten om in het plaatsje zelf iets te gaan eten. Volgens mevrouw zijn er wel een paar leuke mogelijkheden in het dorp en ze laat de geplastificeerde A-4jes zien die in de accommodatie liggen.
We gaan eerst heerlijk douchen en ons handwasje doen nu we weer een luxe rekje boven de kachel hebben. Het kan maar vast drogen, nietwaar…..
Buiten begint het te regenen en regenen en het houdt niet meer op. We wachten tot het droog wordt zodat we naar het dorp kunnen lopen maar het wordt niet droog. 

Om 20.00 uur klopt de vrouw des huizes aan de deur om te kijken of we al weg zijn? Nee nog niet want het regent pijpenstelen. Ze wil ons wel even met de auto wegbrengen. Nou, dat aanbod nemen wij gretig aan. Bij het uitstappen in het dorp geeft ze ons 2 paraplu’s voor de terugtocht. Ze heeft ook overal aan gedacht…


Na een rondje dorpsplein besluiten we in café-zaal “den Hook” een hapje te gaan eten. Een gezellig bruin café waar je tevens kunt eten. We eten een lekker biefstukje met frietjes en luisteren ondertussen naar de muziek die gedraaid wordt. We genieten want het is muziek uit “onze tijd”. Allemaal gouwe ouwe. We vragen de barman (eigenaar) of hij ook muziek heeft van Uriah Heep?
“Natuurlijk, welke willen jullie horen?”. “Doe maar wat”, zeggen we. Hij begint met Lady in black en draait vervolgens een hele serie van Uriah Heep. Zwijmelend, drinkend en naar de muziek luisterend wordt het later en later…. We zitten er goed. Maar toch wordt het weer tijd om op te stappen, we willen morgen weer op tijd op weg. We rekenen af en lopen naar huis zonder de paraplu’s te hoeven gebruiken. Het was een gezellige avond, en nu duiken we in bed…..

 

 






Reacties

Een kaarsje voor Arnold en Willie    

Maandag 30 Augustus 2010

Lottum- Belfeld

Dag 15, Routekilometers; 25.5

 

 

Het regende ‘s morgens waardoor we even gewacht hebben met aanlopen. Om 09.45 uur zijn we gegaan waarna we om 10.00 uur op de route zaten. Onze 1e pauze hadden we na 2,5 uur. We vleiden ons neer op een bankje bij een picknicktafel om onze boterhammetjes op te gaan eten. Die hadden we vanmorgen al gesmeerd met het overgebleven brood van ons logeeradres in Lottum. Er passeerde een wandelende vrouw die haar bewondering uitsprak over wat wij aan het doen waren. Zij wilde het zelf ook nog een keer gaan doen, maar de kinderen waren nog te klein. Wel zei ze dat we onszelf aan het einde van de reis lekker moesten verwennen door naar Thermae 2000 te gaan in Valkenburg. 

“Mijn idee”, zei ik. Dat was al iets wat ik had voorgesteld aan PP als we op tijd in Maastricht zouden aankomen. We zullen zien…..We liepen verder en kwamen langs een klein kerkje wat we niet voorbij wilden laten gaan. We namen meteen de mogelijkheid om een kaarsje op te steken voor Arnold en Willie. (Overleden jongere broer van T, en overleden beste vriend van PP). Zij zouden over ons waken. Bovendien had Arnold nog voor zijn overlijden aangegeven beschermengel te zullen worden voor ons.

Onze volgende pauze werd gehouden in een gezellige lunchroom in Venlo. Het leek een beetje op een lounge-tent waar ook dezelfde eentonige muziek werd gedraaid. PP deed zich tegoed aan een beagle met zalm en yoghurt met komkommer dressing en ik nam een tosti. Gezamenlijk lazen wij het krantje wat er lag en ik legde mijn voeten op een hoge kruk tegenover mij te ruste. Venlo is een leuke stad die gezellig was om doorheen te lopen. Later hebben we boodschappen gedaan in Tegelen en dat was maar goed ook want we zijn verder geen supermarkt meer tegen gekomen.
We werden verder geleid en de weg vervolgde zich door een weiland. Ongeveer na 25 meter in het weiland te hebben gelopen begonnen we steeds verder weg te zakken in de modder. Door de grote regenval van de afgelopen dagen was het weiland een grote modderpoel geworden.

“Daar worden wij niet vrolijk van” , zei PP en ik vroeg of er een alternatieve route was? Ja, die was er dus wij rechtsomkeer gemaakt en een drogere route gelopen. Het was wel iets minder landelijk maar ook iets minder drassig, en daar ging het op dit moment om. Water (wat uit de lucht kwam) hadden we al genoeg gezien de afgelopen dagen. Het maakte het een beetje een saaie dag vandaag…. 

We komen aan op Camping “Maasduinen”, wat vroeger anders heette. Een groot bungalowpark met camping erbij. We zullen het ermee moeten doen, er is niks anders in de buurt. Knus is anders….

We vragen waar we onze tent op kunnen zetten? Als het kan bij een picknicktafel of bankje? Dat hebben ze niet, alleen bij de trekkershutten. We vragen of we onze tent dan bij de trekkershut mogen neerzetten, deze is toch niet verhuurd…? En ja hoor dat mag. Zo gezegd zo gedaan… We maken ons huisje klaar weer direct naast een trekkershut. Verder schuiven we weer de (loodzware) picknicktafel pal tegen de trekkershut aan zodat we onder het afdakje droog kunnen zitten en nog belangrijker… uit de wind. Want het waait behoorlijk. 

PP begint met de voorbereidingen voor het eten. Door de wind is het lastig koken. We moeten even zoeken voordat we het plekje hebben gevonden wat het meest uit de wind staat. We eten deze keer pasta met bolognesesaus gemaakt van gehakt met paprika, ui, champignons en een pakje van honig. Als toetje zouden we een ijsje gaan eten bij het restaurant.

 

Om 20.30 uur wandelen we richting café/restaurant. De bediening zit buiten en kijkt ons een beetje chagrijnig aan. Het blijkt dat het restaurant sowieso al gesloten is. Dus daar gaat ons ijsje…. (shit)! Als we willen mogen we binnen nog wel even iets drinken…? Nou ja dan doen we dat maar. We drinken samen 1 of 2 glaasjes aan de bar maar het is duidelijk dat het personeel wil gaan sluiten dus zullen we ze niet langer ophouden. We rekenen af en lopen richting ons tentje.

Vandaag is ook de dag dat Bart van Uden ons een sms bericht stuurde waarin hij ons veel succes wenste met de voorbereidingen voor SdC. Leuk dat hij daaraan denkt… Bart gaat zelf volgend jaar met de fiets naar SdC. Voor jou ook succes gewenst Bart!



Reacties

Schnitzel met friet en rauwkost

Dinsdag 31 augustus 2010

Belfeld - Asenray
Dag 16, routekilometers: 21

 

 



Het ging vanmorgen vanaf het begin af aan slecht met T. Pijn in de heup en pijn aan de blaar en pijn aan de voeten en heel erg moe. Na 1 uur lopen besloten we al een koffiestop te maken bij café “aan de Grens”. Misschien dat warme chocolademelk met slagroom en een heerlijk stuk appeltaart een oppepper konden geven….

Het werd een moeizame dag vandaag waar we veel stops hebben gemaakt en veel hebben gezeten. Uiteindelijk hebben we weinig gelopen deze dag.
Maar het eind van de dag werd weer goedgemaakt toen we op camping “Spikkerdal” aankwamen.
We liepen het erf op en zagen een uitnodigend Boerderijterras wat er heel knus uitzag. “Laten we hier eerst maar eens een lekkere stoel nemen met een glaasje.” Tot onze grote verrassing kon je hier ook eten. Er was ook een minirestaurant. Gelukkig… want we hadden nog geen boodschappen kunnen doen.

Verder was er op de plaats ook een boomgaard waartussen je kampeerde. Ook runde de familie een boerenwinkel en een kippenfokkerij. Jeroen, de zoon van de familie, was verantwoordelijk voor de camping en het horecagedeelte, samen met zijn vrouw Ingrid. Het was nog een jong stel en ze hadden net een baby van 8,5 weken oud. Op 10 september gingen ze trouwen en werd de baby gedoopt. Ingrid was ook de bedenker en maker van het boerderij-ijs wat hun specialiteit was.
Het was een echt familiebedrijf waarin pa en ma ook volledig meedraaiden. Zelfs opa reed ‘s ochtends vroeg al vrolijk in de Boomgaard om de grond te ploegen.

Of iedereen op de camping daar nu zo blij mee was zo vroeg, dat vroeg ik mij af….
We dineerden ‘s avonds in het minirestaurant waar we een heerlijke schnitzel met friet en rauwkost namen.

Een choko-koko-ijscoupe na, en we waren weer helemaal bijgetankt.
PP heeft s ‘avonds in de tent mijn blaar doorgeprikt en uitgeknepen. Morgenvroeg gaat er compeed op, misschien dat dat het leed wat verzacht…
Die nacht sliep PP heel erg slecht vanwege heel erge rugpijn. De pijn was te erg om te blijven liggen, dus besloot hij om 06.30 op te staan.

Veel kon hij niet doen ‘s ochtends dus heeft hij zich beperkt tot het eten van een peertje (van de boom) en wat crackers. Jammer genoeg konden we niet vroeg vertrekken omdat het erg lang duurde voordat de tent droog was. Het zonnetje wat de tent moest drogen, liet ‘s morgens steeds langer op zich wachten. De tent werd goed uitgehangen op het speeltoestel.

Nadat we ingepakt waren liepen we naar de boerderijwinkel waar we zelfgemaakt appelsap en allebei een mars namen. Van Ingrid hadden we de avond daarvoor een half bevroren bruin brood kunnen kopen. Nu hadden we in ieder geval brood voor het ontbijt en onderweg.

En verder ging onze tocht…….

 







Reacties

Helaas geen pelgrimsslaapplaats voor ons die nacht

Woensdag 1 september 2010

Asenray naar Susteren
Dag 17, routekilometers: 26,5
 

 



Vertrek om 09.20 uur.
Vandaag gaat het met T weer een heel stuk beter. Zo slecht als het gisteren ging, zo goed gaat het vandaag. Maar nu is PP aan de beurt om een slechte dag te krijgen. Hij had een hele zware dag, ook natuurlijk doordat hij ‘s nachts zo weinig had geslapen. Hij was moe, had pijn in zijn rug, kortom…. algehele malaise.
Het traject was mooi en liep door het polderlandschap. We liepen veel op de harde weg waardoor het lopen snel ging. 

De 1e pauze namen we na 2.5 uur in het bos. We aten boterhammen met leverpastei en een appel. Op dat punt hadden we al 10 kilometer gelopen, dus dat schoot lekker op. PP was moe en had pijn. Ik heb hem even gekroeld waarna hij weer verder kon.

 

2e stop was in Montfort bij “’t caffeeke bij de kerk”. We zaten lekker op het terras buiten in de zon en genoten sinds een paar dagen weer eens van de warmte op ons gezicht. Er heerste een gemoedelijke sfeer. Vandaag was het echt heerlijk wandelweer. Onze weg liep vervolgens door verschillende weilanden.

In een weiland stonden nogal veel koeien. Bij nader inzien bleken dit stieren te zijn waardoor PP even aarzelde om er langs te lopen. Het bord voor de wei gaf tenslotte aan om minstens een afstand van 25 meter tot de beesten te houden, maar deze stieren stonden midden op het pad wat wij moesten gaan…. Wat nu….?

 “Ze zullen ons toch niet door een weiland met dolle stieren sturen als het niet vertrouwd is? Tenslotte moeten alle Pieterpadgangers hier doorheen lopen, en als het niet veilig is kunnen ze dat niet maken!” 

PP heeft de doppen van zijn wandelstok gehaald om met de punt te kunnen “prikken” als het nodig is. Weifelend lopen we schoorvoetend voorzichtig langs de stieren die ons nauwelijks opmerken. We maken ons druk om niks.

In het dorpje Slek willen we een kopje koffie drinken in een snackbar langs de weg. Eenmaal binnen kijkt de Duitse worst met stokbrood ons zo lekker aan dat we de verleiding niet kunnen weerstaan. We zwichten allebei en smullen zo 2 stokbroden met dikke Duitse worsten naar binnen.
In het bos hangt aan de boom een bord met uitnodiging voor Pelgrims om te komen eten en slapen tegen een vrijwillige bijdrage. Je wordt opgehaald ergens tussen Echt en Pij zodra je dit telefoonnummer belt.

Dit alles door mensen die zelf ook al enige malen naar Santiago zijn gelopen. We besloten om dit telefoonnummer te bellen maar eerst door te lopen naar de dichtstbijzijnde camping voor het geval deze mensen al bezet zouden zijn.

Het werd minicamping “Hommelhof” in Susteren. Vlak voor de camping bellen we het telefoonnummer. Helaas wordt er niet opgenomen…. Een antwoordapparaat laat ons inspreken dat we onderweg zijn en graag van de gastvrijheid gebruik zouden willen maken. We lopen ondertussen door naar de camping en gaan ons installeren.

We horen die dag helaas niets meer van de pelgrimfamilie. De volgende ochtend belt mevrouw op. Ze had haar telefoon niet gehoord….jammer. We leggen ons verhaal uit en zeggen dat we volgend jaar onderweg naar Santiago graag van hun aanbod gebruik willen maken. We zullen het dan gaan ervaren….

Op de camping moeten we ons eerst melden bij de eigenaar.
Na herhaaldelijk bellen doet er niemand open. Een oud grijs mannetje (soort Quasimodo) komt aanlopen en zegt dat we de klepel hard tegen de deur moeten laten vallen. Eindelijk wordt er open gedaan door een verlegen jongen die ons inschrijft en wegwijs maakt. De jongen zegt geen woord meer dan strikt noodzakelijk.  Het oude mannetje blijkt zijn opa te zijn. We vragen een paar stoelen en of we even een fiets mogen lenen om naar het dorp te fietsen?

De supermarkt is ongeveer 3 kilometer verder en lopen is geen optie. 

Opa roept dat ik zijn fiets niet mag meenemen maar hij heeft wel een andere voor me. Ons plan is wederom hetzelfde: PP gaat de tent opzetten terwijl ik naar de supermarkt fiets om de nodige boodschappen te doen. De jonge jongen loopt met ons mee om ergens stoelen voor ons vandaan te halen. Tijdens onze rondtoer over de camping valt het ons op dat er wel erg veel buitenlandse (Duitse en Poolse) kentekens op de auto’s staan. Ook zijn er verschillende appartementjes waar arbeiders in zijn ondergebracht. Er heerst een onbestemde sfeer op de camping… ik voel er mij niet echt op mijn gemak. Het lijkt wat op een zigeunercamping.

Omdat we al stokbrood met worst hadden gegeten, was het niet nodig om ‘s avonds te koken en konden we toe met een toastje met kaas. Krantje erbij voor de tent en even een praatje gemaakt met een paar andere campinggasten op ons veldje.
Die avond en nacht werd het zeer onrustig op de camping doordat een Duitssprekende man en vrouw tegen elkaar aan het schreeuwen waren. Het ging er hard en heftig aan toe en even leek het alsof ze elkaar gingen vermoorden. Het was allemaal dicht bij onze tent waardoor je letterlijk kon horen wat er gezegd werd, ook al was het Duits. Later die nacht (na 24.00 uur) werd er plotseling keiharde muziek gedraaid en dit duurde niet even maar een hele tijd. Waar waren we toch beland….? Het gaf een onveilig gevoel op een enge camping….






Reacties

Daar boven op die Zuid-Limburgse heuvels is het goed rusten

Donderdag 2 augustus 2010

Susteren - Schimmert

Dag 18, routekilometers: 30

 

 



Goodbye Susteren 

 

We vertrokken om 09.15 uur. Ik vond het niet erg om weg te gaan want de hele camping stond mij niet aan. We hadden besloten om vandaag veel kilometers te maken om morgen niet zo veel meer te hoeven afleggen. De route vandaag was ook nog eens omgelegd waardoor we nog eens 1,5 kilometer meer moesten lopen. Morgen was onze laatste dag en zouden we de felbegeerde st. Pietersberg bereiken en beklimmen. Het tijdstip dat we morgen op de st. Pietersberg aan zouden komen, zou bepalen wat de activiteiten van de rest van de dag zouden worden. Misschien Thermae 2000, of anders een dagje Maastricht. Zaterdagochtend vroeg dan weer met de trein naar huis. PP had vannacht weer veel pijn in zijn rug. We vroegen ons af of het van het liggen kwam of dat hij een kou op zijn rug had gepakt. Hij neemt nu na aandringen van mij 1 paracetamol en later die nacht nog 1 waarna hij warempel in slaap valt tot 07.30 uur. Vandaag onze 1e stop na 2,5 uur in Sittard op een terras aan de markt.

Toevallig was het ook nog markt waardoor we prettig mensen konden kijken. Het was goed toeven hier op onze zetel….

 

De 2e stop namen we op een bankje in het bos. De meest geliefde rustplaats van PP, midden in de natuur waar rust en stilte de sfeer bepalen. We picknickten met een bakkie zelfgemaakte koffie en een boterhammetje. Wat was het leven goed….
We hadden een prachtig parcours vandaag. Deze schitterende omgeving over de Zuid Limburgse heuvels en velden blijft toch echt mijn favoriet van Nederland. Daar kan werkelijk geen ander stukje Nederland tegenop. 

We besloten onze 3e stop bovenop het heuvellandschap te nemen door lekker langs een maïsveld op het stro te gaan liggen. Wel had ik op een gegeven ogenblik pijn in de kuit en pijn in mijn ribben. Waarschijnlijk een spiertje verrekt, maar het irriteerde mateloos.

 

Gelukkig kwamen we langs een heilbron met geneeskrachtig water. Dat was een geschenk uit de hemel en ik maakte daar dankbaar gebruik van…...  Je zult het niet geloven maar hier knapte ik weer helemaal van op en ik had weer energie voor 10…

 

We liepen verder en kwamen tussen Susteren en Slek een man en vrouw tegen die de hond aan het uitlaten waren. Ze waren nieuwsgierig en belangstellend naar wat we aan het doen waren. Vol overgave werd het hen verteld en ze waren direct erg enthousiast. Door ons en hun enthousiasme liepen we zonder erg een heel stuk met zijn vieren op. Ook het stukje omleidingsroute liepen zij gezellig met ons mee. De man probeerde de vrouw ook zover te krijgen dat ze sportieve vakanties zouden ondernemen. Tot nu toe was dat nog niet gelukt… Hij begon maar met voor zijn vrouw een goede fiets te kopen, misschien zwichtte ze dan….?
In Schimmert kwamen we om 18.00 uur aan op camping “Mareveld”. Dat was een verademing…. Vergeleken met de camping van gisteren was het hier open, vriendelijk, schoon en zag het er zeer gezellig uit.

Een knusse blokhut nodigde ons uit om daar te eten. Eerst eventjes de tent opzetten en de fiets lenen voor de ontbijtboodschappen. Omdat het zadel te hoog stond en niet verzet kon worden moest PP deze keer op de fiets naar de supermarkt. Daarna lekker onder de douche waarna we in de knusse blokhut zijn gaan dineren. Dit was een welkome afsluiting van onze serie overnachtingen op de verschillende campings…. 

 




Reacties

Eind goed.....al goed

Vrijdag 3 september 2010

Schimmert - St. Pietersberg Maastricht
Dag 19, routekilometers: 20 + 4 km terug.

 

 



Alles was weer behoorlijk nat vanmorgen door de ochtenddauw waardoor we de tent en binnentent eerst moesten laten drogen voordat we hem in konden pakken. Als we hem nat in zouden pakken zou dat gauw een paar kilo aan gewicht schelen en dat konden we PP niet aan doen. We vertrokken om 09.30 uur. Gelukkig hadden we vandaag niet zo’n lang parcours maar het was door 2 hele steile klimtochten een zware dag. Er lag veel modder in de dalen door de overvloedige regenval van de afgelopen dagen. Het zonnetje scheen hoog aan de hemel en het was zo’n 23 graden. We kwamen direct al langs een boomgaard waar de appels en peren ons wel heel lekker aankeken… Konden we dat wel maken?

“Als onze lieve heer niet gewild had dat wij ze plukten dan had hij ze hier niet neergehangen”, zei PP. Alsof dat een excuus was, plukten wij hierna stiekem voor elk 1 appel. Ze waren verrukkelijk…

 

Ik had al 2 dagen pijn in mijn rechterkuit die maar niet over ging. Zou het een overbelasting zijn? Gelukkig kon ik het vanaf morgen weer rustiger aan doen. Dan was het gebeurd met de dagenlange wandeltochten door weer en door wind, door zon en door regen. Toch was het ons allebei goed bevallen. Ondanks de ontberingen hielden wij er een goed gevoel aan over. Er was geen enkel moment dat we gedacht hadden het niet te zullen redden. Wel hebben we veel moeilijke momenten gehad. Het was een zware tocht. Nu we de test allebei goed doorstaan hadden wisten we dat het mogelijk zou zijn om naar Santiago de Compostela te gaan lopen.

Aangekomen in Maastricht lopen we langs het station door het centrum richting st. Pietersberg. Het is vanaf hier nog ongeveer 4 kilometer met als toetje nog een laatste klim. We waren ondertussen zo getraind dat die laatste klim ons echt niet kon deren. Zeker niet omdat we ons eindpunt naderden. Vol spanning zwoegden we ons naar boven. Dat viel toch nog wel tegen omdat het ook behoorlijk warm was. Boven op de berg hebben we erg lang moeten zoeken naar het eindpunt van de tocht. PP dacht dat we er allang zouden moeten zijn dus zochten we naar een eindpunt wat we niet konden vinden.

Na een aantal keren een heel stuk terug en weer vooruit te lopen kwamen we het damesgroepje tegen wat iets eerder dan ons de berg was opgeklommen. “Ja, nog effe volhouden, jullie zijn bijna bij het eindpunt”. Daarginds is het!”. We wisten dat er een zuil moest zijn op het eindpunt dus liepen we weer vooruit. Het bleek dat we toch nog verder moesten lopen. En ja hoor…daar was het dan…. “de Zuil”, symbool voor het einde van het Pieterpad. We waren blij en gelukkig samen… Het was 16.00 uur ‘s middags.  

Maar we hadden nog een opdracht meegekregen van een collega van PP, Frans van Tiel, die 6 dagen eerder hier op de Pietersberg een pvc pijp voor ons verstopt had. De pijp zou liggen achter de zuil, onder een boomstam.

“Goed zoeken”, had hij ons ge-sms-t. Dus ging PP zoeken….diep en ver weggestopt vond hij de pijp met als opschrift: “P.P. Smelt”.  Hij opende de pijp waarna er een oorkonde met felicitaties uit kwam voor ons.

Het was een geweldig leuk gebaar….

 

We zijn ongeveer 1 uur boven op de berg gebleven. De rugzak af, goed uitgerust, en gezeten op de boomstam hebben we foto’s gemaakt. Met de mensen die voorbij kwamen gesproken en onze plannen voor volgend jaar bekend gemaakt. De meeste waren vol bewondering en sommigen jaloers omdat ze het zelf ook zouden willen… Onze droom wordt volgend jaar werkelijkheid…..
Na genoeg van het eindpunt en de overwinningsroes te hebben genoten, zijn we aan de afdaling begonnen. Deze was nog 4 km. naar het centrum van Maastricht. We zochten het VVV kantoor op om een overnachting te kunnen zoeken en boeken. Het was druk in de stad en we waren laat met boeken, dus er was niet veel keus meer… gelukkig was er nog plaats in hotel Mabi in de kleine gracht. Een mooi klein hotel met op de kamer een lekker groot bed en een mooie schone badkamer. Dit hadden we wel verdiend na 19 dagen hard werken. Hier gingen wij eens uitgebreid van genieten…. 
Na een warme douche en schone kleren zijn we de stad in gegaan om een hapje te eten. Op een gezellig terrasje met verwarmingselement boven ons, hebben we gegeten. T een biefstuk met stroganoffsaus en PP een vistrio. PP had zin om ongeveer alle biertjes die op de kaart stonden uit te proberen. Op zich een goed plan, maar je wordt er zo zat van… Maar dat mocht de pret niet drukken… we hadden het verdiend…

Het promotieteam van Duvelbier kwam langs met miniglaasjes Duvelbier. Dat kon er ook nog wel bij. Als je later op die avond een Duvelbiertje bestelde kreeg je en gratis flesopener erbij. Natuurlijk hebben we dat gedaan, en PP lustte er wel pap van.

Maar een klein beetje dronken zijn we naar ons hotel geslopen om in ons bedje te duiken en pas ‘s morgensvroeg weer wakker te worden. We hadden héérlijk geslapen. Nu nog het ontbijt wat ons wachtte en we keken onze ogen uit: champagne, zalm, fruit, snoep, alle soorten broodjes, yoghurtjes, gebakken spek, worstjes, omelet. Je kon het zo gek niet bedenken of het stond er wel. Alsof we in geen weken meer hadden gegeten, namen we het ontbijt. De eetzaal uitlopend namen we nog wat snoep voor in de trein mee.
Om 10.56 uur zaten we in de trein richting huis…. Het was geweldig geweest….

 

         






Reacties (4)